Recensie: Paul Lindgren – Where We’ve Been

Paul Lindgren – Where We’ve Been
Format: CD – Digital / Label: Lindgren Legacy Music
Releasedatum: 10 September 2018

Tekst: Filip Heidinga

Paul Lindgren levert met ‘Where We’ve Been’ zijn eerste wapenfeit af. Er is zeer weinig over Lindgren bekend en zoektochten op het internet leveren dan ook niks op. Na lang zoeken kon ik zelfs geen concert vinden waar hij gespeeld heeft. Hij zelfs geen eigen internetpagina alleen maar een Facebookpagina. En wie kan dit nog zeggen anno 2018? Maar ondanks dit alles weet hij wel een zeer goed album af te leveren en deze goed te promoten. En doordat er weinig tot geen informatie over de man achter het album bekend is, ben je geneigd om meer naar de teksten van de nummers te luisteren om zo iets over hem te weten te komen. En mooie en persoonlijke teksten schrijven kan Lindgren wel.

Het eerste nummer van het album, S.O.S, is volgens Lindgren het eerste nummer wat hij schreef toen hij zestien was, zo kunnen we lezen op zijn FB pagina. En dat is natuurlijk een mooie introductie tot Lindgren en zijn debuut album. Lindgren heeft over meerdere nummers wat geschreven op zijn FB pagina waardoor we tijdens het luisteren naar het album hem steeds beter leren kennen en te weten komen over zijn leven. De 16-jarige Lindgren uit het kleine plaatsje Three Oaks, Michigan schreef een nogal complex nummer om mee te beginnen maar misschien is het de afgelopen vijftien jaar wel veel veranderd.
De muziek verteld in dit nummer bijna net zoveel als de songteksten in dit nummer over hopen/wachten op redding. Met een gillende gitaarsolo op het einde, is dat de redding waar hij op wachtte of zijn einde, dit mag je zelf invullen. Op het volgende Song Of Treason gaat Lindgren totaal een andere kant op. Het nummer begint simpel met bijna alleen een akoestische gitaar en zang maar langzaam aan worden er weer meerdere instrumenten toegevoegd. Lindgren doet dit veel op dit album en dit is misschien de reden waarom de man niet optreedt, en meer een studio artiest is die zoveel mogelijk instrumenten zelf bespeeld.
Fool’s Gold is dan weer een lekkere delta-blues waarin Lindgren zingt over zijn leven en de lessen die hij geleerd heeft. Fool’s Gold geeft het gevoel alsof het opgenomen is op een oude veranda waarin een vader met zijn zoon praat. En dit is precies wat Lindgren’s bedoeling was met dit nummer. Dit keer wat minder instrumenten maar wordt het verhaal versterkt door geluidseffecten. Somewhere Else is in de zelfde tijd geschreven als Fool’s Gold en geeft in het begin het gevoel alsof in het in een kerk is opgenomen maar door de vele lagen en daarna een gitaarsolo verliest Lindgren naar mijn idee dat gevoel weer.
Tijdens Somewhere Else vind ik voor het eerst dat Lindgren te ver gaat in instrumenten toevoegen aan het nummer. Als hij het klein had gehouden was het waarschijnlijk net zo sterk geweest als Fool’s Gold. Drie jaar geleden hebben er duidelijk veel veranderingen plaats gevonden in het leven van Lindgren die veel nummers heeft opgeleverd. Want ook To Say Goodbye komt uit deze periode. Hierin weet hij zich muzikaal beter in te houden dan in Somewhere Else en zegt Lindgren zijn kinderjaren vaarwel om een nieuwe weg in te gaan. 5 Mile is het eerste instrumentale nummer op het album en is een simpele piano track waar weinig aan gesleuteld is en een prachtige sfeer neerzet. Net als 5 Mile wordt ook Castaway gedreven door het pianospel van Lindgren maar dit keer aangevuld met ingehouden zang.
Na twee rustige sfeervolle nummers is het even schrikken als Take My Life begint. Opeens komt er een stevig rocknummer tevoorschijn die, volgens Lindgren zelf, hij schreef voor een vriend van hem als een rapnummer. Maar daar is niks van te horen tijdens deze stevige rockversie. Tijdens het luisteren vraag je je meer af waarom dit nummer op het album staat in plaats van te genieten van het nummer. We moeten ons dan ook weer even aanpassen als het nummer Adjust begint. Zowel Adjust als het volgende nummer Learn To Love zijn simpele en rustige nummers die in het begin wordt gedreven door de zang en akoestische gitaar maar later toch weer met meerdere instrumenten worden aangevuld.
Paradise
is het tweede instrumentale nummer op het album en is een vrolijk klinkend swingend nummer bijna alleen gespeeld op de gitaar. Erg mooi gedaan. Song Without Words is niet wat je verwacht van een nummer met zo’n titel, want voor een liedje zonder woorden zitten er erg veel woorden in. Het nummer klinkt een beetje als Castaway met gitaar en ingehouden zang.
Tegen het einde van het album heeft Lindgren toch nog een verrassing voor ons in petto in de vorm van het nummer Can’t Stay Away. Het erg radiovriendelijke nummer swingt lekker en Lindgren pakt weer uit met veel instrumenten en tempo veranderingen inclusief gitaar solo. Paul Lindgren sluit het album af met een erg persoonlijk nummer, die hij vorig jaar schreef voor zijn aanstaande vrouw en voor het eerst live heeft gezongen tijdens hun huwelijksdag. We horen alleen Lindgren zingen en piano spelen en zet een prachtige sfeer neer. Een mooi nummer om het album af te sluiten.

Kortom: Hier en daar verliest Lindgren zich in effecten en vele instrumenten waardoor het lijkt dat hij meer een studio artiest is dan een live artiest. ‘Where We’ve Been’ is dan ook een weloverwogen album maar kent ondanks dat toch meerdere verrassingen.


Tracklist:
01. S.O.S
02. Song of Treason
03. Fool’s Gold
04. Somewhere Else
05. To Say Goodbye
06. 5 Mile
07. Castaway
08. Take My Life
09. Adjust
10. Learn to Love
11. Paradise
12. Song Without Words
13. Can’t Stay Away
14. Forever With You

Website: https://www.facebook.com/Therealpaullindgren/

31 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe