Pat McManus – Rewind
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 3 juni 2019

Tekst: Peter Marinus

Soms kunnen artiesten je behoorlijk verrassen. Zoals de Ierse bluesrock gitarist Pat McManus. Van hem is een soloalbum verschenen waarop hij terugkeert naar zijn roots. Zijn Ierse folkroots.

Je kent Pat waarschijnlijk nog uit de periode dat hij deel uitmaakte van de hardrockband Mama’s Boys en van zijn bluesrock capriolen met The Pat McManus Band.

De blues komt op zijn soloalbum slechts een enkele keer langs. Zoals in Don’t Tell Mama waarin zijn bluesrock verleden in het begin van het nummer in de stuwende akoestische gitaarriffs terug te horen is. Al snel verandert het nummer in deinende folkrock in een stijl die dichter bij Chris Rea of Dire Dtraits, in hun beginjaren, ligt. Wat niet veranderd is is het feit dat ook hier te horen wat een fantastische gitarist Pat is.
Hij kan echter ook behoorlijk met de fiddle overweg. Zoals in de opener Letting Go. Een vurig folkrock nummer waarin vurig fiddlewerk te horen is. Het Ierse temperament spat van dit nummer af. De fiddle keert atmosferisch terug in de fraaie ballad My Way Home, een loom deinend nummer.
In de intiem zwevende ballad Rough Diamond hangt een Eagles-achtig sfeertje en is Pat wederom weergaloos bezig op zijn akoestische gitaar. Pat bespeelde trouwens alle instrumenten zelf op dit album en wordt slechts bijgestaan door producer Plunket McComb.
Bij het pompende, akoestische Needle In The Groove kan ik mij heel goed voorstellen dat dit nummer in een uitvoering van the Pat McManus Band een pompend bluesrock nummer is. Het intieme Return Of The G Man doet vervolgens denken aan het akoestische, folky, werk van Rory Gallagher. In de stuwende folkrocker Bubble klinkt Pat’s fiddle vurig als Scarlet Rivera in haar Bob Dylan periode. Het mystieke Runaway Dreams doet, lichtjes, denken aan het intense geluid van Jimmy Page & Robert Plage in hun na-Zeppelin dagen.
De folkrock in het stuwende Walking In The Shadow Of Giants klinkt flink bluesy met een staccato pompende fiddle. In One Last Chance mixt Pat op perfecte wijze de Ierse folk met stuwende countryblues met een zeer aanstekelijke drive als gevolg. Belfast Boy is origineel van the Pat McManus Band en is op dit album opgedragen aan Gary Moore. Een zeer gevoelige ballad, die overgaat in een krachtig swingende Ierse folkdancer waarin je ook wat Thin Lizzy invloeden tegenkomt.
In de afsluiter Seision Reels/Yiddish Reel/Franks Reel/MacArthur Road gaat Pat ver terug naar zijn roots. In deze instrumental maak je kennis met de traditionele Ierse dansmuziek waarin de swingende fiddle de hoofdrol speelt. Probeer hier maar eens stil bij te blijven zitten!

Bluesrock fans zullen behoorlijk verrast zijn door dit soloalbum van Pat McManus. De liefhebbers van Ierse folk, folkrock en rootsrock kunnen dit album echter blindelings aanschaffen!


Tracklist:
01. Letting Go
02. My Way Home
03. Don’t Tell Mama
04. Rough Diamond
05. Bubble
06. Needle In The Groove
07. Return Of The G Man
08. Runaway Dreams
09. Sean Na Ghar Glanad
10. Cathedral
11. Walking In The Shadow Of Giants
12. One Last Chance
13. Belfast Boy
14. Seision Reels/Yiddish Reel/Frank’s Reel/MacArthur Road

Website: www.facebook.com/The-Pat-McManus-Band

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Concertverslagen
Sort by