Recensie: New Orleans Suspects – Live At The Hamilton

New Orleans Suspects – Live At The Hamilton
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 1 mei 2018

Tekst: Mark Harmsma

Als ik een recensie schrijf probeer ik meestal om de artiest te duiden, en een referentiekader te geven. Dit lijkt me handig voor lezers, zeker wanneer een (relatief) onbekende artiest beschreven wordt. Herken je je niet in mijn verhaal – in relatie tot mijn smaak, dan kun je betreffend album gerust overslaan.

Ben je hier in deze recensie aangeland omdat je bent aangeslagen op de “New Orleans” aanduiding in de bandnaam van dit collectief? Dan mag je gerust verder lezen! Ik smul namelijk letterlijk en figuurlijk van de melting pot die New Orleans te bieden heeft, in haar Southern cooking en specifieke gerechten, maar vooral ook de muzikale smeltkroes. Qua muzikale beleving kan er voor mij weinig op tegen een ‘late nite show’ in de Howlin’ Wolf in New Orleans, met uitsluitend mede-genieters die niet nadenken over de dag van morgen, maar zich nu suf dansen en swingen op de lang uitgesponnen funk jams, doorspekt met blues-, soul-, jazz-, reggae- en Zuid Amerikaanse invloeden. In een walm van zweet, bier, wiet en – in de hoek van de venue vers bereide pittige – Po’ Boy’s met alligatorvlees, krijgen de muzikanten van wereldklasse alle ruimte om hun ding te doen, zolang de funk groove maar doorgaat en het publiek maar doorswingt. De bands zijn meestal samengesteld uit muzikanten die bij de Nevilles hebben gespeeld, of in bands als The Lower Nine Eleven (Dr. John), Dumpstaphunk, met de mannen van The Meters en ga zo maar door. Beter dan in New Orleans heb ik de funk niet gehoor.

Iedere respecterende venue met voldoende ruimte in NOLA heeft dé shit in huis waar het om backline gaat: Ampegs, Fender buizenbakken en overal staat een echte Hammond B3: je moet natuurlijk wel de voorwaarden scheppen!
Op zo’n ideale avond is niet het applaus de maatstaf, maar het deinen van voltallig publiek. En de doorgewinterde Big Easy-muzikanten weten dat ook wel. Zo had ik eind april het geluk daar de Foundation of Funk (ritmesectie van The Meters te zien, en Zigaboo vroeg het publiek wie er (na een dag Jazzfest) ‘high’ was.
Gevolg: 90% van de handen omhoog… “OK fine, good for you!”. Verspil je energie niet aan hard schreeuwen of uitbundig applaus, bewaar je energie om te swingen! En dan “People say” inzetten, dat soort werk, tot je voldaan je Ubertje inkruipt.

En zo zagen we ook de New Orleans Suspects eerder deze maand op het bijzonder fijne NOLA Crawfish Festival. Eerlijk is eerlijk, in de 48 uur vanaf de Foundation of Funk, heb ik nog nooit zoveel klasse-funk in korte tijd gezien en daarom was de potentie van de NOS niet helemaal tot me doorgedrongen. Dit album heeft daar dus verandering in gebracht.
De New Orleans Suspects is ook al ontstaan uit zo’n Jazzfest-gelegenheids configuratie. Bekendste bandlid is wellicht ‘Mean’ Willie Green, die meer dan 30 jaar bij de Neville Brothers heeft gedrumd. De andere bandleden hebben samen een staat van dienst bij o.a. Mississippi Allstars, Fred Wesley, Dirty Dozen, Leo Nocentelli, en saxofonist Jeff Watson is, naast een lange tijd Joss Stone, ook 12 jaar musical director geweest van de James Brown Band. Die kun je dus gerust een sax-solootje gunnen!
Dit album is een live album en dat is precies zoals je de NOS wilt horen. Lekker grooven, jammen, met veel ruimte voor solo’s en als gastspelers de Bonerama Horns  om het feest compleet te maken.
Voor de vocale capaciteiten van Jake Eckert zul je dit album waarschijnlijk niet kopen, het is zeker verdienstelijk, maar zijn gitaarwerk maakt een hoop goed. Gewoon smaakvol, een verhaal vertellen, lekkere sound en zichzelf niet verliezend in gefreak. Mean Willy swingt gestaag door en bassist Eric Vogel houdt het simpel en effectief, met een moddervette bassound. CR Gruver is een klassiek geschoolde toetsenist, waarvan waarschijnlijk de piano zijn hoofdinstrument is, en de Hammond B3 pas later op zijn pad gekomen is. Geen probleem natuurlijk, hij hoefde alleen maar te leren hoe het 130 kilo wegende beest werkt, aan techniek geen gebrek en dat geldt zeker ook voor zijn opvallend sterke Clavi-werk (Hohner Clavinet). Het vijfde vaste bandlid is dus saxofonist Jeff Watson, die wel van toeten en blazen weet.

Van de funky formaties die er momenteel in New Orleans rondloopt, is NOS er een die aan de rock-kant van de funk zit. Bij het beluisteren van dit album, en dat is gelijk je referentie, denken we aan bands als Little Feat, The Meters, The Neville Brothers, Average White Band en de JB’s (vooral ook door de sax-arrangementen) en de Allman Brothers qua jams. Heb je daar de kast mee vol staan, dan kun je dit album gerust proberen!


Tracks:
01. Them Changes
02. Yo Flambeaux!
03. Finders Keepers
04. Get It Started
05. Workin’ My Way Back Home
06. Pocketful Of Grits
07. Spanish Moon – Skin It Back

Website: New Orleans Suspects

 

6 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe