Recensie: Myles Kennedy – Year Of The Tiger

Myles Kennedy – Year Of The Tiger
Format: CD – LP – Digital / Label: Napalm Records
Releasedatum: 9 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Er zijn in het verleden flink wat artiesten uit het metal genre geweest die op hun soloalbums ineens bluesy en/of soulvolle trekjes begonnen te vertonen. In sommige gevallen leverde dat tenenkrommende muziek op zoals bijvoorbeeld bij Michael Bolton. Hij was ooit zanger van de metalband Blackjack en stortte zich tijdens zijn solocarrière op soulmateriaal met de nadruk op gesuikerde ballads. Hierdoor werd hij de knuffelbeer van vele huisvrouwen en zorgde zijn gespierde uiterlijk voor een zeer hoge vochtigheidsgraad bij diezelfde doelgroep.
In andere gevallen verliep de solocarrière een stuk beter, zoals bij Richie Sambora, gitarist en zanger bij Bon Jovi. Hij bewees dat rock met een bluesy rock uitstekend kan gedijen zonder te zoetsappig te worden.
Ook op het eerste soloalbum van zanger-gitarist Myles Kennedy is dat het geval. Er is hier zelfs sprake van een zeer indrukwekkend album. Myles zou je kunnen kennen als zanger van de metalband Alter Bridge en van zijn werk als zanger bij Slash.
Nu is er dus zijn soloalbum dat vol staat met zeer pakkende semi-akoestische nummers. Myles bewijst dat je met een semi-akoestische setting wel degelijk stevig stuwend en intense nummers kan afleveren.

Dat gebeurt al meteen met het titelnummer, Year Of The Tiger. Bonkende drums, tintelende mandoline, een huilende lapsteel gitaar, prachtige atmosferische toetsen en vooral die magnifieke soulvolle en ook bluesy stem van Myles zorgen voor een nummer dat zich gelijk in je hoofd nestelt. In het ontzettend logge intro van The Great Beyond kan je niet om Led Zeppelin heen, al was het maar door dat Oosterse sfeertje. Het nummer ontwikkelt zich tot een mystiek semi-akoestisch nummer waarin Myles aantoont dat hij de vocale hoogtes ook niet schuwt en aankan. Een prachtige bluesy slidegitaar opent Blind Faith. Een traag bonkende mix van blues en rock met ook wat Pearl Jam en Bon Jovi invloeden.
Ondanks het onderwerp in Devil On The Wall rockt dit nummer zeer krachtig met lichte rockabilly invloeden door de bij vlagen twangende gitaar. De begeleiding van Tim Tournier (bas), Zia Uddin (drums) en Michael “Elvis” Baskette (toetsen) is hier lekker pompend. Myles levert hier een priemende elektrische gitaarsolo af. Ghost Of Shangrila is een broeierige en bluesy shuffle waarin de kristalheldere en krachtige zang van Myles tot volledige wasdom komt. De folky ballad Turning Stones doet bij vlagen aan het 60’s geluid van Simon & Garfunkel denken. Een fluweelzacht nummer met een mystiek Oosters sfeertje waarin de huilende lapsteel en de twang gitaar prima passen. Ook in de akoestische ballad Haunted By Design zit een 60’s folkgeluid. In het stuwende Mother komen zowel Led Zeppelin invloeden als countryblues en folk invloeden voorbij. Deze elementen zijn ook volop aanwezig in de zeer intieme ballad Nothing But A Name. Het ritme in het folky Love Can Only Heal wordt bepaald door de traag pompende staande bas van Tim Tournier. Myles blijkt in dit nummer ook over een Sting-achtig geluid te beschikken. Het geluid van Led Zeppelin duikt weer op in het stuwende Songbird waarna de lome ballad One Fine Day, met tabla begeleiding, het album afsluit. Dit nummer ontwikkelt zich langzaam tot een stuwende rocker.

Myles Kennedy heeft ons er nogmaals van overtuigd dat hij één van de betere zangers van dit moment is. Hij heeft een indrukwekkend album afgeleverd dat wel eens in de smaak zou kunnen vallen van fans van Richie Sambora.


Tracklist:
01. Year Of The Tiger
02. The Great Beyond
03. Blind Faith
04. Devil On The Wall
05. Ghost Of Shangrila
06. Turning Stones
07. Haunted By Design
08. Mother
09. Nothing But A Name
10. Love Can Only Heal
11. Songbird
12. One Fine Day

Website: Myles Kennedy

4 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe