Recensie: Murray Kinsley & Wicked Grin – Murder Creek

Murray Kinsley & Wicked Grin – Murder Creek
Format: CD – Digital / Label: Phoenix Records
Releasedatum: 19 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Hoe lekker is het als je als gitarist in staat bent om het niveau van je eigen nummers naar een hoger level te tillen. De band Murray Kinsley & Wicked Grin uit Ottawa heeft met Murray Kinsley zo’n gitarist in huis. Op hun vierde album na het debuut in 2011 staan tien nummers, die vrijwel allemaal loom maar wel gemeen rauw klinken.
De band bestaat naast zanger-gitarist Murray Kinsley uit Rod Williams op mondharmonica, Leigh-Anne Stanton op de bas en Bruce Saunders op drums. Het feit dat niet elk nummer van hetzelfde hoge niveau is en dat de zang van Murray, die wat aan de zang van Wilko Johnson doet denken, niet echt zijn sterke punt is, wordt meer dan goed gemaakt door zijn rauwe gitaarspel.

Het album begint met de stevig beukende bluesrock van This Old Dawg waarin Murray zingt “this old dawg knows the blues” en dat is aan zijn gitaarspel zeker te horen want die is snijdend hard. De band pompt daarna gestaag verder met Fly Fly Fly met Rod Williams’ huilende harmonica en Murray’s rauw snijdende gitaar in de hoofdrol. Dance The Blues is daarna een wat merkwaardig rumba-achtig nummer met een loom swingend Santana gevoel met een warme harmonicasolo en priemend Carlos Santana-achtig gitaarwerk. Een gemeen snijdende slidegitaar vormt het intro van Trouble Coming. Een dreigend traag nummer dat handelt over de schiettragedie op de Amerikaanse Parkland School.
Take Me Down is een broeierig nummer met een hoog “klap en zing mee” gehalte. Traag pompend met schroeiend harde harmonica en al even smerig klinkend gitaarwerk. In de slowblues So Long, Too Soon bewijst de band ook over een flinke hoeveelheid soul te beschikken. De gebroken stem van Murray komt in dit nummer wel wat tekort maar dat wordt dan weer opgevangen door zijn snijdende gitaarwerk. In de stuwende uptempo shuffle Murder Creek springt het smerig gonzende gitaargeluid er uit terwijl de pompende rocker My Own Way aan het rhythm & blues werk van Wilko Johnson doet denken.
Het lome J.J. Cale-achtige Dark Nights wordt opgepept door de fel gierende gitaar van Murray. De funky soulblues Freedom is de afsluiter van het album met een flink brullende harmonica en rauwe staccato gitaarriffs.

Een aangenaam bluesrock album met lome maar zeer prettige rauwe bluesrock.


Tracklist:
01. This Old Dawg
02. Fly Fly Fly
03. Dance The Blues
04. Trouble Coming
05. Take Me Down
06. So Long, Too Soon
07. Murder Creek
08. My Own Way
09. Dark Nights
10. Freedom

Website: Wicked Grin

1 november 2018|Categories: Recensies|Tags: , |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe