Recensie: Mudslide Charley – Words & Bones

Mudslide Charley – Words & Bones
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 2 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

In de eeuwig durende zoektocht naar leuke cd’s en bands/artiesten, ben ik helaas af en toe verplicht om door demo-achtige geluidskwaliteit heen te prikken om tot de kern van een cd door te dringen.
Dat is ook het geval bij de band Mudslide Charley uit Missoula, Montana. Een band onder leiding van slidegitarist Marco “Mudslide” Littig, die verder bestaat uit Lee Rizzo (ritmegitaar, wasbord en zang), Tahj Kjelland (bas en fluit), Roger Moquin (drums) en Phil Hamilton (harmonica, saxofoon en fluit). Naar eigen zeggen is de band geïnspireerd door het werk van blues grootheden als John Lee Hooker en Muddy Waters.
Het is jammer dat de demo-achtige productie de rauwheid in de meeste nummers op dit album weggehaald heeft. Er staat slechts een klein aantal nummers op het album waarin wel te horen is waar de band echt toe in staat is.

En dan heb ik het over de live uitvoering van het Son House nummer Death Letter Blues. Hier laat de band horen dat ze wel degelijk rauw kan rocken met een smerig harmonica en slidegitaar geluid. Ook Burden is een nummer waarin deze rauwheid goed aan de oppervlakte komt en dit nummer heeft zelfs een gospelgeluid. Een nummer dat ook positief opvalt is het akoestische Americana nummer Love Machine. Met name zangeres Lee, met haar Sheryl Crow-achtige stem, voelt zich in dit nummer hoorbaar als een vis in het water. In de overige nummers zit de demo-achtige productie flink in de weg.
Zo is Papa’s Comin’ Home voorzien van een Bo Diddley beat maar dan zonder de felheid en rauwheid van Bo Diddley. Wat dan overblijft is een aangenaam stampende rocker met een wel rauw brullende harmonica. In de luie shuffe Devil Can’t Stop The Rain zit wat stram klinkend drumwerk en dat zorgt er voor dat deze shuffle wat simplistisch overkomt. In The Basement is een cover van het Etta James nummer. Door de gebrekkige productie komt de rauwheid er niet goed ut, hoewel Lee hier wel haar rauwere kant laat horen. En dan is er nog een aantal nummers dat kwalitatief niet weet te overtuigen.
Liquid Velvet opent veelbelovend met een uptempo rockende gitaar en huilende harmonica. Doordat het nummer ritmisch wederom wat stram klinkt wil het maar niet gaan rocken. De jazzy bedoelde bas en drums break haalt de “rock” daarna voorgoed uit het nummer. De bluesy ballad Jelly Donuts is gewoonweg niet opzienbarend en in de lome shuffle Holy Man klinken de ritmegitaar riffs gewoon af en toe vals. De afsluiter van het album, Little Birdie, is een rommelige onsamenhangende shuffle.

Ik heb de hoop echter nog niet opgegeven met deze band want ik heb door de matige productie heen kunnen prikken en kon zodoende toch aanwezige kwaliteiten bespeuren. Als er op een volgend album gewerkt kan worden met een goede producer en de nummers kwalitatief wat van een iets hoger niveau worden, zie ik de band echt nog wel in staat om met een aangenaam album op de proppen te komen.


Tracklist:
01. Starting From Scratch
02. Southern Don’t Cross The Dog
03. Papa’s Comin’ Home
04. Devil Can’t Stop The Rain
05. Liquid Velvet
06. Love Machine
07. Jelly Donuts
08. In The Basement
09. Holy Man
10. Don’t Stop Me
11. Death Letter Blues (live)
12. Burden
13. Little Birdie

Website: Mudslide Charley

14 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe