Mrs. Greenbird – Dark Waters
Format: CD – Digital / Label: Greenbird Records
Releasedatum: 12 april 2019

Tekst: Peter Marinus

Sommige mensen zijn gezegend met een heel apart stemgeluid. Sarah Nücken is één van hen. Zij is de helft van het Duitse duo Mrs. Greenbird. De andere helft wordt gevormd door Steffen Brückner. Dit duo werd in 2006 geformeerd onder de ietwat bizarre naam “Geldkehlchen und der Mann mit Hut”! In 2012 won het duo, als Mrs. Greenbird, de Duitse versie van het TV programma de X Factor.
En dan over de stem van Sarah. Zij heeft een zeer schelle kindvrouw stem, die de ene keer als Dolly Parton klinkt en de andere keer als Calimero. Dat klinkt raar maar is toch echt waar! En dat is een stemgeluid waar veel mensen aan zullen moeten wennen, waaronder ik.
Qua muzikale stijl zit het duo in een hoekje waarin country folk en pop elkaar totaal niet bijten. Ik moest vaak aan het geluid van de Common Linnets denken tijdens de beluistering van hun derde album.

Een album dat begint met Long Time No See. Een aanstekelijk lui stampend soort roots-pop nummer met een zweverig geluid met snerpend en huilend gitaarwerk. De rolverdeling van Sarah en Steffen is vergelijkbaar met die van ons eigen duo Saskia & Serge. Zij snerpend op de voorgrond en hij, bescheiden, op de achtergrond.
Morals is een broeierig zacht bonkend nummer, dat atmosferisch voortzweeft in een stijl, die vergelijkbaar is met de Common Linnets. Het duo zweeft onverstoorbaar verder in de folky ballad Careless Heart en het stemgeluid van Sarah moet nog steeds bij mij wennen. Hier voegt zij er een Dolly Parton-achtige galm aan toe. Dark Waters is een prachtige atmosferische ballad met een hemels zwevend geluid en…die stem! Door die stem gaat de single One Day In June weer richting het werk van Dolly Parton maar dan met een warm zwevend geluid.
Na al die “zwevende” nummers is het een verademing om de stuwende akoestische gitaar in het intro van Midnight Rose te horen met een zacht huilende elektrische gitaar in de achtergrond. Het nummer wordt gezongen door Steffen en dat is ook een welkome verrassing. Sarah voegt zich er later toch weer bij. In de fragiele ballad The Simple Things stelt Sarah zich zeer kwetsbaar op. Een, alweer, zwevend nummer waarin ze even zingt “I’ve lost my voice”.
Like A Song In My Head schuifelt ook weer warmpjes voorbij met Sarah’s “vibrerende” stem in de hoofdrol. In 1965 wordt het duo begeleid door een enthousiast geklapt ritme. Een folky nummer waarin het geluid van The Seekers of Peter Paul & Mary terug te vinden is. Tides Are Turning is een warme Chris Isaaks-achtige galmende ballad waarin ook het geluid van Anouk’s “Birds” rondzweeft.
Sarah en Steffen klinken in de aflsuiter Learn How To Love You als Dolly Parton en Kenny Rogers in een intieme, zwevende ballad.

Muzikaal is dit album dik in orde, hoewel er wel sprake is van een overdaad aan zwevende ballads. Als je alleen al telt hoeveel keer ik het ´woord “zwevend” in deze recensie gebruikt heb, snap je wat ik bedoel. En die stem van Sarah zal de één afstoten en de ander zal er blij van worden. Ik ben er nog niet uit in welke groep ik thuis hoor.


Tracklist:
01. Long Time No See
02. Morals
03. Careless Heart
04. Dark Waters
05. One Day In June
06. Midnight Rose
07. The Simple Things
08. Like A Song In My Head
09. 1965
10. Tides Are Turning
11. Learn How To Love You