Recensie: Mr. Shingles – Green In Blue

Mr. Shingles – Green In Blue
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 29 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Bij het bekijken van de tracklist bekroop mij de angst, dat ik hier te maken zou krijgen met een band, die zich zou vergrijpen aan een groot aantal Go covers. Zo zag ik o.a. When Love Comes To Town, Get Back, Baby, Please Don’t Go en Bullfrog Blues staan. Nadat ik de bio van de band had gelezen was ik ietwat verward. Het is de bedoeling van de band Mr. Shingles om de zwarte muziekgeschiedenis te mengen met de Ierse cultuur. Vreemd genoeg las ik dat deze band afkomstig is uit Barcelona, Spanje!!
Maar toen ik goed keek zag ik dat er twee Ieren in zitten, Brian O’Mahony (zang, gitaar, harmonica) en Dara Luskin (bas), aangevuld met de Spaanse muzikanten Xavi Thomas (drums) en Stephane Jass (toetsen). En hoe zit het dan met die covers?

De eerste, When Love Comes To Town, uiteraard bekend van U2 met B.B. King, heeft van Mr. Shingles een geheel eigen draai gekregen door het nummer te veranderen in een zeer lome shuffle met jazzy pompend orgelwerk en een priemende gitaar, De rauwe bluesy zang van Brian klinkt hierbij erg lekker. Get Back heeft totaal niets met het Beatles nummer te maken, dus is dan ook geen cover! Wel een lome shuffle in de beste Georgie Fame/Ben Sidran traditie waarin blues, jazz en soul gemengd worden en dat voorzien is van een “Hallelujah, I Love Her So”-achtige melodie. Baby, Please Don’t Go, van Big Joe Williams, en bekend van het al even Ierse Them met Van Morrison, is een broeierige shuffle met swingend orgelwerk.
Bullfrog Blues is origineel van de countryblueszanger William Harris, maar natuurlijk veel bekender door de Ierse gitaarheld Rory Gallagher. In de uitvoering van Mr. Shingles klinkt het nummer totaal onherkenbaar doordat het voorzien is van een swingende “Got My Mojo Working” drive. In de cover van het Skip James nummer Illinois Blues wordt het geluid van Dave Edmunds met J.J. Cale gemengd met een loom, op de elektrische piano drijvend, resultaat.
Being Green is een, op zich, hilarische cover van het Muppets nummer (!). Hier in een slaperige nachtclubjazz versie, waarvan ik mij echter wel het nut afvraag. Gewoon een grapje? De constante loomheid in het geluid van Mr. Shingles levert af en toe ook wel wat gevaarlijke momenten op. The Unfortunate Rake is een folk traditional, die wij beter kennen als “St. James Infirmary”. Dat nummer ken ik van onze eigen Johnny Kendall & The Heralds en klinkt in die versie een stuk bluesier dan in de lauwe versie van Mr. Shingles.
Hetzelfde geldt voor de cover van Maggie, een Ierse folksong van Sandy Shields, een nummer dat wat van “Tennessee Waltz” (Pee Wee King) heeft. Ook dit nummer klinkt in de Mr. Shingles uitvoering wat belegen en neigt zelfs naar de Engelbert Humperdinck kant.
Uitschieters op dit album zijn de boogie Rainfall Blues, dat aan Sonny Boy Williamson’s “Help Me” doet denken met een lekker scheurende harmonica en Old Tare River, dat voorzien is van een funky Meters-achtige groove.

Al met al een aangenaam album waarbij ik de band wel zou aanraden om uit te kijken voor een te loom geluid.


Tracklist:
01. When Love Comes To Town
02. Get Back
03. Baby, Please Don’t Go
04. Baby, So Cruel
05. Bullfrog Blues
06. The Unfortunate Rake
07. Maggie
08. Old Tare River
09. Tar Me With The Same Brush
10. Illinois Blues
11. Rainfall Blues
12. Being Green

Website: Mr. Shingles

8 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe