Recensie: Misty Blues – Call & Response

Misty Blues – Call & Response
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 24 mei 2018

Tekst: Fons Delemarre

Als je goed weet wat je wilt en wat je kunt én dat vervolgens met hoorbaar plezier en vol overgave doet, krijg je vanzelf een prima plaat. Misty Blues doet dat al jaren. De band uit Berkshire County Massachusetts speelt traditionele blues en combineert dat met klanken uit funk, soul, pop en gospel. Het meest recente album van Misty Blues is vernoemd naar een van de kenmerken van de blues: ‘Call & Response’. Zangeres Gina Coleman beschikt over een contra-alt, de laagste vrouwelijke stem.
Kenmerkend geluid: waardig en expressief. Bekende contra-alten zijn o.a. Amy Winehouse, Cher, Annie Lennox en Diana Krall. Coleman laat zich als zangeres inspireren door grootheden als Billie Holiday, Memphis Minnie, Koko Taylor, Etta James, Big Mama Thornton en Irma Thomas.
Ze draagt de band met verve en wordt daartoe in de gelegenheid gesteld door haar muzikanten die blues spelen ‘zoals het hoort’: zonder fratsen. Dat is meteen te horen in het eerste nummer: zogenaamd op straat horen we een nummer dat bekwaam gestript is: één slide en één stem. Coleman zingt als Mahalia Jackson en roept de Lord om haar te steunen. Het klinkt meteen verrassend vol en belooft veel goeds.
Als laatste nummer speelt de band Hear My Call nog een keer, maar dan met de hele band. Het geluid van Misty Blues op dit album is aanstekelijk ouderwets, met name door de manier waarop de Fender Rhodes gebruikt wordt. I Ain’t Yellah, is een mix van ragtime en gospel feel, met een fraaie groove. “I ain’t yellah, ain’t got much green, but I sing the blues!”: geen speld tussen te krijgen…
Chasing Gold is een funky boogie, die zowel de band als Coleman alle ruimte geeft te excelleren. Blues on My Heels lijkt hier en daar een beetje op Otis Blackwell’s Fever, maar de New Orleans funk van Misty Blues maakt en toch een heel eigen nummer van. My Baby’s Gone speelt leentjebuur bij Fats Domino, maar ach, wat zou het. Het klinkt prima.
Purdie Blues is een eerbetoon aan Bernard Purdie (drummer die vooral bekend was door zijn weergaloze shuffles; speelde o.a. mee op platen van James Brown). Heaven Sent is een doorleefde soulballad en Just Don’t Know Why is een aanstekelijke rumba in New Orleans-stijl. Eén nummer valt een beetje uit de toon. Need More Light is een ouderwetse bluesrocker, geschreven en gezongen door gitarist Jason Webster. Gelukkig komt daarna nog de full-band versie van Hear My Call. Prachtig nummer, ook in deze versie, dat nog een keertje alle ruimte maakt voor de prachtige, intrigerende stem van Gina Coleman.



Tracklist:
01. Hear My Call
02. I Ain’t Yellah
03. Chasing Gold
04. Blues On My Heels
05. My Baby’s Gone
06. Purdie Blues
07. Heaven Sent
08. Just Don’t Know Why
09. South Bronx Boogie
10. I Need More Light
11. Hear My Call (Alternate Version)

Website: Misty Blues

16 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe