Recensie: Milligan Vaughan Project – MVP

Milligan Vaughan Project – MVP
Format: CD – Digital / Label: Mark One Records
Releasedatum: 4 augustus 2017

Tekst: Peter Marinus

Fans van de broers Jimmie en Stevie Ray Vaughan moeten per direct even goed opletten. De cd van dit Milligan Vaughan Project heeft namelijk zeer nauwe banden met deze gitaar broers!

Ten eerste hebben we zanger Malford Milligan. Hij zong in de band Storyville, waarin ook Stevie Ray begeleiders Tolmmy Shannon en Chris Layton zaten. Daarnaast was hij te horen op het Double Trouble album ‘Been A Long Time’. Gitarist Tyrone Vaughan is de zoon van Jimmie Vaughan en daardoor ook een neef van Stevie Ray Vaughan.
Houdt dit automatisch in dat we hier met een geweldig album te maken hebben? Ja!!!

Tyrone Vaughan heeft een eigen gitaarstijl waarin hij uiteraard de beste elementen van zijn vader en oom laat samensmelten. Bijtend, priemend en hard! Zanger Malford Milligan heeft een zeer rauwe stem, die ergens tussen Frankie Miller en Sweet Pea Atkinson (van The Boneshakers) in zit. De muziek op dit album valt helemaal onder de noemer bluesrock. Soms funky, soms bluesy maar vooral hard.

De opener van dit album, Soul Satisfaction, is een hard bijtend, funky bluesrock nummer in het straatje van The Boneshakers. Daarna volgt het broeierige Dangerous Eyes. Een funky Black Crowes-achtig nummer met splijtende riffs van Vaughan. In de funky rocker Little Bit Of Heaven zit ook een enorme hoeveelheid soul mede door het warm rollende soul orgel.
Driving You is een blues shuffle waarop zowel vader als oom Vaughan trots zouden zijn. Een stuwende shuffle met rauwe zang en bluesy gitaarwerk. In de slowblues Leave My Little Grl Alone vermengt Tyrone zowel Stevie Ray als Jimmie Vaughan elementen. In dit nummer bewijst Milligan ook dat hij tot de top van de bleuszangers gerekend mag worden. Het nummer is trouwens een cover van het Buddy Guy nummer. In de cover van het Eddie Harris en Les McCann nummer Compared To What gooien de heren het over een andere boeg. Hier klinken zij funky en jazzy. Tyrone werkt met zijn priemend gitaarspel langzaam naar een climax.
Devil’s Breath is een langzame shuffle met schroeiend, gierend gitaarwerk van Tyrone en onverwachte breaks. De live uitvoering van What Passes For Love is een brandende bluesrock shuffle in de beste Stevie Ray traditie. Overigens wel met een Brits bluesrock geluid a la Bad Company. Ook de cover van het Freddie King nummer Palace Of The King is live opgenomen. Het nummer wordt hier gemeen hard rockend gebracht.
Er staan twee rustpunten op dit album. De semi-akoestische ballad Here I Am en de cover van het James Cleveland nummer Two Wings dat door Milligan en Tyrone op akoestische gitaar wordt gedaan.

De familienaam Vaughan wordt via dit album zeer hoog gehouden. Ik kan maar één ding zeggen: blindelings aanschaffen!!

Tracklist:
01. Soul Satisfaction
02. Dangerous Eyes
03. Little Bit Of Heaven
04. Driving You
05. Leave My Little Girl Alone
06. Compared To What
07. Here I Am
08. Devil’s Breath
09. Two Wings
10. What Passes For Love
11. Palace Of The King

Website: Milligan Vaughan Project

We horen graag je mening! Voeg reactie toe