Mick Clarke – Steppin’ Out
Format: CD – Digital / Label: Rockfold Records
Releasedatum: 10 december 2018

Tekst: Peter Marinus

Wat goed is hoef je niet te veranderen. Dat lijkt mij het motto van Mick Clarke. Deze Britse gitarist levert al jaren het ene na het andere opwindende bluesrock album af. Dat doet hij al sinds de 60’s, toen hij nog deel uitmaakte van de band Killing Floor. Volgens mij zijn we nu toe aan soloalbum nummer twintig en ook dit album staat weer vol met heerlijke rauwe bluesrock.

Toch klinkt het album ietsjes anders dan zijn voorgaande werk. De nummers op dit album lijken allemaal in one take opgenomen te zijn en hebben een rauw, bijna lo-fi, geluid en dat pakt prima uit. Het is lang terug dat ik dergelijke rauwe bluesrock gehoord heb. Het geluid voert je af en toe terug naar de opwindende tijden van de Britse bluesrock van de late jaren ’70 toen artiesten als Dr. Feelgood en Dave Edmunds opkwamen. De bluesrock klonk toen nog behoorlijk rauw en ongecompliceerd.

Zo opent het album met de rauwe bluesrock shuffle Backroom Boy waarin de brandende gitaarriffs een belangrijke rol spelen, naast het messcherp priemende sologitaar geluid. Honky Tonk Blues is een cover van de Hank Williams klassieker. Dit countrynummer is door Mick in een lui pompend bluesrock geluid gegoten waardoor het een primitief karakter heeft gekregen. Ik geef dit nummer daarom het predicaat “pub bluesrock”. Een nummer, dat mij uiterst geschikt lijkt voor het clubcircuit met zijn rauw vlammend gitaarwerk en zijn smerige garagegeluid.
Nuthin’ Burger Blues is daarna een instrumentaal semi-akoestisch nummer met een licht jazzy geluid. Qua melodie heeft het wat weg van “Hit The Road Jack”. Mick bewijst dat hij ook op de akoestische gitaar behoorlijk intens kan klinken en strooit er zowaar ook nog wat Spaanse gitaarmuziek doorheen.
We blijven met Spend Your Money nog even in de semi-akoestische hoek hangen. Een lui swingende shuffle, die klinkt als een lome mix van de Bo Diddley beat en het landerige geluid van J.J. Cale. Muzikaal spaarzaam maar uiterst effectief muzikaal ingekleurd. De cover van het Johnny Jones nummer Big Town Playboy is een smerige luie boogie met bijtend gitaarwerk en de brandende harmonica van Dangerous Dave Newman. Diezelfde harmonica is te horen in het lome funky Whisky Blues. De begeleiding beperkt zich tot de meest elementaire funky, en daardoor effectieve, rol
Can’t Help Myself is een hoekig pompend rhythm & blues nummer dat teruggaat naar het geluid van de beginjaren van Dave Edmunds. Een schijnbaar simpele rocker. Bobby Parker’s klassieker Watch Your Step is ook in Mick’s uitvoering een opwindend funky bluesnummer. Mick heeft gekozen voor een meer primitief garagegeluid wat het nummer alleen maar ten goede komt en levert, en passant, ook nog even een vlammende gitaarsolo af.
Het loom slepende bluesrock nummer No Way Back heeft een Howlin’ Wolf-achtige rauwheid en een begin jaren ’70 hard bluesrock geluid. Dan is het tijd voor de akoestische blues Early Bird. Een stampend nummer waarin het lijkt of Jim Keltner achter de drumkit heeft plaatsgenomen in een Ry Cooder-achtige setting waarin Mick stiekem weer wat Latijns Amerikaanse invloeden laat horen. Tryin’ To Get To You is een mij onbekend Elvis Presley nummer. Dit is door Mick omgesmolten tot een vunzig rockend Dave Edmunds-achtig nummer. Right And Wrong is een luchtig boppende rocker met de huilende harmonica van Dangerous Dave Newman en een snoeiharde rauwe sologitaar.
Mick laat ons achter met de krachtige hoekige bluesrocker 20th Century Man.

Mick Clarke flikt het gewoon weer! Weer een ouderwets goed bluesrock album!


Tracklist:
01. Backroom Boy
02. Honky Tonk Blues
03. Nuthin’ Burger Blues
04. Spend Your Money
05. Big Town Playboy
06. Whisky Blues
07. Can’t Help Myself
08. Watch Your Step
09. No Way Back
10. Early Bird
11. Tryin’ To Get To You
12. Right And Wrong
13. 20th Century Man

Website: Mick Clarke