Mick Clarke - Ramdango

Recensie: Mick Clarke – Ramdango
Format / Label / Release: Rockfold Records
Cosmox.nl, Blues CD’s online bestellen

Door John Maes

Ik laat me graag verrassen door het, gelukkig nog steeds, overweldigende aanbod van muziekproducties van over de hele wereld. Je komt dan steeds materiaal tegen wat nog onbekend voor je was, terwijl het dan gaat om muzikanten die al een eeuwigheid meedraaien in het circuit. Dit gold ook voor de nieuwe CD van Mick Clarke, die ik aangeboden kreeg voor deze recensie.

Bij het beluisteren van de openingstrack ‘Baked Potatos’ dacht ik ‘heeft die gast vroeger bij Status Quo of zo gespeeld?’ Het is echt zo’n ‘rampestamp’ nummer in die stijl van deze oude Engelse groep. Mick is een Engelse bluesrock gitarist die al in de jaren 60 begonnen is met de groep Killing Floor, in de seventies sologitarist bij de groep Salt, toerde mee met Freddie King en richtte daarna zijn eigen Mick Clarke band op. Hiermee schijnt de Engelsman een grote reputatie te hebben opgebouwd (helaas aan mij voorbijgegaan) , heeft hij zowat de hele wereld over getoerd en is hij een graag geziene acts op de vele Noord-Europese festivals.

Zijn nieuwste uitgekomen CD Ramdango is een compleet soloproject; Mick speelt alle instrumenten, engineerde, produceerde, schreef de nummers en zette zijn koffie zelf! ‘Het is allemaal mijn eigen schuld’ geeft hij aan…terwijl de CD tegelijkertijd op de markt komt als de nieuwe van Bowie; ‘Let’s see who will be the first on number one’ geeft hij gekscherend aan. Mick’s gitaarspel noemt hij zelf ‘Straight from the wood’ en behalve die Status Quo impressie hoor ik ook duidelijk de invloeden van Rory Gallagher, Johnny Winter en Freddie King.

De kern van het album zit ‘m voor een groot gedeelte ook in het drumstel wat hij via Marktplaats op de kop heeft getikt en wat volgens Mick de ideale bodem legt met zijn ‘sloppy drummin’. Daarnaast veel ‘loud guitar jammin’, boogie en een flink portie stevige Rock zoals bijvoorbeeld in het nummer ‘Curry Night’. Het titelnummer ‘Ramdango’ is geheel instrumentaal en spreekt mij persoonlijk het meeste aan. Mick beschouwd dit nummer als zijn persoonlijke ‘Bolero’. Geïnspireerd op de fandango, een constant zichzelf repeterend Spaans thema wat veranderd in intensiteit en textuur en is zeker geen Bluesrock te noemen.

Het opvolgende nummer ‘Behave Christine’ is toch wel weer een gruwelijke gelijkenis met het materiaal voornoemde Engelse Rockband. Als je dat nummer twee keer geluisterd hebt raak je het niet meer los. Bij het slotnummer ‘What if…’ kom je helemaal tot rust en zit je te wachten totdat Mark Knopfler zijn zangpartij in zal zetten. Dat gebeurt gelukkig niet, want die doet dus niet mee op dit soloproject!…;-) Mick speelt hier op een Tanglewood akoestische gitaar een melodisch ‘wegzwijmel’ nummer. Daarna kun je ‘Old Sock’ van Clapton opzetten om helemaal in slaap te dompelen.

1. Baked Potatoes
2. Helping Hand
3. Mojo Go
4. Who’s Educating Who?
5. Curry Night
6. Ramdango
7. Behave Christine Behave
8. Collapso
9. False Information
10. The Snarl
11. 15 Ton
12. Talk
13. What If