Michael van Merwyk – I Had A Hard Way To Go – Best Of…So Far!
Format: CD – Digital / Label: Timezone Records
Releasedatum: 8 februari 2019

Tekst: Peter Marinus

Ik vind het meer dan logisch dat er nu een overzichtsalbum is verschenen van de Duitse gitarist-zanger Michael van Merwyk. De man is al vanaf 1984 solo bezig maar is ook te horen in het duo The Delta Boys of als lid van The Big Daddy Wilson Trio, The Snooks of Big Mike & Double Dynamite. Het feit dat deze bluesman uit Rheda-Wiedenbruck (een gemeente in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen) in 2013 als tweede eindigde bij de EBC in Memphis verrast mij dan ook totaal niet.

Op dit overzichtsalbum staan solonummer van Michael, werk met Bluesoul en opnames van zijn samenwerking met Christian Dozzler. Afkomstig van de albums ‘Catching The Rain’ (2009), ‘New Road’ (2012), ‘Darkest Night’ (2014), ‘New Shoes’ (2016), ‘Ease My Pain’ (2016) en ‘Fight The Darkness’ (2017).
Wat vooral opvalt is de veelzijdigheid van Michael van Merwyk. Hij kan zowel intiem en breekbaar klinken als rauw en hard rocken.

Zo opent dit album met het ontspannen en intieme The Well, solo uitgevoerd met zijn warme stemgeluid en soepele bluesy gitaarspel. Warm wordt met een band uitgevoerd en is een licht funky nummer met sprankelend gitaarwerk. Dit nummer zit in het Keb’ Mo’/TajMahal straatje. Het breekbare Fight The Darkness is een Ry Cooder-achtig nummer met een broeierige, weemoedige gitaar. A Soul Ain’t Worth A Dime is een voorbeeld van een hemelse soulblues met een zeer luie groove. Voorbeelden van de rauwere, rockende Michael zijn Heal My Wounds. Een stevige, brandende funky bluesrocker.
Next Trouble To Come is een uitbundig knallende rocker met de band Bluesoul waarin het vlammende slidegitaarspel opvalt in een soort opgevoerd honkytonk geluid. Ook het log voortstotende Won’t Get Any Better bevat knallend hard slidewerk. In Diddley Boogie presteert Michael het in zijn eentje om een soort ADHD Diddley boogie te produceren. Daarna is New Shoes een traag voortmarcherende Howlin’ Wolf-achtige blues. Michael’s snoeiharde gitaargeluid staat centraal in de broeierige luie shuffle Here Comes Love.
In Ain’t No Bluesman beweert Michael dat hij geen bluesman is maar het gewoon lekker vind om bluesgitaar te spelen, waarmee hij zich, naar mijn mening, toch wel wat te kort doet. Good Loving is daarna weer een goed voorbeeld van zijn kwaliteiten. Een superswingend akoestisch rhythm &blues nummer waarin elementen uit het werk van bijvoorbeeld Huey “Piano” Smith of Fats Domino zitten.
Een zeer verdiend en heerlijk afwisselend overzichtsalbum waarmee aangetoond wordt dat Michael nu toch echt wel thuishoort in het rijtje van grote namen als Keb’ Mo’, Taj Mahal en Hans Theessink.


Tracklist:
01. The Well
02. Warm
03. Happy Man
04. Blues Keeps Calling My Name
05. Fight The Darkness
06. Count Your Blessings
07. A Soul Ain’tWorth A Dime
08. Heal My Wounds
09. Will Love Find Me Again
10. Coffee
11. Next Trouble To Come
12. Hard Way To Go
13. Won’t Get Any Better
14. Darkest Night
15. Diddley Boogie
16. New Shoes
17. Ease My Pain
18. Road To Ruin
19. Here Comes Love
20. Motormouth Baby
21. Ain’t No Bluesman
22. Good Loving
23. I Still Believe
24. New Road
25. If I Die Tomorrow

Website: Michael van Merwyk