Recensie: Michael Kaeshammer – Something New

Michael Kaeshammer – Something New
Format: CD – Digital / Label: Linus Records
Releasedatum: 20 april 2018        

Tekst: Peter Marinus

Michael Bublé mag, wat mij betreft, zijn biezen gaan pakken want de veel bluesier klinkende Michael Kaeshammer staat klaar om hem genadeloos van zijn troon te stoten. Michael Kaeshammer is een zanger-pianist uit Canada, die alweer aan zijn elfde album toe is. En bij ons is hij nauwelijks bekend, maar dat zou zo maar eens kunnen gaan veranderen met dit album.
Michael heeft zich overduidelijk door de New Orleans klanken laten inspireren en is voor dit album gericht naar muzikanten en zangers op zoek gegaan die bij zijn nummers passen.
Dat verklaart dus het hoge gast gehalte op het album. Zo kom je o.a. Meters bassist George Porter Jr., drummer Johnny Vikdacovich (o.a. Johnny Adams), zanger-harmonicaspeler Curtis Salgado, Chuck Leavell, zanger Jim Byrnes, gitarist Amos Garrett, zanger Colin James, gitarist Randy Bachman en zanger Cyril Neville tegen. Een gastenlijst om U tegen te zeggen lijkt mij! En dat klinkt ook door in de muziek op dit album.

Geopend wordt met Scenic Route, een jazzy nummer met een hoog New Orleans gehalte. Een swingende blazerssectie, dreunende drums en soulvolle achtergrondzang zorgen voor een superswingend nummer, dat te vergelijken is met Harry Conick Jr. ten tijde van zijn “She” album. Michael is hier flink aan de boogie woogie en heeft stiekem ook een stukje reggae in dit nummer verstopt. Curtis Salgado treedt aan op zang en harmonica in Do You Believe?. Een funky nummer, dat door de blazers, met name de tuba, aan bands als The Rebirth Brass Band doet denken. Vette New Orleans funk in een soort street parade geluid waarin Salgado’s harmonica vrolijk de strijd aan gaat met de blazers. Come On Home is een meer gepolijst rhythm & blues nummer met gelukkig genoeg soul om de geliktheid a la Michael Bublé te omzeilen.
She’s Gone is overduidelijk beïnvloed door Dr. John (Mardi Gras Day). Michael’s piano is hier warm rollend, samen met Chuck Leavell overigens. Amos Garrett zorgt voor country getinte gitaarlicks en Jim Byrnes laat horen dat hij een prima soulvolle zanger is. In Josephine trapt Michael toch een keertje in de Bublé val. Dit nummer helt te veel over naar de romantische ballad kant, compleet met strijkers en sprankelende piano.
Colin James en Randy Bachman zijn van de partij om het loom swingende Who Are You nog meer glans te geven. In dit funky nummer zorgt Bachman voor puntig gitaarwerk en zingt Colin James een duet met Michael. Cyril Neville neemt de zang voor zijn rekening in de jazzy ballad Heaven And Earth. Een nummer dat normaal gesproken meer voor zijn broer Aaron weggelegd zou zijn. Cyril heeft gelukkig net iets meer blues in zijn stem. De hoekig swingende New Orleans sound is is weer volop te horen in het superfunky Dixie Has The Blues, dat hevig door Dr. John/Iko Iko geïnspireerd lijkt. Forbidden Love is een lome jazzy ballad van het betere soort. Een intiem nummer in een Ben Sidran-achtig geluid.
Het instrumentale Sweet Georgia is natuurlijk Sweet Georgia Brown. Michael geselt zijn toetsen hier in deze instrumentale boogie woogie versie waarin de jazz ook een flinke vinger in de pap heeft. Tot slot hoor je Michael solo in de ingetogen, statige en instrumentale ballad Weimar.

Hopelijk wordt “het grote publiek” nu ook eens wakker en wordt Michael Kaeshammer ook buiten Canada bekend. Hij verdient het!


Tracklist:
01. Scenic Route
02. Do You Believe?
03. Come On Home
04. She’s Gone
05. Josephine
06. Who Are You
07. Heaven And Earth
08. Dixie Has The Blues
09. Forbidden Love
10. Sweet Georgia
11. Weimar

Website: Michael Kaeshammer

9 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe