Recensie: Michael Bloomfield – San Francisco Nights

Michael Bloomfield – San Francisco Nights
Format: CD – Digital / Label: RockBeat Records
Releasedatum: 9 maart 2018

Tekst: Gerrit Schinkel

Michael Bernard (Mike) Bloomfield wordt geboren op 28 juli 1943 in Chicago, Illinois. Een optreden van Josh White in 1957 wekt zijn interesse voor de blues en hij brengt daarna veel tijd door in de verschillende bluesclubs in Chicago. Hij speelt gitaar met o.a. Sleepy John Estes, Yank Rachell en Little Brother Montgomery. In de vroege jaren ‘60 treedt hij ook op met o.a. Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Begin 1965 wordt hij lid van The Paul Butterfield Blues Band. Bloomfield is ook een veelgevraagd sessiemuzikant. Zo speelt hij o.a. gitaar op Like A Rolling Stone van Bob Dylan. Na zijn periode bij Paul Butterfield, Bloomfield is inmiddels verhuisd naar San Francisco, formeert hij in 1967 zijn eigen band The Electric Flag met toetsenist Barry Goldberg, zanger Nick Gravenites, bassist Harvey Brooks en drummer Buddy Miles. In 1969 verschijnt zijn eerste soloalbum ‘It’s Not Killing Me’. Hij gaat tot 1980 ook door als sessiemuzikant en blijft optreden. Op 15 februari 1981 wordt hij dood aangetroffen in zijn auto. De precieze omstandigheden van zijn dood zijn nog steeds onduidelijk. In 2012 wordt Bloomfield postuum opgenomen in de Blues Hall of Fame en in 2015 als lid van The Paul Butterfield Blues Band in de Rock and Roll Hall of Fame.

Op 18 april 1977 treedt hij als Mike Bloomfield & Friends op in The Old Waldorf, een beroemde club in 444 Battery Street San Francisco. Opnamen van dit concert werden onlangs voor het eerst uitgebracht op het album ‘San Francisco Nights, geproduceerd door de legendarische Norman Dayron. The Friends van Bloomfield zijn o.a. pianist/organist Barry Goldberg, zanger/gitarist Nick Gravenites en Mark Naftalin op keyboards.
Het album opent heel rustig en akoestisch met de instrumental Greatest Gifts From Heaven, waarna het tempo iets hoger wordt met de authentiek klinkende countryblues Lo, Thou I Am With Thee. Het alom bekende Kansas City Blues krijgt een prachtige akoestische uitvoering door Bloomfield. De jazz voert de boventoon in de medley met Shelton Brooks Darktown Strutter’s Ball, Louis Armstrong’s Mop Mop en Call Me A Dog. Na een opwindende akoestische versie van I’m Glad I’m Jewish, komen The Friends er ook helemaal bij en gaat het elektrisch in Sonny Boy Williamson’s Eyesight To The Blind. Het tempo blijft er goed in in het lekker rockende Uncle Bob’s Barrelhouse Blues en de fraaie boogie Jockey Blues. Felle gitaarlicks en pianospel dat me doet denken aan Otis Spann zijn te horen in Linda Lou. Ook in het instrumentale Vamp In C (Soul Serenade) bewijst Bloomfield een uitstekende gitarist te zijn. Het album sluit af met een de prachtige slowblues Wee Wee Hours van Chuck Berry.

Conclusie:
Michael Bloomfield was een fantastische gitarist en dat laat hij op dit album overduidelijk blijken.


Tracks:
01. Greatest Gifts From Heaven
02. Lo, Thou I Am With Thee
03. Kansas City Blues
04. Medley: Darktown Strutter’s Ball, Mop Mop, Call Me A Dog
05. I’m Glad I’m Jewish
06. Eyesight To The Blind
07. Uncle Bob’s Barrelhouse Blues
08. Jockey Blues
09. Linda Lou
10. Vamp In C (Soul Serenade)
11. Wee Wee Hours

Website: Michael Bloomfield

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
23 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe