Recensie: Michael Bloomfield – Living In The Fast Lane

Michael Bloomfield – Living In The Fast Lane
Format: CD – Digital / Label: Angel Air
Releasedatum: 12 oktober 2018

Tekst: Jurgen Bakker

Een naam die je niet zo vaak hoort in het rijtje van blueslegendes maar er toch wel degelijk tussen hoort te staan is Michael Bloomfield. Tijdens de vroege jaren zestig speelde hij al samen met Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Hierna ging hij spelen in The Paul Butterfield Blues Band en later in zijn eigen band The Electric Flag, maar daarnaast werkte hij ook veel als soloartiest en sessiemuzikant. In deze jaren heeft hij samengespeeld met namen als Bob Dylan, Al Kooper, en Janis Joplin. Om de een of andere reden is het hem nooit echt gelukt om zichzelf als gitaarheld op de voorgrond van de muziekindustrie te werken. En dat terwijl grootheden als Muddy Waters, B.B. King, en Dylan zeer over hem te spreken waren. Helaas neemt de tragiek alleen maar toe als hij in 1981, op 37-jarige leeftijd, dood wordt aangetroffen in zijn auto. Een paar weken later verschenen zijn laatste twee albums, en gezien de omstandigheden wellicht met de ietwat lugubere titels ‘Cruisin’ For A Bruisin’ en ‘Living In The Fast Lane’. Laatstgenoemde plaat is nu, per toeval of niet, 37 jaar later opnieuw uitgebracht door het label Angel Air.

‘Living In The Fast Lane’ is een zeer diverse plaat die het brede spectrum aan invloeden op Bloomfield’s muziek laat horen. Het album begint met de opgewekte bluesshuffle Sammy Knows How To Party. Ook laat Bloomfield meteen zijn virtuoze gitaarspel horen, dat doet denken aan B.B. King. Ik zou aan de titel van dit nummer kunnen toevoegen: “Sammy Knows How To Party, And Michael Knows How To Play The Blues”. Dit feestje wordt opgevolgd door het soulvolle Shine On Love wat ook zomaar op een plaat van Stevie Wonder had kunnen staan.
Wanneer Roots ingestart wordt is mijn eerste instinctieve reactie: “Huh, is dit nou ineens Earth, Wind & Fire?!?” Dit funky disco nummer komt als een verrassing van de bluesgitarist maar het feestje wordt wel meteen doorgezet.
Op het vierde nummer Let Them Talk is het tijd voor een elegante slowblues. En alsof dit nog niet genoeg diversiteit was, speelt Bloomfield nog een stukje ragtime op Watkin’s Rag. Tot zover dus vijf zeer verschillende nummers die elk beïnvloed zijn door de meest uiteenlopende muziekstijlen. Deze elementen zijn ook verder op het album terug te vinden. When I Get Home is een bijna gospel-achtig bluesnummer, Used To It is weer lekker funky en met The Dizz Rag komt ragtime nog een keer om de hoek kijken. Maar wat ook niet onopgemerkt voorbij mag gaan is het knappe slidegitaarspel op Andy’s Band en Big C Blues.
Als afsluiter is bonus track Maudie een fijne toevoeging. Dit swingende nummer in de sfeer van Clapton zorgt ervoor dat het album ook als feestje wordt afgesloten.

Het maakt niet uit wat voor muziek Bloomfield speelt, hij triomfeert keer op keer. Er is daarom voor ieder wat wils op ‘Living In The Fast Lane’. Mocht je de muziek van Bloomfield nog niet kennen, laat dit album dan een uitnodiging zijn om de rest van zijn werk te gaan ontdekken. Want het moge duidelijk zijn dat de naam Michael Bloomfield wel degelijk thuis hoort in het rijtje namen van grote bluesgitaristen.


Tracklist:
01. Sammy Knows How To Party
02. Shine On Love
03. Roots
04. Let Them Talk
05. Watkin’s Rag
06. Andy’s Band
07. When I Get Home
08. Used To It
09. Big C Blues
10. The Dizz Rag
11. Maudie (Bonus Track)

Website: Michael Bloomfield

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
19 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe