Recensie: Mark Knight & The Unsung Heroes – Don’t Kill The Cat

Mark Knight & The Unsung Heroes – Don’t Kill The Cat
Format: CD – Digital / Label: Knifewound Records
Releasedatum: 13  Maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Soms kan een drastische muzikale koerswijziging tot heel prettige resultaten leiden. Zo ook bij de Amerikaanse band Mark Knight & The Unsung Heroes. Mark Knight was in de tachtiger jaren gitarist bij de funkmetalband Bang Tango en deze band was met name in de USA korte tijd redelijk populair. Na het exploderen van deze band ging Mark op de solotoer en debuteerde in 2013 met het album ‘Road Dick Eyes’.
Nu is er dus het vervolg waarop Mark wordt bijgestaan door Matt Abts (bas, o.a. bekend van Gov’t Mule), Tony Marsico (bas), Mark Tremalgia (gitaar), Reeves Downes (bas) en Tigg Ketler (drums).
Het funkmetal geluid is totaal uit het zicht verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een geluid dat ergens tussen de Americana en Southern rock in zit, met hier en daar wat bluesy injecties.

Het album begint met de lui groovende funky bluesrock van Hey Mama waarin blijkt dat Mark een prima rauwe bluesstem heeft en een lekker potje rauw snijdende slide aflevert.  Een nummer waarin je invloeden van Gov’t Mule, The Black Crowes en Led Zeppelin tegen komt. Hard To Say opent met Keith Richards achtige gitaarriffs waardoor dit nummer al snel richting the Rolling Stones, periode ‘Exile On Main Street’, trekt. Vermengd met wat commerciëlere rockgeluiden a la John Cougar. De shuffle Open Your Eyes heeft flink wat “Sweet Home Alabama” trekjes en een zangpartij die weer meer richting Tom Petty trekt. Dat lijkt een vreemde combinatie maar het werkt wonderwel in dit lui rockende nummer.
De akoestische ballad Don’t Kill The Cat doet aan de countryballads van the Rolling Stones denken (bijvoorbeeld “Sweet Virginia”) terwijl de Tom Petty invloeden weer terug keren in  het sprankelende Americana nummer 1955. Free is een vreemd geval. Hier hebben we te maken met een soort metalreggae van het stroeve soort. Een nummer, dat nog enigszins gered wordt door de priemende gitaarsolo maar eigenlijk wel achterwege gelaten had mogen worden. Lucy’s Blues is een intieme akoestische ballad waarin de band op het eind assistentie verleent waardoor een Bruce Hornsby-achtig nummer ontstaat. Het mid-tempo Test Of Times is een zwierig nummer met Southern rock invloeden. Het lome Roadside Pain bevat prima gierend gitaarwerk en zit ook weer in het Tom Petty hoekje. In Malabama zitten, als je goed luistert, wat Ierse folkelementen verstopt. Het Allman Brothers-achtige gitaarwerk zorgt ervoor dat dit een prima nummer is.
Na de fris sprankelende rocker Last Goodnight sluit Mark het album af met de pakkende Americana song Undone.

Mark Knight heeft een verrassend, en bovenal zeer aangenaam, album afgeleverd met een haast perfecte mix van Americana en Southern rock.


Tracklist:
01. Hey Mama
02. Hard To Say
03. Open Your Eyes
04. Don’t Kill The Cat
05. 1955
06. Free
07. Lucy’s Blues
08. Test Of Times
09. Roadhouse Pain
10. Malabama
11. Last Goodnight
12. Undone

Website: Mark Knight & The Unsung Heroes

We horen graag je mening! Voeg reactie toe