Recensie: Marcus Miller – Laid Back

Marcus Miller – Laid Back
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Blue Note
Releasedatum: 1 juni 2018

Tekst: Fons Delemarre

Marcus Miller (1959) is een begenadigd bassist en producer. Hij was betrokken bij zo’n 500 muzikale projecten van een enorme stoet aan muzikale grootheden. Vooral door zijn samenwerking met Miles Davis is hij bekend geworden. Hij produceerde albums als Tutu’ (1986) en Siësta’ (1987) en gebruikte zijn kenmerkende slap-bastechniek (op de snaren slaan met je duim) op een aantal albums van Miles Davis.
Helaas heeft hij één heel belangrijke les van Miles Davis niet opgepikt: ‘Stilstand is achteruitgang!”, of woorden van gelijke strekking. Indachtig deze wijsheid ondernam Davis vele malen actie tijdens zijn eigen muzikale carrière. Daarmee vervreemde hij regelmatig grote groepen fans van zich, maar hij won er iedere keer weer net zo’n grote schare nieuwe fans mee terug. “Mens durf te leven” bracht Davis in de praktijk onder het motto “Mens durf te veranderen en te experimenteren”.
Wat Miller, bij het maken van zijn album Laid Back’ ook niet van Miles Davis heeft opgepikt is het feit dat geïnspireerd en vernieuwend muziek maken voorwaarden zijn om tot interessante muziek te komen. Het hellend vlak kondigt zich al aan bij de titel van zijn nieuwe album: Laid Back’.
Op zich niks op tegen, behalve als het leidt tot reuze knappe, maar tamelijk zouteloze muziek. Gecombineerd met het steeds herhalen van die specifieke –technisch knappe-bastechniek, zit er weinig of geen avontuur en spanning in het album, hoe funky sommige nummers ook klinken. Beter gezegd: zouden moeten klinken.
De funk wordt perfect vertolkt, en misschien is dat wel het probleem. Perfectie krijgt de overhand boven vuur en inspiratie. Ook zijn bewerking van het aloude Que Sera Sera (bekend van Doris Day; je moet het maar durven) is weliswaar niet echt voor de hand liggend, maar leidt jammer genoeg niet tot een boeiende en interessante versie.
Het geluid van het album is fenomenaal, maar erg kunstmatig, vooral door het overdadige gebruik van synthesizers. Die sound kennen we van Miller sinds ‘Tutu’, maar dat geluid alleen is niet meer voldoende om een boeiend album op te leveren.

Voor liefhebbers van virtuoos gespeelde slapping bass is ‘Laid Back’ om van te smullen. Voor liefhebbers van spannende, avontuurlijke muziek geldt dat minder.


Tracks
01. Trip Trap
02. Que Sera Sera
03. 7-T’S
04. Sublimity ‘Bunny’s Dream’
05. Untamed
06. No Limit
07. Someone to Love
08. Keep ‘Em Runnin
09. Preacher’s Kid

Website: Marcus Miller

20 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe