Marcelo Gagliotti – Sometimes Nylon Strings
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 3 mei 2019

Tekst: Peter Marinus

Laat ik het gelijk maar zeggen! Ik weet niet of bluesliefhebbers iets met dit album kunnen. Het nieuwe album van de Braziliaanse muzikale duizendpoot Marcelo Gagliotti hoort namelijk thuis in de rubriek “verzorgde fusion”. En dan moet je terug gaan denken aan de romantische fusion van artiesten als Azymuth of Bob James.
Marcelo Gagliotti is een multi-instrumentalist, die zowel de klassieker gitaar als de elektrische gitaar bespeelt. Daarnaast is hij ook nog producer, arrangeur en componist van o.a. jingles en soundtracks.
Op zijn nieuwste album speelt de klassieke gitaar de hoofdrol. Vandaar ook de albumtitel!

Marcelo wordt bijgestaan door drummers Beto Salerno, Nene dos Santos, Renato Abreu en Tadeu Correa, bassisten Fernando Nenao en Rodrigo TK en toetsenisten Maninho Khunen, Marcelo Pizzotti en Ricrado Nacarate.
Verwacht op dit album geen heftige funkende fusion want Marcelo beperkt zich op dit album tot netjes verzorgde fusion met hier en daar wat funky geluiden en een new-age geluid.

Zo opent het album met Gratitude waarin dreigende synthesizerklanken en een panfluit het intro verzorgen voor een zeer verzorgd fusion nummer. In Prosperity wordt hetzelfde fusion geluid vermengd met voorzichtige world music invloeden waarin het loom glijdende basgeluid van Fernando Nanao opvalt.
De elektrische gitaar wordt erbij gepakt in Happy Fields. Een iets funkier fusionnummer waarin de klassieke gitaar toch weer het hoofdinstrument is. Toch is er ruimte voor een Lee Ritenour-achtige elektrische gitaarsolo.
Dan begint het verzadigings-effect op te treden als er een viertal nummers voorbijtrekt waarin het “gladgeschoren” fusion geluid toch wel erg gezapig begint te klinken. Ik durf hier zelfs de term “cocktail fusion” voor te bedenken! De titel Laid Back zegt genoeg. Een onderuitgezakt licht funky fusion nummer. Dan is er eindelijk wat variatie te bespeuren in New Paths. Een Pat Metheny-achtig jazznummer met afwisselend elektrische en klassieke gitaar. Soft Blues belooft “blues” maar daar is niets van terug te horen in een alweer gepolijst fusionnummer.’ En helaas wordt deze fusion tot aan het laatste nummer Algo Em Voce doorgezet.

Ik ben ervan overtuigd dat dit album van Marcelo Gagliotti het bij liefhebbers van verzorgde fusion goed zal gaan doen. Ondanks het feit dat ik een glas wijn, een kaars en wat cocktailworstjes voor mijzelf had klaargezet, sloeg de vonk niet bij mij over. Eén ding is echter zeker. Marcelo Gagliotti is wel een prima gitarist!


Tracklist:
01. Gratitude
02. Prosperity
03. Happy Fields
04. Enjoying This Moment
05. Great Idea
06. No Clouds Just Sun
07. Conviction
08. Laid Back
09. New Paths
10. Soft Blues
11. Soul One
12. Algo Em Voce

Website: Marcelo Gagliotti

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by