Recensie: Louise Lemón – Purge

Louise Lemón – Purge
Format: CD – LP – Digital / Label: Icons Creating Evil Art
Releasedatum: 17 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Als de muziekstijl van een album als “death gospel” omschreven wordt, kan je er al vanuit gaan dat je geen vrolijk swingende klanken kunt verwachten. Maar als je daarvoor in de plaats dan betoverende, beklemmende donkere songs krijgt hoor je mij evengoed niet klagen.
Dat alles kan je verwachten op het debuutalbum van de Zweedse singer-songwriter Louise Lemón. Zij had haar officiële debuut eigelijk al met de EP ‘Irrepressible Spirit’ in 2012 en komt nu met een album op de proppen, dat geproduceerd is door Randall Dunn, van Sun O))) en Thurston Moore faam. En dat zijn ook acts die nu niet bepaald van vrolijkheid overlopen.
Louise heeft op dit album gezocht naar een geluid dat zwaar en donker is maar tegelijkertijd ook breekbaar. In haar muziek kom je invloeden vanuit de folk, soul, gothic, electro, ambient en pop tegen. Maar om dit nu “death gospel” te noemen gaat mij wat ver.

Slechts in één nummer, Only Meet At Night, is het geluid als pastoraal te noemen. Het gaat hier om één van de singles van dit album en het zit vol met galmende, diepe piano klanken met constant zoemende elektro. Louise’s hypnotiserende zang en het orgel zorgen daarbij voor een beklemmend soort pastorale muziek.
De opener van het album, Appalachema, is een langzaam donker dreunende ballad met diepe ambient-achtige synthesizer lagen en noisegitaar waarover Louise haar kristalheldere zang, die tegelijkertijd ook breekbaar klinkt, over ons uitstrooit. Thirst is de andere single van het album. Een nummer dat ergens tussen PJ Harvey of Dead Can Dance in zit. In dit nummer hoor je licht funky beats en in het refrein Gothic bombast en uiteraard de fluweelzachte zang van Louise. De titel Egyptian Darkness kondigt het al aan. Een beklemmende donkere ballad. Ondanks het claustrofobische karakter van het nummer zweef je er toch op weg. Let Me In, met zijn dwingend beukende drums, is iets meer rock gericht. De gonzende gitaar en loeiharde drums zorgen hier toch weer voor een donkere zware sfeer. Shipwreck opent als een soort depri-zigeunermuziek waarna de betoverende stem van Louise het nummer weer helemaal naar haar hand zet met een trage, hypnotiserende donkere pianoballad als resultaat. Halverwege schreeuwt Louise haar hele hebben en houden er uit. Malex is weer een voorbeeld van een betoverende beklemmende ballad en de afsluiter, 178, heeft onverwachte soulinvloeden. Dit is evengoed een dreigende donker dreunende ballad met vrij pakkende zang. Een onverwacht nummer dat uiteraard wel weer een zeer eigenzinnige donkere soulkant heeft.
En die eigenzinnigheid van Louise Lemón heeft ervoor gezorgd dat we hier te maken hebben met een zeer overtuigend, betoverend en beklemmend debuutalbum.


Tracklist:
01. Appalacherna
02. Thirst
03. Only Meet At Night
04. Egyptian Darkness
05. Let Me In
06. Shipwreck
07. Malex
08. 178

Website: Louise Lemón

24 april 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe