Recensie: Louis Mezzasoma – Introspection

Louis Mezzasoma – Introspection
Format: CD – Digital / Label: Ti and Bo Records
Releasedatum: 19 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Het gevaar van het uitbrengen van een album als one-man band schuilt meestal in het gebrek aan variatie. Je moet het meestal doen met een zanger-gitarist, die zich soms nog begeleid met een stomp box. Zoals ook de Franse zanger-gitarist Louis Mezzasoma doet.
Op zijn tweede album, na het debuut ‘Home Made Blues‘ van verleden jaar, weet Louis de eentonigheid voor het grootste gedeelte buiten de deur te houden door een goede mix te brengen van uptempo nummers en ballads. En dan heb je altijd zijn weergaloze rauwe gitaarspel nog, dat hij op zijn Resonator gitaar voortbrengt. Kwaliteiten heeft Louis, dat blijkt al uit het feit dat hij al wat bluesprijzen binnen haalde zoals de “Coup De Coeur Mississippi”. Het feit dat zijn Engelse uitspraak en Engelse teksten wat onbeholpen overkomen wordt meer dan goed gemaakt door zijn snijdende gitaarspel.

Hij opent het album met The Devil Let Him Fall Down, dat na de geluiden van een donderbui traag bonkend begint met de somber glijdende klanken van de Resonator gitaar. Een behoorlijk desolaat nummer. En het blijft maar plenzen… Het tempo gaat ietsjes omhoog in Woman Car Crash. Een rauw bonkend countryblues nummer met een tot op het bot snijdende slide.
In de ingetogen countryblues Pretty Women zitten wat folkinvloeden verstopt en is wederom de zinderende slide te horen. In het sprankelende Wild Unrest is het een wonder te noemen, dat Louis zich niet verslikt in zijn eigen ingenieuze gitaarspel. South Side Of The River is een atmosferische mix van folk en blues met snijdende elektrische gitaarinjecties. Deze injecties zorgen voor de nodige variatie. Red Car Blues heeft een lekker rauw en primitief garageblues geuid door de smerige Resonator gitaar en het pompende ritme. Louis waagt zich wederom aan de razendsnelle licks in de uptempo blues Dealing With The Devil.
Introspection Blues opent met de desolaat huilende slide en gaat al snel over in een huppelende countryblues. In de boogie Under The Ground keert het garagebluesgeluid weer terug met de zoemend glijdende Resonator en de furieus stampende stomp box. You’re Right gaat op dezelfde rauw stampende wijze door met een iets lager tempo maar wel met net zo’n smerig gitaargeluid.
De ontspannen shuffle Bad Coffee Machine heeft dezelfde luie sound als J.J. Cale terwijl het toch over een zeer frustrerend onderwerp gaat! Het melancholische You And Me, met warme slide, heeft in de verte iets weg van het geluid van Ry Cooder. Datzelfde Ry Cooder geluid (van zijn eerste 2 albums) is ook te horen in de breekbare countryblues The First Time.
Louis sluit zijn album af met de intieme countryblues Born To Be A Blues Man met rauw huilend Resonator werk.

Hoewel veertien nummers misschien iets te veel van het goede zijn, mag ik toch wel spreken van een zeer aangenaam en intiem countryblues album van deze Franse one-man band.


Tracklist:
01. The Devil Let Him Fall Down
02. Woman Car Crash
03. Pretty Women
04. Wild Unrest
05. South Side Of The River
06. Red Car Blues
07. Dealing With The Devil
08. Introspection Blues
09. Under The Ground
10. You’re Right
11. Bad Coffee Machine
12. You And Me
13. The First Time
14. Born To Be A Blues Man

Website:
Louis Mezzasoma
https://www.facebook.com/louismezzasomaonemanband

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies Interviews
Sort by
7 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe