Recensie: Lonnie Holley – Mith

Lonnie Holley – Mith
Format: CD – Vinyl – Cassette – Digital / Label: Jagjaguwar Records
Releasedatum: 21 september 2018

Tekst: Peter Marinus

Ik ben best wel wat gewend qua muziek en ben goed bestand tegen zeer avontuurlijke muziek. Sterker nog, ik hou daar eigenlijk wel van. Maar een album als dit, het nieuwe album van Lonnie Holley, heb ik nog nooit gehoord.
Lonnie Holley, bij sommigen ook bekend als The Sand Man, is een multi media kunstenaar uit Birmingham, Alabama. Hij komt uit een gezin van maar liefst zevenentwintig kinderen. Een niet al te gelukkig gezin want het verhaal gaat dat Lonnie voor een fles whiskey verhandeld werd. Hij leerde zichzelf piano spelen en debuteerde in 2012 met het album ‘Just Before Music’. Dan komt nu het moeilijkste gedeelte. Hoe valt de muziek van Lonnie te omschrijven?
In elk geval speelt de avant garde jazz een grote rol maar er zijn ook soul en blues invloeden, dubgeluiden en experimentele noise te horen. Als je artiesten als Bobby McFerrin, Todd Rundgren, Gil Scott-Heron, Laurie Anderson en The Art Ensemble Of Chicago bij elkaar zou gooien kom je een aardig eind in de richting van hoe Lonnie’s muziek klinkt.

In de opener van het album, I’m A Suspect, hoor je Lonnie’s stem in meerdere lagen over elkaar, door elkaar en toch ook mooi in elkaar overvloeiend en dat begeleid door atmosferisch toetsenwerk. Een overduidelijk experimenteel nummer waarbij echter nooit de melodie en de soul uit het oog verloren wordt. Back For Me is een bluesy pianoballad waarin Lonnie aantoont over een soulvolle stem te beschikken, die ook hier weer gelaagd te horen is. Door het ook aanwezige jazz geluid komt dit nummer in de buurt van Al Jarreau, maar dan in een zeer avontuurlijke bui. How Far Is Spaced Out heeft een spacy dub geluid waardoor gelijk invloeden als Lee Perry, Linton Kwesi Johnson en Material opduiken. Lonnie’s stem duikt weer vanuit alle hoeken op. I Snuck Off The Slave Ship duurt maar liefst zeventien minuten en is een soort galmend avant garde jazz meditatie waarover Lonnie, soms woest grommend, zijn teksten declameert. Begeleid door roffelende percussie en zeer avontuurlijke piano. I Woke Up In A Fucked-Up America heeft een dreigend muzikaal decor met zwaar vervormde noises, exploderend harde drums, snijdende elektronica en Lonnie, die onverstoorbaar door zingt. Dit nummer komt flink in de buurt van het werk van The Art Ensemble Of Chicago. Schijnbaar luchtige synthesizer riedels met een haast Braziliaans melodietje openen Copying The Rock. Een nummer dat geheel in het teken staat van woeste avant garde jazz met wild om zich heen meppende drums terwijl Lonnie een staaltje van avant garde scatting ten beste geeft.
Coming Back (From The Distance Between The Spaces Of Time) zit vol zwevende electronica die aan het ambient werk van Bill Laswell doet denken. Lonnie past zijn stem aan met dromerige soulvolle zang. Na al die zware kost is de heerlijk lome swingende jazz in There Was Always Water een ware verademing hetgeen ook geldt voor de bluesy ballad Down In The Ghostness Of Darkness.
Lonnie sluit het album af met een dansnummer, Sometimes I Wanna Dance. Let wel, het gaat hier om Lonnie’s versie van een dansnummer dus het zal je niet verbazen dat je hier te maken hebt met een soort gemankeerde rhumba met pompende piano, klepperende percussie en tegendraadse ritmes.

Na beluistering van dit album van Lonnie Holley blijft je gegarandeerd verbijsterd achter. En wanneer dat gebeurt, weet je dat je hier met een uniek album te maken hebt.


Tracklist:
01. I’m A Suspect
02. Back For Me
03. How Far Is Spaced-Out
04. I Snuck Off The Slave Ship
05. I Woke Up In A Fucked-Up America
06. Copying The Rock
07. Coming Back (From The Distance Between The Spaces Of Time)
08. There Was Always Water
09. Down In The Ghostness Of Darkness
10. Sometimes I Wanna Dance

Website: Lonnie Holley

29 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe