Recensie: Livin’ Blues – Rocking At The Tweed Mill

Livin’ Blues – Rocking At The Tweed Mill
Format: 180 grams Vinyl LP / Label: Music On Vinyl
Releasedatum: 13 januari 2017

Tekst: Peter Marinus

Livin’ Blues was een Haagse blues band, die samen met Cuby & The Blizzards de top van de Nederblues vormden in de jaren 60 en 70. Toch kreeg Livin’ Blues nooit echt dezelfde waardering als de Drenten. Geheel onterecht want de eerste vijf albums van deze Hagenaars zijn net zo indrukwekkend als de albums van Cuby.

Nu is het vijfde album ‘Rocking At The Tweed Mill’ uit 1973 opnieuw uitgebracht op 180 grams vinyl. Het zou het laatste album zijn in de beste bezetting van de band. Op de drummers na dan, want die wisselden om de haverklap.
Op dit album drumt Arjen Kamminga, samen met bassist Ruud van Buuren, zanger Nicko Christiansen, gitarist Ted Oberg en harmonica gigant John Lagrand. Wat opvalt aan dit album is het aantal solo spots, wat ook aangeeft dat de band al aan het verbrokkelen was.
Het album werd geproduceerd door de legendarische Engelse producer Mike Vernon en de bekende pianist Pete Wingfield doet op vrijwel alle nummers mee.

Livin’ Blues gaat gelijk van start met de rauwe boogie Shady Girl, Shady Girl waarin de scheurende mondharmonica van John Lagrand centraal staat. Na het horen van de splijtende gitaarsolo van Ted Oberg is het mij nog steeds niet duidelijk waarom deze gitarist nooit dezelfde waardering heeft gehad als Cuby gitarist Eelco Gelling. Fool On You is een funky bluesrocker waarin blijkt dat Arjen Kamminga een prima drummer was. Pete Wingfield is in volle, rockende glorie te horen in zijn duet met John Lagrand, Tongue ‘n’ Groove.
In de slowblues You’re A Stranger eist Ted Oberg met zijn snerpende gitaar de hoofdrol op. Dit is echt één van de mooiste Nederblues songs ooit! Oberg is ook weer in topvorm in de ballad Sweet Suzanne. Een instrumental met zwevend gitaar spel. Dezelfde stijl was later (in 1977) weer terug te horen in de hit Shylina.
Ain’t No Use Crying is een slowblues die wat van Nobody Knows You When You’re Down And Out weg heeft. Lagrand blijkt ook op de saxofoon aardig uit de voeten te kunnen hoewel ik hem liever op zijn harmonica hoor. Fred McDOwell’s  Diving Duck Blues opent met fabuleus, bronstig harmonicawerk en gaat over in een typisch beukend Livin’ Blues nummer. Eye To Eye is een luchtig swingende shuffle net brandende harmonica en een keihard solerende Oberg. Tot slot krijgt Fats Domino’s Please Don’t Leave Me een lompe, rockende bewerking waarin gastpianist Pete Wingfield zijn ei prima kwijt kon.

Misschien niet de beste LP van Livin’ Blues maar altijd nog een album vol top Nederblues.

Tracklist:
01. Shady Girl, Shady Girl
02. Fool On You
03. Tongue ‘n’ Groove
04. You’re A Stranger
05. Sweet Suzanne
06. Ain’t No Use Crying
07. Diving Duck Blues
08. Eye To Eye
09. Please Don’t Leave Me

Website: www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Livin’+Blues

2017-09-17T11:57:13+00:00 17 september 2017|Categories: Recensies|Tags: |2 Comments

2 Reacties

  1. carla 19 september 2017 om 14:20- Antwoorden

    heb kortgeleden The Living Blues Experience nog gezien/gehoord in Dokkum – geweldig genoten !

  2. Henny van de Ven 8 oktober 2017 om 12:16- Antwoorden

    Oh, oh, wat heb ik deze plaat vaak gedraaid. En dan niet zelf, maar bij de platenzaak en gevraagd om deze op te zetten. Ik was toen 14 jaar en Livin Blues was voor mij een ontdekking. Ik had zal al eerder zien spelen op een zondagmiddag in het theater het Casino in Den Bosch (mijn woonplaats toen) en ben toen deze geweldige Nederlandse Blues gaan volgen en heb ze vaak zien optreden. En het meest mooie nummer van dit album is inderdaad You’re a stranger. Maar speelde Nicko Chr.(de zanger) niet de saxofoon op de nummers van het album en niet Johnny la Grand, die overigens geweldig de mondharmonica bespeelde (zowel op de albums van LB en ook op de buhne). Overigens heb ik een jaar geleden nog Livin Blues Experience (in een andere bezetting) live gezien in klein zaaltje in Langboek, met Nicko Ch. als enige Livin bluesveteraan, zanger en saxofonist met dezelfde energie de nummers van toen speelt (inclusief zijn ‘sprongen’ ). Geweldig. Henny van de Ven, Maarn

We horen graag je mening! Voeg reactie toe