Recensie: Little Freddie King – Fried Rice & Chicken

Little Freddie King – Fried Rice & Chicken
Format: CD – LP – Digital / Label: Orleans Records
Releasedatum: 6 april 2018

Tekst: Joram Bartman

Little Freddie King is geboren als Fread Eugene Martin op 19 juli 1940. Zijn naam ontleent hij aan de originele naamdrager, Freddie King vanwege diens gitaarstijl. Little Freddie King is dus geen familie van de echte Freddie King maar wel van een andere blues legende, Lightning Hopkins die zich net als Little Freddie King richtte op country-bBlues.
‘Fried Rice & Chicken’ bevat elf tracks met zowel eigen werk als covers zoals What I’d Say (Ray Charles) Hide away (Freddie King) en Honest I Do (Jimmy Reed). Little Freddie King is een laatbloeier. In 1995, het jaar waarin Orleans Records ‘Swamp Boogie’ uitbracht, is hij al 55 jaar. Voor een groot deel van zijn carrière speelde hij bar-optredens in New Orleans, als sideman voor John “Harmonica” Williams, Polka Dot Slim, Bill “Boogie Bill” Webb en Broeder “Percy Randolph.
‘Swamp Boogie’ hielp King een internationale artiest te worden, zegt Gary Rouzan, de vriend van de zanger-gitarist en voormalig manager. Na de release van ‘Swamp Boogie speelde King op grote Europese en Amerikaanse festivals.
Hij verscheen op tijdschriftomslagen en krantenpagina’s. Hij maakte televisie- en filmoptredens, waaronder HBO’s Treme en de titelreeks van NCIS: New Orleans. En Orleans Records heeft het openingslied van ‘Fried Rice & Chicken’ Cleo’s Back in licentie gegeven, aan de Tom Hanks en Sandra Bullock film “Extremely Loud and Incredibly Close”: die in 2011 verscheen.

‘Fried Rick & Chicken’ is een album wat je erbij kunt hebben. Geen hoogte,- maar ook geen dieptepunten. Het is een aardig album met en herkenbare sound.


Tracklist:
01. Cleos Back
02. Mean Little Woman
03. The Great Chinese
04. What’d I Say
05. Kinky Cotton Fields
06. I Use To Be Down
07. Sing Sang Sung
08. Do She Ever Think Of Me
09. Hide Away
10. Honest I Do
11. Bad Chicken

Website: Little Freddie King

9 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Noel De Wulf 13 september 2018 om 11:37 - Antwoorden

    This is the blues @ his best.
    Waarom durft geen enkele organisator het nog aan om deze laatsten der Bluesianen op een podium te zetten en zo de jeugd te tonen waar het hier echt om gaat ???
    Blues is BLUES , een oergenre ,de oorsprong van vele muziekjes en dient met eerbied behandeld te worden maar het word versneden me met vele misbaksels en raakt zo zijn identiteit en glans kwijt.
    Stop deze karaktermoord en plaats echte Bluesmen op de podia.
    Kwaliteit en originaliteit drijft altijd boven.
    Real Blues rules !

We horen graag je mening! Voeg reactie toe