Recensie: Little Caesar – Eight

Little Caesar – Eight
Format: CD / Label: Golden Robot Records
Releasedatum: 16 maart 2018

 Tekst: Peter Marinus

Eind Jaren ’80 was er in de metalscene sprake van de zogenaamde “hairmetal” stroming. Een beweging waarin de hoeveelheid haarlak die door een band gebruikt werd bijna nog belangrijker was dan de muziek, die zij produceerden. En die muziek was meestal een mix van glamrock en melodieuze metal. Meestal, zei ik. Want er was ook een aantal bands, die trouw bleven aan het meer bluesgerichte metalgeluid uit de jaren ’70. Bands zoals The Rock City Angels, Salty Dog en Little Caesar. En na zes jaar is er eindelijk weer een teken van leven van Little Caesar. De band debuteerde in 1990 en hun metal zat vol invloeden uit de blues en soul.
Zou Little Caesar in staat zijn om nu weer met een album te komen waarop hun bluesy geluid weer helemaal tot zijn recht komt? Ja hoor, dat hebben ze inderdaad weer geflikt met hun nieuwe album.
Zanger Ron Young, bassist Pharoah Barrett, drummer Tom Morris en de gitaristen Loren Molinare en Mark Tremalga openen het album alsof ze niet weg zijn geweest. 21 Again is namelijk een song die weer vol zit met vlammende gitaaarriffs en grooves, die doen denken aan het oude Aerosmith geluid. De zang is wat rauwer en doorleefder geworden maar dat maakt het geheel alleen nog maar bluesier.

In Mama Tried grijpt de band terug naar het boogierock geluid van een band als Foghat. Het nummer is een wrange dankbetuiging van een tot levenslang veroordeelde gevangene aan zijn moeder. Een stevig doorpompend nummer met een Chuck Berry-achtige drive. Ook Vegas is een boogie, die overduidelijk door bands als Aerosmith en ZZ Top beinvloed is. In Crushed Velvet kom je zowel rauwe Stones invloeden tegen als typisch Amerikaanse melodieuze rock elementen. Hetzelfde gebeurt in Good Times waar bruut riffende funky riffs hand in hand gaan met haast Bon Jovi-achtige invloeden (de zang). Let hier ook eens op die splijtende gitaarsolo! Het geluid van Bon Jovi blijft nog even hangen in de ballad Time Enough For That waarin Little Caesar als een soulvollere versie van Bon Jovi klinkt. Straight Shooter is daarna een opwindende rocker met schroeiend harde bluesgitaar. In Another Fine Mess is overduidelijk gesnoept van BTO’s “Takin’ Care Of Business”. Vreemd maar wel heel mooi is That’s Alright waarin Byrds-achtige zang zit waardoor het nummer als een soort metal powerpop klinkt.
Mixed Signs is het eerste bonusnummer van dit album en heeft een broeierig ZZ Top geluid. Het tweede bonusnummer is Slow Ride maar dan in een langzamer en daardoor bluesier versie dan het originele nummer uit 1992.

Little Ceasar heeft HET dus nog steeds! Goed dat ze terug zijn!


Tracklist:
01. 21 Again
02. Mama Tried
03. Vegas
04. Crushed Velvet
05. Good Times
06. Time Enough For That
07. Straight Shhoter
08. Another Fine Mess
09. Morning
10. That’s Alright
11. Mixed Signs (bonustrack)
12. Slow Ride (bonustrack)

Website: Little Caesar

25 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe