Recensie: Lightnin’ Willie – No Black No White Just Blues

Lightnin’ Willie – No Black No White Just Blues
Format: CD / Label: Little Dog Records
Releasedatum: 16 juni 2017

Tekst: Martin van der Velde

William K Hermes, of zoals de meesten van ons hem kennen Lightnin’ Willie wordt in Dallas, Texas geboren maar groeit op in het kleine dorpje Arlington, Texas waar veel Mexicaanse invloeden en muziek aanwezig is. Zijn stiefvader werkt voor het Amerikaanse leger, en is een tijdje in Europa gelegerd en zo verblijft Lightin’ Willie op jonge leeftijd enige tijd in Ankara, Turkije en Berlijn, Duitsland om vervolgens weer naar Amerika te verhuizen waar hij een tijdje in California, Florida en vervolgens Texas woont. In Berlijn heeft hij dan uitgebreid kennis kunnen maken met bands als de Beach Boys, Manfred Mann, Spencer Davis, Ray Charles, the Kinks en the Small Faces die daar dan veelvuldig optreden. Vooral een optreden van Jimi Hendrix in 1967 in de Neue Welt club in Berlijn maakt grote indruk op hem en zet hem aan om zich nog verder te ontwikkelen op gitaar. Naast zijn interesse voor eerder genoemde bands heeft hij altijd naar muziek van Muddy Waters, Robert Johnson, Chuck Berry, Howlin’ Wolf en BB King geluisterd, wat hem uiteindelijk op het spoor van de blues heeft gezet. Tegenwoordig is zijn uitvalsbasis Los Angeles, California van waaruit hij graag regelmatig Europese tours maakt. Die verbintenis met Europa is al op jonge leeftijd ontstaan waarbij vooral Engeland grote aantrekkingskracht op Lightnin’ Willie heeft. Sindsdien heeft hij het podium gedeeld met Willie Nelson, Bob Dylan, Doobie Brothers, Billy Joe Shaver, Los Lonely Boys, Leon Russell, John Mayall, Junior Wells en Robben Ford en speelde hij op festivals als Edinburgh Blues Festival, Stanley Blues Festival, Maryport Blues Festival, Brecon Jazz Festival, Zottergem Blues Festival, Bardies Festival, Portland’s Riverfront Blues Festival, Gray Sky Blues Festival en het Willie Nelson’s Annual 4th of July Picnic festival in Fort Worth Texas. In 1994 verschijnt zijn eerste album ‘Lightnin’ Willie And The Poorboys’ dat opgevolgd wordt door ‘Buy American’ (1998), ‘Lucky As The Devil’ (2001), ‘Got It Live If You Want It!’ (2004), ‘Roadworks Tour’ (2006), ‘Tracks’ (2008) en ‘Blue Lightning’ (2016).

Nu ligt daar ‘No Black No White Just Blues’ met tien compacte songs, die allen zo rond de drie minuten liggen, met uitzondering van Locked In Prison die bijna de vier minuten haalt. Maar eerst trapt Lightnin’ Willie af met de vlotte rocker Can’t Get That Stuff waarin Doña Oxford de ruimtes met fraai pianospel vult. Bassist Pete Anderson vult vervolgens op de up tempo shuffle Eyes In The Back Of My Head met gedegen harmonicawerk de ruimtes in. Even gas terug, de eerder aangehaalde Locked In Prison blijkt een fraaie slowblues te zijn waarin naast de heerlijke hese stem van Willie saxofonist Ron Dzubla en pianist Michael Murphy voor de nodige sfeer zorgen. San ’N Blue zet je op allerlei gedachten, country?, of is het rock ’n roll, omdat Thats Allright Mama ergens even door mijn hoofd schiet en dan het accordeon spel van Skip Edwards. Alle variatie die het album kent lijkt op dit nummer alleen al samen te komen. Uiterst relaxed en voorzien van een fraaie Hammond bodem komt het jazzy gespeelde Note On My Door in slechts twee minuut dertig voorbij, REPEAT! Op zowel Heartache als Phone Stopped Ringing speelt slagwerker Jerry Olson een Zuid Amerikaans ritme, waarbij de eerste door de pittige gitaarlicks van Lightnin’ Willie iets vlotter klinkt. Tussen door komt nog het modern klinkende Fuss And Fight met doeltreffend gitaarwerk van Willie. Luke Miller komt op strings ondersteunen op het naar rhythm and blues neigende Thinking Of You, waarin ook de klanken van een farfisa orgel de sound van de sixties doen herleven. Met de vlotte en met prima slidewerk ingespeelde boogie Shake My Snake komt dit album ijzersterk tot zijn eind. Deze tweevoudige California Blues Challenge winnaar en semi-finalist tijdens de Memphis International Blues Challenge legt met ‘No Black No White Just Blues’ een ijzersterke opvolger van het vorig jaar verschenen ‘Blue Lightning’ neer. Een album vol compacte songs met zeer veel variatie dat geen moment verveelt.

Tracks:
01. Can’t Get That Stuff
02. Eyes In The Back Of My Head
03. Locked In Prison
04. San ‘N Blue
05. Note On My Door
06. Heartache
07. Fuss And Fight
08. Phone Stopped Ringing
09. Thinking Of You
10. Shake My Snake

Website: Lightnin’ Willie

2017-07-17T09:22:37+00:00 17 juli 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe