Leyla McCalla – The Capitalist Blues
Format: CD – LP / Label: Jazz Village Records
Releasedatum: 25 januari 2019

Tekst: Peter Marinus

Er is één ding, dat je zeker niet gaat doen bij het beluisteren van het derde album van Leyla McCalla, en dat is je vervelen. Haar album staat namelijk vol met de meest uiteenlopende muzikale stijlen en het knappe is dat Leyla van al deze stijlen toch iets eigens weet te maken.

Leyla zal bij sommigen van ons bekend zijn als zangeres van de band The Carolina Chocolate Drops, een band die er ook niet vies van was om stijlen door elkaar heen te mengen. Van oorsprong is Leyla een klassiek getrainde muzikante, die de cello bespeelt. Ze komt van Haïtiaanse ouders en werd in New York geboren waarna ze ook nog eens twee jaar in Ethiopië doorbracht. Uiteindelijk streek ze in New Orleans neer.
Op haar derde album laat Leyla de cello staan en concentreert zij zich op haar zang en de tenorbanjo en gitaar. Omringd door een hele batterij aan gastmuzikanten.

In de opener, The Capitalist Blues, komen de New Orleans invloeden je traag schuifelend tegemoet in een funeralmarch-achtig nummer met weldadig swingende blazers en Leyla’s heerlijk soulvolle stem. De pompende tuba van Jon Gross wordt bijgestaan door de trombone van Paul Robertsen, de trompet van Will Smith, de clarinet van Bruce Brackman en de klaterende tenorbanjo’s van Leyla en Carl Le Blanc. Money Is King is een nummer van Neville Marcano, ook “bekend” als The Growling Tiger. Een loom swingend calypso nummer met de trompet van Ben Polcer en de snijdende viool van Free Feral in de hoofdrol.
Nog een Caribische verrassing! LaviVye Neg is van de hand van de Haïtiaanse muzikant Gesner Henry. Dus automatisch is dit nummer voorzien van een tropische swing met sprankelend gitaarwerk van Leyla en King James.
Over naar Brazilië voor Penha, een nummer van singer-songwriter Luiz Gonzage. Een breekbaar, ingetogen zacht swingend nummer. Verrassend genoeg komt er dan een soulballad voorbij in de vorm van Heavy As Lead. Een heerlijk warme ballad, die zich behaaglijk, als een warme deken, over je heen drapeert.
New Orleans is weer van de partij in de luchtig pompende rhythm & blues van Me And My Baby met de knorrende sax van Jason Mingledorff en de klaterende percussie van Chris Davis. Een nummer waar je heel vrolijk van wordt. Dat Aleppo een dreigend en schurend rockgeluid heeft is, gezien het onderwerp van de song, niet zo verwonderlijk. De schurende gitaar van King James bepaalt het geluid van dit nummer. Een indrukwekkend en emotioneel nummer.
Daarna is het toch weer tijd voor de tropische klanken en wel de Hawaiiaanse swing van Mize Pa Dous. Een lome deiner, drijvend op zacht tikkende percussie en de huilende lap steel van Andre Michot. Voor je het weet sta je ineens op de zydeco dansvloer in Oh My Love met Corey Ledet op de swingende accordeon en Louis Michot op de al even swingende fiddle. De fraaie viola van Free Feral en de hemelse zang van Leylastaan centraal in de statig zwierende ballad Ain’t No Use.
Leyla neemt vervolgens op aparte wijze, al swingend, afscheid met Settle Down, een Afro-dance nummer met typisch Afrikaanse instrumenten als de Koné en de Granji.

 Ik heb mij echt geen moment verveeld met dit album. Welke stijl Leyla hier ook aanpakt, het blijft fraai swingend of emotioneel klinken! Top album!


01. The Capitalist Blues
02. Money Is King
03. Lavi Vye Neg
04. Penha
05. Heavy As Lead
06. Me And My Baby
07. Aleppo
08. Mize Pa Dous
09. Oh My Love
10. Ain’t No Use
11. Settle Down

Website: Leyla McCalla

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Concertverslagen Interviews Recensies
Sort by