Recensie: Les Copeland – One More Foot In The Quicksand

Les Copeland – One More Foot In The Quicksand
Format: CD – Digital / Label: Earwig Records
Releasedatum: 20 juli 2018

Tekst: Peter Marinus

Met dit album kom je aan variatie zeker niet te kort. Ook niet aan het aantal songs. Gitarist-zanger Les Copeland uit Kelowna, British Colombia, Canada, heeft er op zijn nieuwe album voor gekozen om ons op zeventien songs te trakteren, die gaan van countryblues tot funky blues, van folky naar jazzy. Les speelde in het verleden onder meer samen met David Honeyboy Edwards en wordt ook wel “the master of finger-style guitar” genoemd. Ook zijn stijl van gitaarspelen varieert enorm. Hij kan hard en zoemend klinken maar ook romig jazzy of sprankelend folky.
Op zijn album staan een aantal nummers, die Les met een band opnam. Helaas is mij onbekend wie er in die band zitten. Ik zal de bandnummers eerst eens de revue laten passeren.

Het openingsnummer Change Of Pace, is een cover van het Albert King nummer en is een supervette funky shuffle. Hier valt op hoezeer Les’ zang op die van Boz Scaggs lijkt. Zijn gitaar klinkt hard en zoemend en tijdens de solo priemend in een John Lee Hooker-achtige stijl. Woman Across The River is uiteraard een cover van het Freddie King nummer en is een log funky nummer met een hard broeierig gitaargeluid waarin Les onnavolgbaar (vooral ritmisch) soleert. Uncle To Aunt is een instrumentale slowblues waarin Les’ priemende en toch zeer gevoelige spel centraal staat. Ook Tiny People is een instrumentale slowblues van het zeer atmosferische soort waarin je vanzelf wegzweeft op de romige klanken van Les’ slide. In het daaropvolgende nummer Let’s Get Together Again, een soepel swingende lome shuffle, klinkt Les vervolgens weer fel priemend.
In de jazzy shuffle Good Friends, dat qua stijl richting Ben Sidran gaat, strooit Les kwistig met romige jazzlicks in het rond. De Ray Charles klassieker Hallelujah I Love Her So klinkt in de uitvoering van Les lekker lui, maar wel degelijk swingend. Compleet met Duke Robillard-achtig gitaarwerk.
De huilende slide van Les steelt de hoofdrol in de slowblues Lost Sheep Out In The Woods en het laatste bandnummer is de luie, super ontspannen, bluesshuffle Just Another Foot In The Quicksand.
Dan gaan we over op de solonummers. Allereerst een versie van het van Jimmy Witherspoon bekende When I Been Drinking. Een intieme blues met jazzy gitaarwerk. Daarna volgt een cover van het Sleepy John Estes nummer Drop Down Mama. Een stuwende countryblues met vloeiend fingerpicking spel. Gone is een breekbare folky ballad met fraai melancholisch gitaarwerk. In de rauwe countryblues Perfect Man Like You bekent Les aan Jezus dat hij nooit zo’n perfecte man als hem kan zijn.
De jazzy ballad This Fool Will Never Know had zo uit the Great American Songbook kunnen komen. Je hoort Les hier als crooner met een gitaargeluid, dat af en toe een Hawaiiaanse warmte uitstraalt. De cover van Big Bill Broonzy’s Treat Everybody Right is een bittere countryblues met fel gitaarwerk. De akoestische countryblues I’d Be Nothing is zonder meer aan te bevelen aan fans van bijvoorbeeld Keb’ Mo’ en Eric Bibb.
In de afsluiter, Gotta Get Up, duikt ineens een loom Braziliaans geluid op.

Les Copeland heeft een zeer aangenaam bluesalbum afgeleverd waarin hij aantoont dat hij van vele muzikale markten thuis is.


Tracklist:
01. Change Of Pace
02. When I Been Drinking
03. Drop Down Mama
04. Woman Across The River
05. Gone
06. Perfect Man Like You
07. Uncle To Aunt
08. This Fool Will Never Know
09. Treat Everybody Right
10. Tiny People
11. Let’s Get Together Again
12. Good Friends
13. Hallelujah I Love Her So
14. I’d Be Nothing
15. Lost Sheep Out In The Woods
16. Just Another Foot In The Quicksand
17. Gotta Get Up

Website: Les Copeland

9 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe