Recensie: Leon Redbone – Strings And Jokes – Live In Bremen 1977

Leon Redbone – Strings And Jokes – Live In Bremen 1977
Format: CD – Digital / Label: Moosicus Records
Releasedatum: 18 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Jullie zullen je waarschijnlijk Jonathan Richman nog wel herinneren. De excentrieke singer-songwriter, die gedurende de new wave jaren in de 80’s op kwam zetten. Door zijn enthousiasme, schuchterheid en onhandigheid werd hij door het publiek in de armen gesloten. Het feit dat hij ook nog eens prima songs schreef werd hierbij door de meesten vergeten.
Ook de blues heeft zo zijn eigen Jonathan Richman in de persoon van Leon Redbone, een gitarist en zanger die op Cyprus geboren werd. Hij debuteerde in 1976 met het album ‘On The Track’ waarop gasten meededen als violist Joe Venuti en Don McLean. Leon hield zich voornamelijk bezig met ragtime, jazz en blues uit de 20’s en 30’s. Na 1978 bracht hij nog slechts sporadisch albums uit en nu is er dus een album met live opnames, opgenomen in Bremen in 1977. Wat vooral vergeten is bij Leon Redbone is het feit, dat hij een fabuleuze gitarist is. Dat blijkt wel op deze opnames. Zijn vocale capaciteiten zijn van een geheel andere orde.

In de ragtime swinger Champagne Charlie hoor je zijn, op zijn minst opmerkelijke, nasale stem voor het eerst. Zodra Leon aan het scatten slaat wordt het allemaal erg merkwaardig. Hij gromt en lalt er lustig op los en heeft hier zelf de grootste lol om. I Ain’t Got Nobody werd geschreven door de ragtime pianist Charles Warfield en werd vooral bekend door Louis Armstrong en David Lee Roth. Hier hoor je een zeer lome uitvoering met Leon op hartverscheurende harmonica. Leon kermt, gromt, croont en jodelt haast. En hij imiteert zelfs een trompet!!
In Ain’t Misbehavin’ (I’m Saving My Love For You) van Fats Waller valt het wederom op wat voor een fabuleuze gitarist Leon is. Hij klinkt hier als een zwaar benevelde crooner, die opnieuw een trompet imiteert. Hilarisch en tegelijkertijd indrukwekkend. Has Anybody Seen My Gal is een compositie uit de twintiger jaren en klinkt erg opgewekt met razendsnel gitaarspel van Leon, die er ook weer lustig op los scat.
In de ragtime shuffle Big Time Woman komt tuba bespeler Jonathan Dorn erbij. Leon doet wederom zijn uiterste best om als overtuigende crooner over te komen maar verliest zich keer op keer in rauw gegrom waardoor hij ineens als Tom Waits klinkt. De Irving Berlin compositie My Walkin’ Stick opent als een flamenco. Met behulp van de pompende tuba ontstaat een soort flamenco-ragtime waarin de tuba een zwaar knorrende solo voor zijn rekening neemt. Blind Blake’s Diddie Wa Diddie krijgt een sprankelende swingende countryblues uitvoering waarin Leon flink achter zijn vodden wordt gezeten door door de tuba. Die tuba komt ook prima van pas in het tegen dixieland aanleunende Polly Wolly Doodle. Er staat ook een aantal doublures op dit album waarin het verschil is dat daar de tuba in ontbreekt.

Ik heb mij prima vermaakt met dit live album. Ik heb zowel dubbel gelegen als ademloos geluisterd naar de gitaar capriolen van Leon Redbone.


Tracklist:
01. Champagne Charlie
02. I Ain’t Got Nobody
03. Ain’t Misbehavin’ (I’m Saving My Love For You)
04. Has Anybody Seen My Gal
05. Big Time Woman
06. My Walkin’ Stick
07. Diddie Wa Diddie
08. Polly Wolly Doodle
09. Nobody Knows Me
10. Diddie Wa Diddie
11. When I Take My Sugar To Tea
12. I Ain’t Got Nobody
13.Champagne Charlie
14. Ain’t Misbehavin’ (I’m Saving My Love For You)
15. Polly Wolly Doodle
16. Please Don’t Talk About Me When I’m Gone

Website: Leon Redbone

19 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe