Recensie: Lazy Eye – Black Hill

Lazy Eye – Black Hill
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 5 januari 2018

Tekst: Peter Marinus

Het Wheatsheaf Hotel in Thebarton, Zuid-Australië, waar dit live album is opgenomen, is geen luxe hotel waar af en toe eens een orkestje komt spelen maar een ruige club met volop bier en live muziek. En in deze club komt de muziek van de band Lazy Eye prima tot zijn recht. Deze band werd in 2015 nog uitgeroepen tot band van het jaar door de Australian Blues Music Awards. Een keuze die ik, na het beluisteren van dit album, zeer zeker kan begrijpen.
De band speelt blues met een hoog soul gehalte. Dat wordt al snel in de hand gewerkt door de Booker T.-achtige orgel klanken van zanger, organist en harmonicaspeler Evan Whetter. Zijn mede bandleden zijn gitariste Erica Graf en Mario Marino (drums).
Gitariste Erica verdient een speciale vermelding want zij ontpopt zich op dit album tot een ware revelatie. Wat kan deze dame spelen zeg!!! Puntig Steve Crooper-achtig werk wisselt zij moeiteloos af met jazzy en Tony Joe White-achtige swampriffs.

De band opent het concert met Blue Tongue Blues met een “Green Onions”-achtige melodie. Een lome shuffle met puntig gitaarwerk en een heerlijke orgelsolo die alle kanten op giert. House Of Trouble is een lekker ouderwetse slowblues waarin Erica bescheiden toch de hoofdrol opeist met haar lui priemende gitaarinjecties. Het nummer gaat over de ellende van een totaal verregende vakantie met de kinderen. Als dat niet de blues is…. Evan haalt de mondharmonica tevoorschijn voor de voorbij denderende boogie Black Hill, die klinkt als een stomende locomotief in volle vaart met de harmonica in gierende en pompende hoofdrol. Do It Right opent met aanzwellende orgelklanken en gaat dan verder als loom funkende blues. De Booker T. invloeden zijn hier overduidelijk en worden met wat gospelinvloeden vermengd. De spetterende bluesrocker Show Down Mumma vliegt in volle vaart uit de startblokken. Erica levert in dit nummer een swingende jazzy solo af en het publiek krijgt alle kans om mee te brullen. Hilarisch is het stukje “Black Night” van Deep Purple, dat even op komt duiken.
In de countryblues Let Me Down Easy treden de gasten Snooks La Vie (harmonica) en Nikko Kipridis (gitaar) aan met een warm en primitief geluid als resultaat. Langzaam wordt de swampboogie Voodoo Blues op gang geholpen door de broeierige gitaar van Erica. Je verwacht elk moment dat het nummer er knallend vandoor zal gaan, hetgeen niet gebeurt. Nee, het blijft een onderhuids zinderend nummer waarin op het eind het hortende en stotende orgel het nummer tot een absoluut kokend hoogtepunt brengt.
De afsluiter van dit live album is de heerlijk lui voortswingende soul van Down Home waarna nog een studioversie (oftewel radio edit) van Black Hill langs komt.

Gezien het feit dat het publiek in het Wheatsheaf Hotel (en ik) helemaal plat gaat voor de band Lazy Eye mag ik alleen maar hopen dat deze band gauw onze kant eens op komt.


Tracklist:
01. Blue Tongue Blues
02. House Of Trouble
03. Black Hill
04. Do It Right
05. Show Down Mumma
06. Let Me Down Easy
07. Voodoo Blues
08. Down Home
09. Black Hill (radio version)

Website: Lazy Eye

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
29 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Pedro Verhoeven 30 mei 2018 om 04:00 - Antwoorden

    Here’s some footage from the Wheatsheaf gig https://www.youtube.com/watch?v=q_GN8l45QVk

We horen graag je mening! Voeg reactie toe