Kirk Fletcher

Kirk Fletcher – Live At The Baked Potato Burning Blues
Format: CD / Label: M2 Music
Releasedatum: februari 2016 (Europa)

Tekst: Mark Harmsma

Dit live album van Kirk Fletcher is opgenomen in de Baked Potato in L.A. Een goede vriend van me speelt daar dikwijls, Kirk Fletcher ken ik van de Fabulous Thunderbirds en diezelfde vriend heeft jaren geleden door Nederland getourd met Travis Carlton (zoon van Larry) op bas waardoor ik weet Travis een basbeest is. En omdat ik blues het liefst live hoor (en het allerliefst live zie) had ik reden genoeg om deze recensie naar me toe te trekken.
Als ik het album heb opgezet ga ik in het tweede nummer al zitten googlen, omdat de band anders klinkt en ik de toetsenist mis. Het album blijkt in twee avonden opgenomen, met andere bassisten en eenmaal in triobezetting, de andere avond met toetsenist erbij. Ook klinkt de kwartetbezetting bij mij in de auto voller en dieper dan het trio – dus dat moeten we maar aan de autospeakers toeschrijven. Tevens brengt het tweede nummer een andere kwestie aan het licht: Kirk Fletcher is bepaald geen goede zanger, en ik denk dat hij dat zelf ook weet aangezien hij maar in de helft van de nummers een poging doet deze niet in de categorie ‘instrumentaal’ te laten vallen.
Het eerste nummer is een soort “Mary had a little lamb” groove, een instrumental dus, in kwartetbezetting. In het tweede nummer zingt Fletcher voor de vorm, het betreft een lekkere shuffle in E. We vervolgen met een funky boogaloo, met afwijkende akkoorden en een mooie cleane gitaarsound.
De vierde is weer een instrumental, geïmproviseerd op – in de basis – twee akkoorden. Carlton speelt de fretloze bas en de licks komen ergens bekend voor, overigens zonder dat het ‘gekopieerd’ lijkt, het is meer een kwestie van geïnspireerd door… Hij kondigt het nummer dan ook af met de woorden “a little Stevie Ray”. En hoe mooi is het dat music the universal language is, waarbij achtergrond, overtuiging en huidskleur geen rol spelen – getuige het feit dat een blanke gitarist kennelijk een gitarist met andere huidskleur kan beïnvloeden in een genre dat door de voorouders van laatstgenoemde is uitgevonden.
Het volgende nummer brengt de vocale kwestie wederom aan het licht, als na vier regels tekst ons Kirk weer aan een lange solo begint, met ook alle ruimte voor de pianist die een vette wurli sound daarna ook een hammondsolo ten gehore brengt. Erg goed gedaan, en het echte key-click effect (voor de hammond liefhebbers onder ons) in combinatie met goede voicing, timing en sound doen mij toch twijfelen of we niet met een toonwielorgel te maken hebben.
De zesde is een lekkere shuffle met Wah-wah gitaar, instrumentaal natuurlijk, en los van dat het allemaal prima in orde is – vooral de band ook – is dat wat erover te zeggen valt. In het zevende nummer herkennen we een Supersticious-tekst, het lijkt me op een variant van iets van Stevie, en de uitvoering is funky en swingend. De achtste is wederom een “Mary had a little lamb”-achtige groove en dan is het de beurt aan een Honky tonky country blues. Het betreft een nummer van Jimmy Reed en het swingt en is muzikaal in orde. Wat we uiteraard nog missen, en dus ook krijgen, is een echte slowblues met tussen de subtiele, laid back licks, zo’n geile brommende versterker. We sluiten af met een shuffle, met zang, vette wurli, hammond en goeie gitaar.

Conclusie:
Muzikaal is het zoals gezegd allemaal dik in orde, sommige nummers blijven echt wel in het hoofd nadreunen. De man is een goede gitarist, neigend naar (te)veel noten, geïnspireerd door Stevie. Soms is de opbouw van solo’s ver te zoeken (“het verhaal”), soms dwingt hij zichzelf helemaal terug en dan is het verhaal er zeker weer wel en zijn gitaargeluid is prima in orde. Maar… hij blijft de eeuwige sideman, want ontbeert de vocale kwaliteiten van een echte frontman. Mijns inziens voegt de plaat niet zo heel veel toe, behalve dan als je Kirk in een rokerige Baked Potatoe ziet spelen en als aandenken een gesigneerd exemplaar mee naar huis neemt. Maar als ik bij een blues speciaalzaak sta, en de keuze heb tussen een origineel van Ronnie Earl aan de collectie toevoegen of deze kopen, dan wist ik het wel. En als ik zondag 20 maart kan kiezen tussen Kirk Fletcher in de lokale kroeg, of afreizen naar The Shack (Oude Meer) voor Junior Mack, dan weet ik het ook wel. Zie je dan!
Kortom, voor wie is dit album: Fletcher fans, misschien Stevie fans, blues fans die van Strat en ‘live’ houden en T-Birds fans die alles van alle bandleden per definitie kopen.

Tracklist
01. Funnybone
02. Rock With Me
03. El Medio Stomp
04. Lenny
05. I’m In Love
06. Blues For Kleopatra
07. Congo Square
08. Natural Anthem
09. Found Love
10. Blues for Robben & Larry
11. Ain’t No Way

Website: Kirk Fletcher Band

 


Ook op Blues Magazine ...