Recensie: Kid Carlos Band – Cannonball

Kid Carlos Band – Cannonball
Format: CD – Digital / Label: Karonte – Cambaya Records
Releasedatum: 1 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Er heeft zich alweer een nieuw talent aangediend aan het toch al zo drukke bluesgitaristen front. Dit keer in de persoon van de joinge Spaanse gitarist Kid Carlos. Hij maakt deel uit van Mike Vernon & The Mighty Combo maar heeft nu ook met zijn eigen Kid Carlos Band een album uitgebracht. Naast de Kid bestaat deze band uit zangeres Txako Jones, drummer Stefano Di Rublaio en bassist Ialu Cordon. Kid Carlos beschikt over een zeer veelzijdig gitaargeluid waarin hij de ene keer fel priemt en de andere keer jazzy licks produceert.
Het hele album is één groot eerbetoon aan de Texaanse bluesgigant Freddie King, die in 1976 overleed. Dat houdt dus in, dat dit hele albums gevuld is met Freddie King covers, hetgeen totaal geen bezwaar is aangezien Kid zijn eigen draai aan deze nummers heeft weten te geven.

Zoals in de opener, Going Down, die trouwens geschreven werd door Don Nix. Dit nummer is hier een funky shuffle waarin Kid een brandend fel geluid heeft, de ene keer met melodieuze soli en dan weer met rauwe licks. Hij bewijst hier gelijk al, dat hij een zeer talentvolle gitarist is waar wel degelijk rekening gehouden moet worden. Zangeres Txako Jones heeft een soulvolle stem en een aandoenlijk Spaans accent. Het overbekende I’m Tore Down is hier een soepel rockende shuffle waarin Kid pompende riffs afwisselt met priemende soli. Hideaway krijgt een zeer funky uitvoering met blazers en een zeer soepel groovende ritmesectie. Op het eind van dit nummer gaat Kid op de swingende gospeltoer. Only Getting Second Best is een minder bekend nummer van Freddie King. Een zeer warm klinkende slowblues waarin Kid zich van zijn meer melodieuze kant laat horen met Peter Green-achtig spel.
Ook Big Legged Woman is een minder bekend Freddie King nummer dat zeer funky klinkt. Kid’s priemende gitaar en de soulvolle blazers eisen alle aandacht op. De klassieker In The Palace Of The King klinkt hoekig rockend met Kid op zijn smerig, brandende gitaar. In het lui groovende I’d Rather Be Blind strooit Kid af en toe wat jazzy licks in het rond, afgewisseld door zin priemende soli.
San-Ho-Say/Sen-Sa-Shun is weer zo’n lekker lui funkend nummer. In deze instrumental komt het priemende gitaargeluid van Kid prima tot z’n recht. Door de blazers krijgt Texas Flyer een jazzy funkgeluid. Het nummer wordt gedragen door Kid’s funky licks met daarnaast weer zijn hard priemende soli. Same Old Blues is een warm deinende slowblues met melancholieke blazers en jazzy gitaar.
Pack It Up was in Freddie King’s uitvoering al een onweerstaanbaar funky nummer maar is in de iets tragere versie van Kid helemaal een broeierige groover geworden. In de ontspannen, instrumentale, shuffle Side Tracked krijgt Kid alle kans om eens lekker te priemen en te huilen op zijn gitaar.
De afsluiter, Guitar Boogie, laat horen dat Kid Carlos ook lekker fel en smerig kan rocken.

Als ik Joe Bonamassa en Walter Trout een advies zou mogen geven, zou dat dit zijn: maak alvast maar een plekje vrij op het bluesrock erepodium, want Kid Carlos komt er aan! En je weet het, hé, “there ain’t messin’ with the Kid”!


Tracklist:
01. Going Down
02. I’m Tore Down
03. Hideaway
04. Only Getting Second Best
05. Big Legged Woman
06. In The Palace Of The King
07. I’d Rather Be Blind
08. Come On
09. San-Ho-Say/Sen-Sa-Shun
10. Texas Flyer
11. Same Old Blues
12. Lonesome Whistle Blues
13. Pack It Up
14. Side Tracked
15. Woman Across The River
16. Guitar Boogie

Website: www.facebook.com/kidcarlosband

27 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |2 Comments

2 Comments

  1. Stefano 27 augustus 2018 om 16:08 - Antwoorden

    Thank you for the review! By the way, the name of the drummer is Stefano Di Rubbo…

  2. Rob 28 augustus 2018 om 07:33 - Antwoorden

    Goed van jullie dat jullie hier expliciet het misverstand over ‘going down’ uit de weg geruimd hebben ;-)

We horen graag je mening! Voeg reactie toe