Recensie: Ken Tucker – Come On Over

Ken Tucker – Come On Over
Format: CD – Digital / Label: Benevolent Blues Records
Releasedatum: 7 september 2018

Tekst: Peter Marinus

Voor velen zal dit album de eerste kennismaking zijn met zanger-gitarist Ken Tucker uit Sullivan, IND. Toch zit Ken al jaren in het “bluesvak” en maakte hij in het verleden deel uit van de band van Larry Norman. Daarnaast won hij in 2007 de Emergency Artists Award van Arkansas Blues en het Heritage Fest.
Zijn gitaarspel wordt vaak vergeleken met dat van Eric Clapton en Joe Walsh. De vergelijking met Eric Clapton is op dit album nog wel terug te vinden maar die met Joe Walsh ontgaat mij eigenlijk een beetje. Wie er op dit album, naast Ken, meedoen is mij onduidelijk door het ontbreken van enige info (ook op de website). Ken’s gitaarspel is als hard en priemend te omschrijven met invloeden die af en toe aan aan zowel Albert als Freddie King doen denken.
Het stemgeluid van Ken is als uiterst gruizig en rauw te omschrijven waardoor er vaak een soulvol geluid ontstaat.

Ken opent het album met de ongecompliceerde rocker Junkyard Hotrod waarin het oude geluid van The Fabulous Thunderbirds terug te horen is. Direct vallen Ken’s priemende gitaar en diens gruizige zang op. 9 Cent Bum In A Ten Cent Town is een trage funky blues in een stijl die aan het Stax werk van Albert King doet denken. Ook hier weer Ken’s rauw priemende gitaar in de hoofdrol. De bluesballad Ain’t No Pain heeft een hoog soulgehalte, mede veroorzaakt door Ken’s doorleefde rauwe zang. Ken voorziet het nummer van felle priemende gitaarinjecties. Ook in het soepel funkende bluesnummer Come On Over staat Ken’s gitaar centraal
Hello Mr. Park Bench is daarna een pompende rauwe shuffle met Ken die zowel bijtend als gierend in de weer is op zijn gitaar. Big Train Tracks opent met een kort, haast Alvin Lee (“Mr. Speedfingers”)-achtig gitaarintro om daarna als een huppelende shuffle verder te gaan. Een nummer, dat ergens tussen “Got My Mojo Working” en de Bo Diddley beat in zit. Na het lome funky bluesnummer Heaven Please Smile Down volgt de semi-akoestische shuffle Ain’t No Goodtime waarin Ken weer priemend te horen is.
Jesus Gonna Be Here opent met een krakend 78 toeren vinyl intro waarna het over gaat in een log pompende trage blues waarin, door het gebruik van een trombone, een New Orleans geluid zit. Hey Mr. Moon herinnert aan het melodieuzere werk van Eric Clapton. Een warm. ingetogen nummer.
Na het geluid van krekels en kabbelend water is het de beurt aan de afsluiter Busseron Bottom Blues. Een broeierige swampblues, zeer spaarzaam ingekleurd door een hi-hat en Ken’s rauwe slide en zang.

Dit album is een uitstekende kennismaking met een rauwe gitarist, die zijn album gevuld heeft met zeer gevarieerde bluesnummers en uitmuntend gitaarspel.


Tracklist:
01. Junkyard Hotrod
02. 9 Cent Bum In A Ten Cent Town
03. Ain’t No Pain
04. Come On Over
05. Hello Mr. Park Bench
06. Big Train Tracks
07. Heaven Please Smile Down
08. Ain’t No Goodtime
09. Jesus Gonna Be Here
10. Hey Mr. Moon
11. Busseron Bottom Blues

Website: www.facebook.com/kentuckerbluesband.net

20 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe