Kelly’s Lot – Can’t Take My Soul
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 17 mei 2019

Tekst: Peter Marinus

Kelly’s Lot is een band uit Los Angeles, die al 25 jaar bestaat en die met dit album al aan haar veertiende album toe is. Er zijn er dus al dertien ongemerkt onze neus voorbijgegaan.

De band bestaat uit zangeres Kelly Zirbes, gitarist Perry Robertson, drummer Mike Sauer en bassist Matt McFadden en belooft een mix van blues, roots en Americana. En dat klopt helemaal! Er is inderdaad een aantal bluesnummers aanwezig, aangevuld met eeen zydecoswinger, een viertal Americana ballads én een Franse chanson! Die afwisseling is nu net waarom dit album mij nog niet helemaal heeft weten te overtuigen.

De band opent hoopvol met de onstpannen, intieme rocker All I Ever Want Is The Blues waarin meteen al te horen is dat Kelly een heel aangenaam rauw stemgeluid heeft. In de tekst van dit nummer komt een hele batterij blueshelden voorbij.
All Hope Ain’t Lost is een lui soulbluesnummer met een funky groove en prima sfeervolle gitaarsolo. Dan stappen we over op de bluesballad Alyssa, die lekker je gehoorgangen binnen deint met een zeer onstpannen, haast J.J. Cale-achtige sfeer. Eddie Baytos treedt aan op de accordeon in de swingende zydeco van Woe Is Me. Een prima uitbundig en feestelijk nummer!
In de soulblues Rise Up (Leve-Toi) gaat Kelly een duet aan met de rauwe gromzang van Jean-Francois Thomas, die zijn gedeelte gewoon in het Frans doet en daarbij klinkt als een zwaar verkouden Tom Waits.
Het semi-akoestische Safe And Warm heeft een behoorlijk Tammy Wynette sfeertje waarin Kelly haar beste countryvocalen tevoorschijn heeft getoverd. Frank Hinojosa is met zijn mondharmonica te gast in het broeierig pompende Broke Myself waarin hij een scheurende solo aflevert.
Dan volgt het moment waarop het album wat inzakt. Er volgen namelijk wel drie Americana ballads achter elkaar, wat de vaart er behoorlijk uit haalt. Het intieme Let It Breathe heeft van dit drietal af en toe wat van de melodie van “Knockin’ On Heaven’s Door” geleend.
Na de rock & roll van Can’t Take My Soul, een nummer dat veel weg heeft van “Walk Of Life” van Dire Straits wordt het album afgesloten met de Franse chanson Mon Ami. En die chanson klinkt toch wel wat erg misplaatst op dit album en daar helpt zelfs de sfeervolle accordeon niet aan.

Doordat Kelly’s Lot niet echt een keuze lijkt te kunnen maken tussen de blues en de Americana overtugt dit album niet helemaal. Ik ben er echter wel van overtuigd dat we hier met een band te maken hebben die het prima in het clubcircuit zal doen. Heren/dames boekers doe er Uw voordeel mee!


Tracklist:
01. All I Ever Want Is The Blues
02. All Hope Ain’t Lost
03. Alyssa
04. Woe Is Me
05. Safe And Warm
06. Rise Up (Leve-Toi)
07. Broke Myself
08. Let It Breathe
09. Dirt
10. Little Bit Of This
11. Can’t Take My Soul
12. Mon Ami

Website: Kelly’s Lot