KEB’ MO – live -That hot pink blues album

Keb’ Mo’ – Live – That Hot Pink Blues Album
Format: 2CD-Vinyl / Label: Kind of Blue Music/RED Distribution
Releasedatum: 15 april 2016

Tekst: Mark Harmsma

Keb’ Mo’ is de band van singer, songwriter, gitarist en mondharmonicaspeler Kevin Moore. De drievoudig Grammy Award winner heeft een traditionele country-blues achtergrond en steekt zijn fijne eigen composities in een modern jasje. Toch blijft hij dicht bij de (country)blues, doorspekt met soul-, folk- en singer-songwriter invloeden. Zijn twaalfde album is  ‘Live – That Hot Pink Blues Album’. Blues Magazine was in de gelegenheid om de recensie van het album te combineren met een interview, dat plaatsvond voorafgaand aan zijn optreden op het “Roots In The Park Festival” in Utrecht (02 juli).

Juli 2015 mocht ik de band in de North Sea Jazz Club zien, en wat me daar door de akoestiek niet zo opviel, valt op dit album en in Utrecht wel op: “de ruimte” in de muziek.
Iedere bekende band heeft zo z’n eigen sound, een combinatie van o.a. de composities en individuele kwaliteiten van bandleden.
Hoe kan het dat Keb’ Mo’ in Utrecht het podium betreedt, nog zonder toetsenist Michael B. Hicks, en er een volwaardige band staat met alleen bas, drums en akoestische gitaar? Vanwege de ruimte, door de spaarzame noten die gespeeld worden en ook door de noten die niet gespeeld worden – maar alleen gesuggereerd worden. De bevestiging kreeg ik voorafgaand aan het optreden, want als ik over de ‘ruimte’ begin, benadrukt bassist Stan Sargeant dat Kevin inderdaad houdt van ‘space’, en het derhalve onderdeel van zijn sound heeft gemaakt. Ik vind het knap, je hoeft natuurlijk niet in mijn fascinatie mee te gaan, maar als dit verhaal je totaal niet aanspreekt kun je deze recensie en dit album misschien beter overslaan.

Omdat ik binnen een ruime week deze recensie krijg toebedeeld, en de band live op een groot podium aan het werk kan zien, kan ik alvast met een belangrijke conclusie komen: het album is heel goed opgenomen en geeft een getrouwe weergave van hoe de band in het echt klinkt. Lijkt een no-brainer voor een live album, maar ondertussen…

De formule van de band is duidelijk. De muziek is laid back zonder aan kracht of spanning te verliezen. Moore zelf is een fijne zanger, mondharmonicaspeler en veelzijdig gitarist die akoestisch, elektrisch en slide afwisselt.
Toetsenist Hicks speelt op een echte Hammond B3 (of C3/A100, klinkt hetzelfde) en dit blijft toch een ongeëvenaarde sound. Daarnaast heeft hij een Fender Rhodes staan, en in Utrecht een Korg Kronos keyboard waaruit hij zijn andere sounds haalt: van piano, tot Moog tot strijkers. Alles met mate en in dienst van het arrangement. In Utrecht bleek de Rhodes onbespeelbaar vanwege verkeerde stemming (442 Hz).
Drummer Casey Wasner vond ik in Utrecht een feest om te aanschouwen: stoïcijns en altijd rechtdoor groovend, stelt hij de zeer vaardige linkshandige bassist Stan Sargeant in staat om laag op laag de spanning op te bouwen met melodische baslijnen, terwijl Moore een subtiele partij speelt – soms op een snaar. In recensies van het optreden op Roots In The Park, wordt de vaardigheid van bassist Sargeant geroemd, maar vergeet niet dat de backbone van de band een twee-eenheid is waarbij Sargeant zijn ruimte krijgt van groovy Wasner.
Tot slot verzorgen Moore’s medemuzikanten fijne 3- stemmige backing-vocals, en klinkt de muziek eigentijds maar toch ook traditioneel.

‘That Hot Pink Blues Album’ telt zestien songs die de carrière van Moore beslaan, opgenomen in negen verschillende zalen.

Tell Everybody I Know is de binnenkomer in een traditionele country blues stijl met Moore akoestisch. Het swingt, is ingetogen vet en zet de toon voor deze live dubbelaar.
In Somebody Hurt You, het tweede nummer, komt het concept van de band direct vol tot zijn recht, de backing vocals vormen een extra dimensie. Henry is een medium tempo ballad met mooie akoestische slide, gevolgd door de oppeppende boodschap Life Is Beautiful – compleet met strijker arrangementen. She Just Wants To Dance heb je vast al weleens gehoord, het is een van de uitsmijters in de set, gevolgd door de funky beuker The Worst Is Yet To Come. Government Cheese is zo mogelijk nog funkier met zowel een Moog als vette Hammond solo maar de opname is wel wat abrupt afgebroken. The Door is een gezellig laid back bluesy nummertje waarin de drie bandleden ieder een stukje lead zingen.

De tweede cd begint met de medium tempo ballad Come On Back met strijkers, gevolgd door de slow-medium blues France met alweer een verrassende tekst van de storyteller. Daarna komt de oude bekende More Then One Way Home en na deze funky soul krijgen we een funky hoogtepunt van de Keb’ Mo’ set. Met in het intro alleen bas, drums, en een hand op de Rhodes, andere op de Hammond kan Moore zich beperken tot rifjes op een snaar of hele dunne akkoordjes. Het publiek mag nog even meezingen, party time! Het vijfde is de New Orleans groove, ook een van de uitsmijters en in Utrecht grapt Moore dat hij het voor z’n vrouw geschreven heeft. Ze “was not amused, want ondanks haar goede bedoelingen verklaart hij: “I like the old me better”.
Het zesde nummer Rita begint met alleen drums, waarmee multi instrumentalist, mede-producer en drummer Wasner mijn eerdere statement t.a.v. stoïcijns groeven kracht bij zet. Een ogenschijnlijk gewone shuffle met fijne Rhodes en toch weer spannende akkoorden. Niet gezocht, wel afwijkend en dat weer met hele fijne achtergrondzang. We hebben natuurlijk nog een echte smeuïge slow blues tegoed, die we krijgen in de vorm van de oude bekende Dangerous Mood. En dan sluiten we af met de super ballad City Boy, en halen we cd2 er weer uit, om vervolgens cd1 er weer in te stoppen.

Keb’ Mo’ levert wat mij betreft het vierde album in 2016, dat de waan van de dag ontstijgt en zich op regelmatig terugluisteren kan verheugen, na eerdere releases van Tedeschi Trucks Band, Southside Johnny en Bonnie Raitt. Ik heb het origineel inmiddels in de collectie en positioneer het album aan de country-blues zijde van soulblues, waar Moore zich in mijn verzameling staande houdt naast de grootsten zoals Johnny Taylor, Bobby Blue Bland, Al Green en ga zo maar door.

Dus als je nog een lange autorit gaat maken deze zomer, en je wilt een album bij je hebben om het gezeur van reisgenoten over eindeloos jankende slide gitaren en niet aflatende hardboppende tenor te pareren, dan moet je nu naar de winkel rennen en ‘That Hot Pink Blues Album’ aanschaffen.

Tracklist:
CD 1:
01. Tell Everybody I Know (Charleston, SC)
02. Somebody Hurt You (Calabogie, Ontario)
03. Henry (Kent, OH)
04. Life Is Beautiful (Nashville, TN)
05. She Just Wants To Dance (West Hampton, NY)
06. The Worst Is Yet To Come (Denver, CO)
07. Government Cheese (Wheeling, WV)
08. The Door (Saratoga, CA)

CD 2:
09. Come On Back (Nashville, TN)
10. France (Charleston, SC)
11. More Than One Way Home (Nashville, TN)
12. A Better Man (Charleston, SC)
13. The Old Me Better (Saratoga, CA)
14. Rita (Charleston, SC)
15. Dangerous Mood (Sturgis, SD)
16. City Boy (Saratoga, CA)

Website: Keb Mo