Recensie: KALO – Wild Change

KALO – Wild Change
Format: CD – Digital / Label: Something Blue Records
Releasedatum: 7 juli 2017

 Tekst: Bert Ruisch

 Wanneer een Wild Change niet echt een Wild Change is…

Gitarist / Zangeres Bat-Or Kalo vertrok in 2009 uit Israel naar Amerika om, zoals ze in haar bio schrijft, zich onder te dompelen in de Amerikaanse muziek. In haar thuisland had ze al een plaat uitgebracht met sterke jazz-invloeden maar in New York, waar ze de eerste jaren woonde, ging ze spelen en zingen op podia van diverse joints om haar skills te oefenen en te verbeteren en zich te verdiepen in roots, blues en rock ‘n’ roll.

In 2012 verhuisde ze naar Oklahoma om te spelen en te schrijven en in 2013 bracht ze ‘Dear John’ uit met bandleden Mack McKinney op bas en drummers Mike McGraw en Erin Nelson. Vanaf 2015 is Mike Alexander de vaste drummer. Deze bezetting is sindsdien ongewijzigd gebleven. Na ‘Dear John’ en ontzettend veel touren, zoals het hoort, met headline optredens op diverse festivals en als opener voor o.a. John Mayall, verscheen in 2016 ‘Live in NYC’ en nu dan de derde plaat ‘Wild Change’.

KALO is een band geworden, dat is te horen. Natuurlijk bepaalt KALO zelf voor het grootste deel de sound, als zangeres en gitarist, maar de ritmesectie is ronduit sterk en het trio zet best wel wat neer. Toch bekroop me tijdens het (meermaals) beluisteren van de plaat steeds vaker het gevoel dat ik het allemaal al veel vaker heb gehoord. Voor mij heeft de plaat een hoog “waar ken ik dit toch ook al weer van” gehalte. Ik hoor invloeden van The Black Keys, Rival Sons, Beth Hart in de rustiger nummers, maar ook van Sas Jordan, Dana Fuchs, Layla Zoe. Niks mis mee natuurlijk, wanneer je muziek daarmee vergeleken wordt, maar ik mis een beetje de wow-factor. Zeker wanneer je weet dat twee van de bandleden, naast Kalo ook drummer Mike Alexander, hun wortels hebben in de jazz-muziek.

Is ‘Wild Change’ dan een slechte plaat? Absoluut niet! Het is een goeie plaat. Maar ik krijg steeds vaker het gevoel dat er een sjabloon is gemaakt dat door ontzettend veel producers en vermoedelijk ook door Ty Young, (al weet ik niet helemaal zeker of hij ook deze plaat geproduceerd heeft) en studio’s wordt gebruikt om platen te maken. Zo’n beetje het equivalent van boyband muziek of volstrekt uitwisselbare diskjockeys met hun usb sticks…. Hoewel de vergelijking dan altijd in het voordeel van KALO uitvalt, dat dan weer wel.

En omdat een live optreden over het algemeen veel dynamischer is dan een studio-opname heb ik ook even geluisterd naar ‘Live in NYC’ en daar werd ik toch wel iets vrolijker van. Zo vrolijk, dat ik het bepaald geen straf zou vinden wanneer ik de band een keer live zou kunnen aanschouwen op een van de vele blues(rock)festivals die we in NL hebben. Niet alleen omdat het oog ook wat wil, maar vooral omdat ze wel degelijk in staat zijn om spannend te klinken.

Luister maar eens naar Only Love:

Tracklist:
01. One Missisippi
02. Isabel
03. Upside Down
04. Fix
05. Wild Change
06. Only Love
07. Free
08. Pay To Play
09. Smile And Blush
10. Bad Girl
11. Calling All Dreamers

Website:
KALO
https://www.facebook.com/kaloblues/?fref=ts

2017-08-08T17:30:29+00:00 8 augustus 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe