Recensie: Kai Strauss – The Blues Is Handmade

Kai Strauss – The Blues Is Handmade
Format: 180 g Vinyl LP – Digital / Label: Continental Record Services
Releasedatum: 13 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Het komt wat vreemd over als je al met een “Best Of” album komt als je nog maar drie albums achter je naam hebt staan. Toch komt de Duitse gitarist Kai Strauss met het album ‘The Blues Is Handmade’, wat een compilatie is van zijn voorgaande drie albums. Het bijzondere aan dit album is, dat het album alleen maar op vinyl te verkrijgen is. Er staan geen bonustracks of live uitvoeringen op dit album en ook geen onuitgebrachte tracks.
Wat rest is dus een overzicht van het werk van Kai Strauss tot nu toe. Het “voordeel” is dat Kai wellicht nog niet zo bekend is bij het grote publiek. Na een tijd in de band Memo Gonzalez & The Bluescasters te hebben gespeeld bracht hij drie soloalbums uit, ‘Electric Blues’ (2014), ‘I Go By Feel‘ (2015) en ‘Getting Personal‘ (2017). Albums waarop Kai werd bijgestaan door gasten als Mike Wheeler, Darrell Nulisch, Sugar Ray Norcia en Big Daddy Wilson.

Het titelnummer, The Blues Is Handmade, opent dit album. Een funky bluesrocker met een flinke dosis soul waarin Kai’s hard priemende gitaargeluid en zijn soulvolle stem opvallen. Daarnaast klinkt de warme blazerssectie heel lekker. Gotta Wake Up is een soulblues nummer uit het Robert Cray straatje. Als je niet zou weten dat Kai een Duitser is zou je zweren dat dit nummer door een zwarte soulartiest gezongen zou zijn. Kai’s geknepen gitaarsolo klinkt hier zeer soulvol. I Ain’t Buying It is een sompig stampende shuffle met brandend harmonicaspel van Thomas Feldman en een snerpende gitaarsolo van Kai. In I’m About To Lose My Mind gaat Kai de bigband blueskant op met jazzy gitaarwerk en uiteraard blazers. Een lekker loom nummer met een prima saxsolo van Sam Gordon. This Game Ain’t Worth Playing No More is een loom soulbluesnummer, dat zo in dezelfde categorie als Johnny Adams of B.B. King geplaatst kan worden. Tommie Harris is als zanger te gast in de boogie Soul Fixin’ Man. Een opwindend nummer, dat klinkt als het beste werk van Luther Allison. I Can’t Wait is een broeierige Chicago blues met zang van Big Daddy Wilson en met rauw huilende harmonica. Sugar Ray Norcia is zowel op zang als op harmonica te horen in I Used To Have A Woman. Een lome shuffle waarin het swingende pianospel van Christian Bleiming ook een speciale vermelding verdient.
Tot slot volgt de pompende shuffle Drinkin’ Woman met de vlammende slidegitaar van Tony Vega in een gastrol.

Leuk om een vinylalbum van Kai Strauss te bezitten maar ik zit nu echt te wachten op een “echt” nieuw album van deze veelzijdige gitarist.



Tracklist:
01. The Blues Is Handmade
02. Gotta Wake Up
03. I Ain’t Buying It
04. I’m About To Lose My Mind
05. This Game Ain’t Worth Playing No More
06. Soul Fixin’ Man
07. I Can’t Wait
08. I Used To Have A Woman
09. Drinkin’ Woman

Website: Kai Strauss

27 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe