Recensie: Justin Quinn Band – Lazy By Nature

Justin Quinn Band – Lazy By Nature
Format: CD – Digital / Label: Mishara Music Records
Releasedatum: 27 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Zanger en mondharmonica speler Justin Quinn uit Newburyport  zit al ongeveer 40 jaar in het “bluesvak” en was in verleden lid van bands als The Sliders, The Blues Hornets en Roll & Tumble. En nu dus van zijn eigen Justin Quinn Band. Samen met Jon Ross (sologitaar), Dave Sag (bas), Per Hanson (drums), Shinichi Otsu (orgel en piano) en Matt McCabe (piano).
De ervaring van deze muzikanten is duidelijk te horen op hun nieuwe album. De composities zitten gedegen in elkaar en speltechnisch klopt ook alles.

Wat er jammerlijk genoeg scheef gaat op dit album is de productie. Over vrijwel het hele album hangt een lome sluier en het totaalgeluid mist gewoonweg dynamiek. Soms is de productie ook puur slordig. Bijvoorbeeld als je de sologitarist ergens op de achtergrond bezig hoort of wanneer een scheurend bedoelde harmonicasolo gewoon niet scheurt.

Zoals de titel al belooft opent het album met een luie shuffle in Lazy By Nature. Een heel ontspannen nummer met weinig dynamiek. De harmonica scheurt niet echt maar produceert een gezellig swingend geluid. Daarbij heeft Justin nou ook niet bepaald de meest krachtigste stem in de blueswereld wat de dynamiek ook niet echt ten goede komt. Circling The Drain is een loom voortwiegende shuffle waarin de sologitaar voor een wat stevigere noot in dit op zich lekker relaxte nummer zorgt. De funky blues Little Skirt begeeft zich wederom in het lui swingende terrein. De priemend bedoelde sologitaar gaat haast verloren in de mix. The Golden Rule is een standaard slowblues in de stijl van Little Charlie & The Nightcats met prima rollende piano en zacht huilende harmonica. Een boogie moet toch knallen? En dat gebeurt in Heaven Help Me niet echt. De fuzzende gitaar zorgt nog enigszins voor wat peper in de bluesreet. Ik ben ervan overtuigd dat dit nummer het live beter zal doen.
De Fabulous Thunderbirds-achtige rocker A Woman’s Trick is een luchtig swingend nummer, dat speltechnisch ok is maar wederom dynamiek mist. In So Disappointed wordt bewezen dat we hier wel degelijk met een prima band te maken hebben. Een swingende blues a la “Got My Mojo Working”. Een “goed” voorbeeld van de rommelige productie is te horen in Secretary. Hierin is de sologitaar nauwelijks te horen. De harmonica scheurt ook te zacht om echt indruk te maken. Just A Minute is wederom een op zich prima shuffle. Een instrumentaal nummer met de warme harmonica in de hoofdrol. In Last Exit gaat Justin een harmonicaduet aan met Mark Hayden. Jammer genoeg gaat het hier om een super kort nummer want ik graag meer van dit duet gehoord.
Tot slot hoor je I Know What I Know, een loom stuwende shuffle, die wederom aan Little Charlie & The Nightcats doet denken.

De Justin Quinn Band heeft een album afgeleverd, waarop prima nummers staan, die jammer genoeg overschaduwd wordt door de matige productie. Die matige productie kan echter niet verbloemen, dat we hier met een band te maken hebben waarin genoeg kwaliteit zit.


Tracklist:
01. Lazy By Nature
02. Circling The Drain
03. Little Skirt
04. The Golden Rule
05. Heaven Help Me
06. A Woman’s Trick
07. So Disappointed
08. Secretary
09. Just A Minute
10. Last Exit
11. I Know What I Know

Website: www.facebook.com/JustinQuinnBand

17 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe