Recensie: Justin And The Cosmics – PERF: Live At Ardent Studios

Justin And The Cosmics – PERF: Live At Ardent Studios
Format: CD – Digital / Label: Cosmic Thug Records
Releasedatum: 5 juli 2018

Tekst: Peter Marinus

En voor de afdeling “no nonsense rock” schakelen we nu over naar Nashville, Tennessee. En dat is wel de laatste plaats waaruit je smerige rock, zoals op dit album staat, verwacht. Toch komen Justin And The Cosmics hier wel degelijk vandaan! Het gaat hier om Justin Collins (zang), Scott Collins (gitaar), Kyle Walsh (druims) en Conor Lynch (bas), Voor hun derde album wisten ze Pat Sansone, van Wilco, te strikken.
Het album werd live opgenomen in de befaamde Ardent studios (Big Star, Alex Chilton) en staat boordevol onstuimige, tot aan de nok met adrenaline gevulde, rock. Rock waarin ook af en toe wat bues en rock & roll opduiken. Maar het is vooral zeer rauwe en smerige rock met een hoog garagerock gehalte.

Ze pompen er gelijk op los in Cutter Blues met een zeer ranzig geluid met schurende niets ontziende riffs, afkomstig van Scott Collins’ gitaar. Een nummer in de stijl van The Real Kids OfTthe Replacements. De titel I Got Drunk belooft het al! Vol alcoholische overmoed spuit de band er weer een rauwe rocker uit met een duidelijk garagerock geluid. Vol zoemende fuzzende gitaarriffs en snerende, manische zang. Kortom, een nummer dat barst van de adrenaline! In Deep Creep wordt het tempo ietsjes teruggeschroefd maar nog altijd blijft er een pompende bonkende rocker over voorzien van een zeer rauwe slide. Het geluid in dit nummer is iets meer rhythm & blues georiënteerd terwijl de zang weer aan Richard Hell doet denken. In het bij vlagen Clash-achtige Famous To Me zitten naargeestige fuzzgitaar riffs, die het nummer een desolaat en wanhopig sfeertje geven. Het gas gaat er vervolgens weer vol op in de onstuimige gitaarrocker Kyle, een nummer dat gedomineerd wordt door een ranzig fuzzgeluid. Justin vergt in dit nummer vocaal het uiterste van zichzelf. Een nummer, dat door de garagebluesliefhebbers ook wel eens gewaardeerd zou kunnen worden.
Hey Dude is een loom bonkend nummer met atmosferisch huilende slidegitaar en uiteraard de nodige fuzz. Qua intensiteit is dit nummer te vergelijken met het geluid van de oude Stooges. En dan waagt de band zich aan de blues in Sunkissed. Maar dan in de vorm van een slowblues met een curieus geluid waarin Justin’s hoog galmende zang zo uit The Sound Of Music lijkt te zijn gestapt. Hij blijft het hele nummer door zijn zielepijn er uit te huilen en gieren. De ritmesectie blijft onverstoorbaar doordeinen terwijl Scott van galmende twanggitaar moeiteloos overschakelt op gore fuzz geluiden. Dreigend stampende drums en een twanggitaar helpen Totally Lonely op gang. Een nummer dat het beste als “gemankeerde” Roy Orbison omschreven kan worden. Op te bergen in de categorie eigenzinnige rock & roll.
Not No Good is een mid-tempo bluesy nummer met smerig slidewerk en een loom rockende ritmesectie. Naast 50’s rock & roll invloeden hoor je ook het geluid van The Real Kinds en Tom Verlaine/Television terug. Young Black James Dean opent met de zinnen “I used to dance like Michael Jackson, I used to think I was the young black James Dean”. Een langzaam voortsluipend nummer waarin rock & roll, rhythm & blues, country en garagerock gemengd worden. Een explosieve fuzzgitaarsolo doorbreekt halverwege de loomheid. Justin kermt en huilt in Hangin’ Out In My Body. Een nummer met een hoog country gehalte, dat al snel in een soort van mix van The Who en The Ramones overgaat. Een nietsontziend, merkwaardig en zeer zeker eigenzinnig nummer.

Dit album is een prima kans om je eens lekker onder te laten dompelen door vreselijk energieke, rauwe en eigenwijze rock & roll.


Tracklist:
01. Cutter Blues
02. I Got Drunk
03. Deep Creep
04. Famous To Me
05. Kyle
06. Hey Dude
07. Sunkissed
08. Totally Lonely
09. Not No Good
10. Young Black James Dean
11. Hangin’ Out In My Body

Website: Justin & The Cosmics

25 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe