Jon Spencer – Spencer Sings The Hits
Format: CD – LP – Digital / Label: In The Red Records
Releasedatum: 7 november 2018

Tekst: Peter Marinus

Laat je niet voor de gek houden door de titel van dit album. Natuurlijk is dit geen album waarop het enfant terrible van de trashrock, Jon Spencer, zijn versie van hitsongs brengt. Daar is Jon Spencer toch veel te eigenzinnig voor!
Na zijn wilde jaren in bands als Pussy Galore, The Jon Spencer Blues Explosion en Boss Hog komt Jon nu met een soloalbum op de proppen waarop hij slechts wordt bijgestaan door Sam Coomes op de synthesizer en M. Sord, oftewel Michael Gard op drums.
En je vermoedde het waarschijnlijk al…Jon klinkt nog steeds zo eigenzinnig en rauw als voorheen. Zijn garagepunk/trash wordt dit keer vermengd met zeer zware synbassen en metal percussie, maar de basis voor deze trash blijft nog altijd de rock & roll, blues en soul. Je moet alleen wat harder zoeken om ze in deze massieve, smerige muzikale brei terug te vinden.

Jon gaat er gelijk weer ontregelend tegenaan in de single Trash Can met een gitaargeluid, dat dermate vervormd is dat alle meters van schrik gelijk in het rood vliegen. Voeg daar dan nog dreunende drums en een vet blubberende synbas aan toe en een overweldigend soort glam/garagetrash is geboren.
Fake zit vol met snijdende synts en hoekig raggende garageritmes, doorspekt met fuzzbombardementen. Dit nummer doet bij vlagen industrial aan. Eén ding is echter zeker! Jon is geen “fake” maar gewoon zichzelf, dus eigenzinnig, eigenwijs en vooral rauw!
In Overload gaan ontregelende rockabilly a la The Cramps hand in hand met gonzende synthesizers waarover Jon zijn fuzzgitaar los laat gaan. Vreemd genoeg (of juist niet) hoor je in dit nummer ook Marc Bolan en Iggy Pop terug. De gitaarriffs in Time 2 Be Bad gonzen zo hard dat ze haast gaan kraken. Een stuwend soort industrial garagetrash nummer.
De drums leggen in Ghost een galop ritme neer waar Jon zijn hoekige gitaarriffs tegenaan smijt, bijgestaan door de dreigende gierende synthesizer, die alle kanten op zwalkt. Jon bewijst in Hornet dat hij ook funky kan klinken. Maar dan wel funky op de eigenzinnige  Spencer manier met zwaar vervormde riffs, priemende gitaar en brommende synbas.
Ook de soul is hem niet vreemd. Love Handle klinkt als een onvaste soultrash ballad met een zeer diep penetrerende synbas en een bedrieglijk mooie soulvolle melodie, die scherp contrasteert met Jon’s snerende zang en zijn eigenzinnige trashgitaar.
I Got The Hits is een simpele maar daardoor ook zeer pakkende garagetrash explosie met een massieve fuzzmuur. Een hit? Het zal toch niet? Alien Humidity is Jon weer op z’n opperbest. Donderende drums en Jon die een soort hink-stap-sprong gitaar speelt en daarover ook nog eens zijn teksten declameert. Beetle Boots en Wilderness zijn twee voorbeelden van songs, die dicht tegen het ouderwetse garagepunk geluid aan hangen.
De afsluiter, Cape, is een eigenaardig nummer. Jon’s twanggitaar tokkelt stug door over de ontregelende staal percussie en de diepe blubberbas. Jon klinkt hier als het nog engere broertje van Gary Glitter en neem van mij aan, dat is eng!!

Een heerlijk album met Jon Spencer zoals ik hem graag hoor. Overweldigend en ontregelend!


Tracklist:
01. Trash Can
02. Fake
03. Overload
04. Time 2 Be Bad
05. Ghost
06. Beetle Boots
07. Hornet
08. Wilderness
09. Love Handle
10. I Got The Hits
11. Alien Humidity
12. Cape

Website: Jon Spencer

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Releases
Sort by