Recensie: John Clifton – Nightlife

John Clifton – Nightlife
Format: CD / Label: Rip Cat Records
Releasedatum: 18 mei 2018

Tekst: Martin van der Velde

Weer zo’n nieuwe naam bedenk ik mij bij het lezen van de naam John Clifton, maar niets is minder waar. Met een goed gevulde agenda met zo’n 150 optredens per jaar is het wel duidelijk dat we het niet met een eendagsvlieg vandoen hebben. Deze uit Fresno, California afkomstige zanger mondharmonicaspeler wordt als veteraan van de Westcoast bluesscene gezien. Hij tourde wereldwijd en stond als hoofdact geafficheerd op diverse festivals. Hij speelde zelfs op ons Blierock Blues Festival en het Beersel Blues Festival bij onze zuiderburen. Daarnaast maakte hij zijn opwachting Blues Express Festival en het Polish Blues Festival, beiden in Polen en het Bain de Blues Festival in Frankrijk. In 2016 mocht hij aantreden op het Doheny Blues Festival, een van de grootste en belangrijkste festivals van California, waar hij het podium deelde met Edgar Winter en Lynyrd Skynyrd.
En dan gaat ineens het lichte branden, John Clifton was samen met zijn broer Bill Clifton de oprichters van The MoFo Party Band, de Californische band die sinds 1989 Chicago blues met Westcoast Blues combineerde. Tegenwoordig werkt hij onder eigen naam en brengt hij een mix van Westcoast en Chicago Blues, classic r&b, soul en vintage rock’n’roll. Het respect van zijn collega’s blijkt wel uit het feit dat hij op het podium werd uitgenodigd door James Cotton, Rod Piazza, Tommy Castro, John Mayall, Huey Lewis, Willie Big Eyes Smith, Luther Tucker, Kim Wilson, Billy Boy Arnold, James Harman, en Rusty Zinn om een aantal nummers met hen mee te spelen.
In 2015 verscheen John’s eerste solo album ‘Let Yourself Go’, waarvan de single Let Your Self Go een top 10 notering haalde in de Duke University WXDU Americana Show.

Nu, drie jaar later heeft hij met zijn messcherpe begeleiders Scott Abeyta (gitaar), Matt Moulton (bas), Bartek Szopinski (Piano) en de drummers John Shafer en Roman Rivera het album ‘Nightlife’ voor Rip Cat Records ingespeeld. Naast een aantal zelfgeschreven tracks bevat de cd een aantal zorgvuldig gekozen covers, waaronder Strange Land van Charlie Musselwhite, waarmee de band aftrapt. Vol gas en met roffelende drums zit de vaart er gelijk goed in. De uitvoering van, het in soul en rhythm and blues gedrenkte Sad About It (Lee Moses) doet me denken aan de uitvoering van I Putt A Spell On You van Screaming Jay Hawkins en de gecoverde versie van Creedence Clearwater Revival waarin we ook de schreeuwerige stem ontwaren. Na het door Lieber, Stroller en Otis geschreven Last Clean Shirt is het tijd voor het eerste serieuze harpwerk in Walter Jacobs Long As I Have You, dat gelijk ook meteen één van mijn favoriete tracks van dit album is. John weet met ijzersterk harpwerk en een fraaie zangpartij dit nummer volledig naar eigen hand te zetten. Ook Scott Abeyta doet met pittig solo werk nog even een flinke duit in het zakje. Met de rocker Brand New Way To Walk zijn we aangeland bij de eerste zelf geschreven track van dit album, om vervolgens met twee zelf gecomponeerde, nagenoeg instrumentale tracks ijzersterk voor de dag te komen. In de met krekel geluiden aangeklede swampblues Swamp Dump treffen we minimale tekst aan, het nummer klinkt lekker sompig en Clifton weet met treffend harpspel een geweldig mooi sfeertje neer te zetten. Met How About That zit hij zelfs met fenomenaal harpwerk in een heerlijk jazzy flow, geweldig!! En let even op die bassist, Matt Moulton, wat legt die man een heerlijke bodem neer. Muddy Waters Still A Fool wordt met een heerlijk sompig gitaar geluid gebracht, ook de stem van Clifton heeft en licht overstuurd randje meegekregen waardoor het een en ander lekker authentiek klinkt. Nightlife dat slechts een dikke twee minuten duurt klinkt daarentegen meer als Engelse blues poprock uit de zestiger jaren, ook authentiek maar dan van een heel ander kaliber.
In de vlot gespeelde piano blues Wild Ride vullen pianist Bartek Szopinski en John Clifton elkaar prima aan, om vervolgens in bandformatie een funky en groovend No Better Time Than Now (Allen, Gordan) neer te zetten. Met de ruim negen minuten durende slowblues Every Now And Then, waarop John Clifton op zijn harmonica nog eens alles uit de kast haalt zijn we bij het eind van de cd beland.

Een hele leuke schijf, die vele stijlen binnen de blues laat horen en zich daardoor moeilijk in een vakje laat stoppen.


01. Strange Land
02. Sad About It
03. Last Clean Shirt
04. Long As I Have You
05. Brand New Way To Walk
06. Swamp Dump
07. How About That
08. Still A Fool
09. Nightlife
10. Wild Ride
11. No Better Time Than Now
12. Every Now And Then

Website: John Clifton

17 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe