Recensie: Joe Bonamassa – Redemption

Joe Bonamassa – Redemption
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Provogue – Mascot Label Group
Releasedatum: 21 september 2018

Tekst: Ella-Milou Quist

Een gitaarvirtuoos als de Amerikaanse Joe Bonamassa heeft natuurlijk geen introductie meer nodig. Hij produceert platen aan de lopende band, heeft tot nu toe twintig nummer één Billboard Blues albums en is fervent verzamelaar van vintage gitaren en versterkers. Hij leerde gitaar spelen van wijlen Danny Gatton en toerde op zijn twaalfde al met niemand minder dan de in 2015 overleden B.B. King. Hij staat op alle belangrijke podia en verkoopt overal ter wereld zalen uit. ‘Redemption’ is Bonamassa’s dertiende studioalbum en de derde in rij met volledig eigen geschreven werk.

Met ‘Redemption’ laat Bonamassa meer van zichzelf zien dan ooit. Naar eigen zeggen gaat hij op dit moment door een lastige periode in zijn leven, een periode waarvan hij niet verwachtte daar ooit doorheen te gaan. Dat hoor je overduidelijk terug. In het indrukwekkende bluesnummer Self-Inflicted Wounds bijvoorbeeld schuilt pure pijn. Dat hoor je en dat voel je in iedere vezel in je lichaam. Het gaat door merg en been al vanaf de eerste noot die Bonamassa aanslaat op zijn gitaar. Het komt meteen binnen. De zanglijnen en de tekst versterken dit effect nog eens. Als dan ook nog de jankende solo van Bonamassa halverwege het nummer te horen is, verduidelijkt dat de snerpende pijn die hij voelt. Het prachtige akoestische Stronger Now In Broken Places weerspiegelt de hartzeer die hij gehad heeft en hoe hij langzaamaan weer uit die diepe put van verdriet is gekropen.

Toch is ‘Redemption’ alles behalve een softe plaat. Opener Evil Mama is een energieke groovende bluesrock song met een vleugje soul. King Bee Shakedown is een boogiewoogie met een rockabilly twist en Molly O’ klinkt bijna als powermetal nummer; krachtig en standvastig. Deep In The Blues, de titel verraad het al, heeft weer een ouderwets Bonamassa bluesrock geluid, evenals  Just ‘cos You Can Don’t Mean You Should en I’ve Got Some Mind Over What Matters. Pick Up The Pieces daarentegen heeft echt een jaren vijftig jazz feel en voor The Ghost of Macon Jones nodigde Joe de uit Nashville afkomstige countryzanger Jamey Johnson uit om samen met hem de vocalen voor z’n rekening te nemen. Het is dan ook niet gek dat dit nummer een behoorlijke country en roots invloed heeft. De gelijknamige titeltrack is een schreeuw om hulp. Letterlijk vraagt Bonamassa om gered en verlost te worden van zijn demonen. Het begint als een swampy country/roots song en gaat over in een dampende Mississippi blues met scheurende gitaar. Afsluiter Love Is A Gamble is een klassieke ABC blues, alleen dan wel zeer goed uitgevoerd.

‘Redemption’ bevat een zeer divers en uitdagend pallet aan kleuren en klanken en is bij tijd en wijlen hartverscheurend en tegelijkertijd opliftend door de hoop en kracht die het uitdraagt. Het is een ijzersterke, pure en echte plaat. Het is Bonamassa op zijn kwetsbaarst. Het gaat over pijn, verdriet, berouw, acceptatie, hoop, opkrabbelen en uiteraard, zoals de titel al zegt, verlossing. Waar Joe ook doorheen is gegaan en zelfs nog doorheen gaat, het levert hem wel zijn meest oprechte en beste plaat ooit op.


Tracklist:
01. Evil Mama
02. King Bee Shakedown
03. Molly O’
04. Deep In The Blues Again
05. Self-Inflicted Wounds
06. Pick Up The Pieces
07. The Ghost Of Macon Jones
08. Just ‘cos You Can Don’t Mean You Should
09. Redemption
10. I’ve Got Some Mind Over What Matters
11. Stronger Now In Broken Places
12. Love Is A Gamble

Website: Joe Bonamassa

Tour:
01 mei 2019: Carré, Amsterdam
02 mei 2019: Carré, Amsterdam
03 mei 2019: Carré, Amsterdam

11 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |6 Comments

6 Comments

  1. Ludie 12 september 2018 om 12:07 - Antwoorden

    Ik kan bijna niet langer meer wachten. Dit wordt weer een geweldig album van Joe!!!

  2. Joe 12 september 2018 om 16:53 - Antwoorden

    Alle respect voor bonamassa, maar ‘ de pijn waar bonamassa doorheen gaat’…? Laat me niet lachen :) wat een kolder.

    Met een verdienste van zo’n 5 miljoen per jaar, een vintage gitaren collectie van 500+items en een vintage auto collectie, is er weinig pijn te bespeuren.

    Ook op zijn social media kanalen geeft hij niet de indruk dat hij ‘ door een moeilijke periode’ gaat

    • Stefan Kock 25 september 2018 om 22:12 - Antwoorden

      Dus omdat hij rijk en beroemd is heeft hij geen persoonlijke problemen, en zowel, dan moet hij er maar mee te koop lopen ? Door de materialistische spullen die jij noemt kom je erg narrow minded en jaloers over. Bah !

      On topic: ben het album nu aan het luisteren en het staat zeker in de top 3 van mijn favoriete Bonamassa albums. Ik ga zeker naar Care volgend jaar voor mijn 4e en misschien ook wel 5e concert !

  3. Geert 12 september 2018 om 17:03 - Antwoorden

    Ben benieuwd, veelbelovende recensie in ieder geval. Laat maar komen!

  4. Bas 12 september 2018 om 22:27 - Antwoorden

    Een mooie en goed geschreven recensie van Ella-Milou Quist die de drie nummers, die ik tot nu heb kunnen beluisteren, alle recht doet. En dan is inschrijven op de voorverkoop van 21 september van het album een prettig en logisch gevolg.

  5. Marije 24 september 2018 om 21:50 - Antwoorden

    Zeer fijne cd… zoals eigenlijk altijd. Ben even benieuwd of er meer mensen zijn met een drukfout op de rug van de cd hoes : “Joe Bonamass” ?

We horen graag je mening! Voeg reactie toe