Recensie: JOE BONAMASSA – Different Shades Of Blue

joe-bonamassa_different-shades-of-blue

JOE BONAMASSA – DIFFERENT SHADES OF BLUE

Format: CD / Label: Provogue / Release Date: 22 september 2014

Tekst: Jeroen Bakker

Joe Bonamassa viert in 2014 het feit dat hij al een kwart eeuw muziek maakt. Best bijzonder voor iemand die enkele maanden geleden zijn 37e verjaardag vierde. Tijd om hier lang bij stil te staan is er niet. De Amerikaanse zanger/gitarist weet nu eenmaal van geen ophouden. Hebben we zijn optreden tijdens het 45e Pinkpopfestival nog op het netvlies gebrand, wordt er alweer doodleuk een vijftal optredens in Carré voor volgend jaar aangekondigd. Tussen alle bedrijven door zijn er bijdragen geleverd aan Step Back, het allerlaatste album van Johnny Winter en is de track “Stone Cold” op de nieuwe van Australische spierballenrocker Jimmy Barnes voorzien van zijn uiterst verfijnde gitaarlicks.
Het afgelopen jaar heeft Bonamassa ook nog eens heel intensief gewerkt aan zijn 16e album: Different Shades Of Blue dat vanaf volgende week verkrijgbaar zal zijn.

Voor de eerste keer in zijn carrière heeft Bonamassa er voor gekozen om uitsluitend origineel werk te gebruiken. Samen met enkele succesvolle tekstschrijvers, waaronder Jonathan Cain, van de Amerikaanse band Journey, is in Nashville genoeg materiaal geschreven om een compleet album te kunnen opnemen. In Las Vegas werd vervolgens de befaamde Palms Studio, waar ooit tijdelijk onderdak werd geboden aan artiesten als Michael Jackson, Elton John, Alice In Chains en Axl Rose, geschikt bevonden door Kevin Shirley die ook deze keer de productionele leiding op zich nam en van wie je dus zeker kunt zijn dat er niets aan het toeval is overgelaten.

De angst dat het geluidstechnisch gezien allemaal teveel binnen de lijntjes zit blijkt ongegrond. Bonamassa sprak enig tijd geleden de wens uit om weer eens muziek te maken waarin ruimte moest zijn voor improvisatie. Hij gaf bovendien te kennen dolgraag uit zijn ‘comfortzone’ te willen stappen en misschien zelfs weer terug te verlangen naar zijn tijd als bluesmuzikant. De belofte om ooit nog eens met een bluesalbum te komen is met het uitbrengen van Different Shades Of Blue in ieder geval gedeeltelijk ingelost.
Vermoedelijk dat de bijdragen van toetsenist Reese Wynans hierbij een belangrijke rol hebben gespeeld. Neem bijvoorbeeld alleen het intro al van “Living On The Moon” en de link naar zijn vroegere werkgever, een zekere Stevie Ray Vaughan, lijkt te zijn gelegd. De track laat zich het beste omschrijven als een versnelde “Cold Shot”, waaraan een stel blazers zijn toegevoegd. Dit moet Bonamassa in gedachten hebben gehad toen hij zijn behoeften kenbaar maakte. De titel “I Gave Up Everything For You, ‘Cept The Blues” spreekt wat dit betreft natuurlijk boekdelen. De heerlijk opzwepende bluesknaller moet bij de fans van het eerste uur toch zeker herinneringen oproepen aan de beginperiode van hun held.

De bezoekers van het 45e Pinkpopfestival kregen eerder dit jaar al de livepremière van het Zeppelinesque “Oh Beautiful!” en het swingende “Love Ain’t A Love Song”, waarbij vooral die laatste uitstekend in een live-set lijkt te passen. Zagen we daar Zweeds drumbeest Tal Bergman op het podium, in de studio worden de rake klappen uitgedeeld door Anton Fig. Fig, samen met bassist Carmine Rojas verantwoordelijk voor de ritmesectie, laat geen kans onbenut om een en ander van de nodige bombast te voorzien. “Never Give All Your Heart” is voor hem de ultieme gelegenheid om vijf minuten lang even lekker los te gaan.
In de semi-akoestische titeltrack wordt even gas terug genomen om vervolgens af te slaan naar New Orleans of is het Trouble Town? In ieder geval komt het de variatie op Different Of Shades Of Blue ten goede en wordt er gekozen voor een jam-achtige benadering waarmee tevens Joe’s behoefte aan improvisatie is vervuld.
Met de prachtige slow-blues in “So, What Would I Do”, inclusief een glansrol voor Wynans, heeft het album een waardig slot gekregen. Het schitterend gearrangeerde sluitstuk is rijkelijk voorzien van strijkers en doet nog even de vraag oproepen of deze compositie daadwerkelijk origineel is en niet stiekem afkomstig is uit de nalatenschap van bijvoorbeeld iemand als Ray Charles.

Het zal veel Bonamassa-volgers goed doen te kunnen constateren dat hun held zich weer eens in de blues heeft ondergedompeld en kunnen zowel de die-hard-fans als het groeiende aantal nieuwe aanhangers met een gerust hart overgaan tot aanschaf van deze nieuwe schijf.

Tracklist:
1.   Hey Baby (New Rising Sun)
2.   Oh Beautiful!
3.   Love Ain’t A Love Song
4.   Living On The Moon
5.   Heartache Follows Wherever I Go
6.   Never Give All Your Heart
7.   I Gave Up Everything For You, ‘Cept The Blues
8.   Different Shades Of Blue
9.   Get Back My Tomorrow
10. Trouble Town
11. So, What Would I Do

Website artiest: www.jbonamassa.com

2016-10-14T00:57:05+00:00 16 september 2014|Categories: Recensies|Tags: |6 Comments

6 Reacties

  1. Niels 19 september 2014 om 08:36- Antwoorden

    Klinkt veelvelovend! Volgende week maar even aanschaffen

  2. Ine Bonkendorf 19 september 2014 om 09:22- Antwoorden

    Als echte die-hard fan van Joe Bonamassa had ik de CD ca. mnd. geleden al laten reserveren. Had al enkele nummers gehoord via zijn site en Pinkpop en weet dus wat er komen gaat. Hopelijk wachten ze ook niet te lang met het uitbrengen van de DVD van het live concert op Red Rocks.

  3. Bibi 19 september 2014 om 16:31- Antwoorden

    Klinkt prima!!!
    Is Tal niet Israëlisch?

  4. andre wittebroek 19 september 2014 om 21:56- Antwoorden

    Jazeker Bibi. Zie interview dat ik met hem had voor BM een paar maanden geleden. Joe blijft een topper, erg knap om dat jaren en met verschillende muzieksoorten elke keer weer te bewijzen. Voor mij al 10 jaar een muzikaal genie. maandag 29 september zijn we er met de familie weer bij in Munster. het 50ste concert.

  5. Ron 20 september 2014 om 01:59- Antwoorden

    50x? Wow! Heb hem in 2008 in Vredenburg voor het eerst gezien en was meteen verkocht. Daarna nog 7x, laatste keren Pinkpop en Lorelei. Vind dit veruit zijn beste album, volwassen en veel variatie. De man blijft groeien en boeien.

  6. Roland 20 september 2014 om 10:49- Antwoorden

    Grappig dat inzichten zo kunnen verschillen. Vredenbrug in 2008 was voor mij de eerste keer dat ik een concert van Bonamassa vond tegenvallen, omdat de verrassing er een beetje af was. De jaren daarna kwamen zijn cd’s en nevenproducten steeds sneller uit met als gevolg (voor mij) dat alles een beetje op elkaar begon te lijken en te glad werd. Ik ben nog wel 2x in Carré geweest (2009 en 2011), maar toen vond ik het wel genoeg. Over de gestegen entreeprijzen is her en der al genoeg geschreven, maar dat had er ook zeker mee te maken.

    Wel ben ik nog altijd zijn cd’s blijven kopen. Momenteel luister ik voor de tweede keer naar Different Shades of Blue en ik moet zeggen dat ik voor het eerst sinds jaren weer echt onder de indruk ben van één van zijn cds. Wat een goede cd is dit ! En wellicht is dat dan ook wat de laatste jaren van hem gemist heb, die echte stevige blues-kant. Welcome back, Joe !

We horen graag je mening! Voeg reactie toe