Recensie: Jimmy LaFave – Peace Town

Jimmy LaFave – Peace Town
Format:  2CD – Digital / Label: Music Road Records
Releasedatum: 13 juli 2018

Tekst: Ella-Milou Quist

De Texaanse singer-songwriter Jimmy LaFave heeft vorig jaar mei op 61-jarige leeftijd de strijd tegen een zeldzame vorm van kanker (Myxofibrosarcoma) verloren. Deze agressieve kankersoort gaf hem nog maar een half jaar te leven. Hij bleef in dat half jaar optreden, zelfs tot twee dagen voor zijn dood en hij was steevast van plan om nog honderd van zijn favoriete songs, zowel uit zijn eigen oeuvre als covers, op te nemen. Dat is hem helaas niet meer gelukt. Hij heeft er nog twintig kunnen opnemen. Deze zijn nu uitgebracht op de dubbel cd ‘Peace Town’.

Dat LaFave over een flinke portie doorzettingsvermogen bezat is met dit album wel duidelijk geworden. De tumoren in zijn borst drukten al tegen zijn luchtpijp toen hij met de opnames begon. Hij was niet alleen snel buiten adem, maar het vergde ook nog eens ontzettend veel van hem. Toch zong en speelde hij koste wat het kost door.

Jimmy, die je toch al tot tranen toe kon roeren met zijn van emotie vervulde hese stemgeluid en zijn vaak melancholische liedjes, doet dat op ‘Peace Town’ nog eens extra omdat je de naderende dood in zijn stem hoort. Zijn stem klinkt breekbaarder en kwetsbaarder dan ooit. De Bob Dylan covers What Good Am I, My Back Pages en You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go, zijn daar goede voorbeelden van.
Het bluesy Help Me Through The Day, dat met z’n mooie ingetogen piano intro en Jimmy’s hese breekbaarheid al keihard binnenkomt, krijgt door de jankende gitaarsolo nog een extra emotionele lading. Het is mijn persoonlijke favoriet. Een geweldige interpretatie van een door Leon Russel geschreven nummer. Jimmy heeft er volledig zijn eigen draai aan gegeven. Dat is sowieso iets waar hij erg goed in was, liedjes ‘verLaFaven’. Dit hoor je bijvoorbeeld ook terug in het prachtige It Makes No Difference van Robbie Robertson van The Band. Normaal gesproken houd ik er niet van als iemand ook maar iets van The Band covert, maar Jimmy mag dat. Hij weet als geen ander de oorspronkelijke emotionele lading van het nummer te behouden en doet daar zelfs nog een schepje bovenop. Dat maakt hem ook zo goed in het vertolken van melancholische liedjes.
Toch staat ‘Peace Town’ niet alleen maar vol met droevige Americana, maar kun je er ook de lekkere uptempo boogiewoogie bluessongs als Waylon Jenning’s I May Be Used (But I Ain’t Used Up) en LaFave’s eigen The Promised Land op vinden. Ook het vrolijk klinkende altcountry nummer My Oklahoma Home (It Blowed Away) van Sis Cunningham laat een ander geluid horen. (Al heeft het wel een mineur ondertoon door de strijkers en de tekst, die niet al te vrolijk is).
Daarnaast bevat de plaat ook fijne slowblues liedjes als Salvation Train, Ramblin’ Sky en Sideline Woman. Untitled is een beetje een vreemde eend in de bijt doordat deze geen tekst of titel bevat, maar het nummer past met zijn vuige blues sound wel helemaal in LaFave’s straatje. Het sluit perfect aan bij de rest van de cd.
Met het mooie Goodbye Amsterdam neemt Jimmy LaFave letterlijk afscheid van het leven. Het is klaar. Over. Uit.

‘Peace Town’ is een zeer waardige afsluiter van één van de belangrijkste singer-songwriters in de Americana en met name in de Oklahoma roots scene. Jimmy, wat zullen we je ontzettend missen.


Tracklist :
CD 1
01. Let My Love Open The Door
02. Minstrel Boy Howling At The Moon
03. Peace Town
04. What Good Am I
05. Help Me Through The Day
06. I May Be Used (But I Ain’t Used Up)
07. My Back Pages
08. My Oklahoma Home (It Blowed Away)
09. A Thousand By My Side
10. Already Gone


CD 2
01. It Makes No Difference
02. Don’t Go To Strangers
03. When The Thought Of You Catches Up With Me
04. Salvation Train
05. Ramblin’ Sky
06. Sideline Woman
07. The Promised Land
08. You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
09. Untitled
10. Goodbye Amsterdam

Website: Jimmy LaFave

18 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Roelof 18 oktober 2018 om 19:37 - Antwoorden

    Fantastisch album, groot respect. nr 1 voor mijn lijstje van 2018.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe