Recensie: Jim Riley’s Blues Foundation – A Very Britsh Blues Explosion

Jim Riley’s Blues Foundation – A Very Britsh Blues Explosion
Format: CD – LP – Digital / Label: Trouserphonic Records
Releasedatum: 27 januari 2018

Tekst: Peter Marinus

Dit album is een goed voorbeeld van een album, dat zijn titel echt alle eer aandoet. Je komt namelijk typisch Britse bluesklanken tegen, die je terugbrengen naar het opwindende geluid van de Britse bluesexplosie uit de jaren ’60 maar ook naar het geluid van bands als The Inmates, Nine Below Zero en The Blues Band uit latere jaren.
Verantwoordelijk hiervoor is de band Jim Riley’s Blues Foundation. Dit is een samenwerking tussen producer, zanger en harmonicaspeler Jim Riley en de leden van de Londense band the Claim, die bestaat uit Dave Read (gitaar), Martin Bishop (drums), David Arnold (gitaar) en Stuart Ellis (Bas).
Er staan vier eigen nummer en acht covers op het album waarbij opvalt dat de eigen nummers moeiteloos ingepast worden tussen al die bluesklassiekers.

De opener Running Out Of Time is zo’n eigen nummer. Een pompend rhythm & bluesnummer met het geluid waar The Inmates ook bekend om waren. Felle rhythm & blues met een flink garagerock geluid. Jim Riley beschikt dan ook nog eens aan een Paul Jones herinnerend stemgeluid. Tijdens zijn huilende harmonicasolo gaar er qua tempo dan ook nog eens een schepje bovenop met een opwindend resultaat. Baby Please Don’t Go, geschreven door Big Joe Williams, is natuurlijk overbekend door de cover van Them. Deze uitvoering is vrijwel identiek maar dat maakt geen snars uit want ook in deze cover vlamt het nummer door messcherp gitaarwerk, priemende harmonica en de stug doorpompende ritmesectie. Sonny Boy Williamson’s Help Me wordt ingeleid door Jim’s loeiende en pompende harmonica waarna het als een lome shuffle door gaat.
Het eigen nummer heeft flink van zowel “Everybody Needs Somebody To Love” als “I’m Your Man” van The Pretty Things gesnoept. En dat houdt dus in dat je hier te maken hebt met lekkere rauwe rhythm & blues. Door de Paul Jones-achtige zang kom je dan ook nog eens invloeden uit “I’m Your Kingpin” van Manfred Mann tegen. Hoe Brits wil je het hebben? Jimmy Reed’s Come Love is een luie shuffle met warm huilende harmonica en kolderieke stotterzang.
Bobby Bland’s Ain’t No Love In The Heart Of The City krijgt uiteraard een soulvolle lome bluesvertolking met galmende zang en zacht fuzzende gitaar. De cover van John Mayall’s Crocodile Walk heeft dezelfde pompende kracht als het origineel en het eigen nummer Can’t Find A Job is een stevig pompende shuffle met loeiende harmonica en krachtige gitaarriffs. De luie cover van Otis Spann’s One Room Country Shack wordt opgesierd door Peter Green-achtig gitaarwerk. Chuck Berry’s Talkin’ ‘Bout You is te horen in een opwindende rauwe versie met een ouderwets smerig geluid. In Sam Cooke’s A Change Is Gonna Come tapt de band uit een ander vaatje. Het nummer is voorzien van weelderige strijkers waardoor een bombastische, maar zeer mooie, versie ontstaat.
Het album wordt zeer intiem afgesloten met de akoestische countryblues Under Canvas.

Het oer Britse rauwe rhythm & blues geluid wordt op dit album op een uitstekende en opwindende wijze in leven gehouden. Gauw naar Nederland halen, deze band!


Tracklist:
01. Running Out Of Time
02. Baby Please Don’t Go
03. Help Me
04. She Can Fight For Herself
05. Come Love
06. Ain’t No Love In The Heart Of The City
07. Crocodile Walk
08. Can’t Find A Job
09. One Room Country Shack
10. Talkin’ ‘Bout You
11. A Change Is Gonna Come
12. Under Canvas

Website: Jim Riley’s Blues Foundation

30 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe