Recensie: Jim Dan Dee – Jim Dan Dee

Jim Dan Dee – Jim Dan Dee
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 19 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Even voor de goede orde: Het gaat hier om een band en dus niet om een boysband (of trio). En het is dat je weet de band Jim Dan Dee uit Toronto, Canada, komt want als je had gezegd dat ze ergens uit de buurt van Memphis komen, had ik je ook geloofd.
En dat zegt al genoeg over het geluid dat je van deze band te wachten staat. Zanger-gitarist Jim Stefanuk, saxofonist Bobby Sewerynek, bassist Brian McCarthy en drummer Shawn Royal klinken namelijk ontzettend intens, hard en broeierig. De naam komt overigens uit de uitdrukking “Everything is just Jim Dandy” wat zoveel betekent als “ alles is tip top”.
In 2015 verscheen hun debuut in de vorm van de EP ‘Five Stiff Shots’ en nu is het dus tijd voor een volwaardig album.

Een album, dat gelijk snijdend en beukend begint met een soort van moerasrock in Save My Soul. Vol met beukende staccato gitaarrifs, knorrende Morphine-achtige sax, priemende gitaarsolo en de rauw strot van Jim Stefanuk. Op het eind krijgt dit nummer ook nog eens een onverwachte gospelinjectie. De slowblues Payday klinkt net zo intens als het uptempo werk van de band. Dit komt mede door de rauwe gromzang en de smerige muur van geluid die wordt opgebouwd door het snijdende gitaarwerk en de massief knorrende sax. De rocker TryingTo Get Somewhere onderscheidt zich door het verpletterend harde bandgeluid.
In Just Cuz gaat het gas er even flink vanaf om ruimte te maken voor een soulballad waarin Jim een behoorlijke kopstem opzet waardoor je gaat denken dat hij zijn broek een paar maten te klein heeft gekocht. De saxofoon speelt in dit deinende nummer een scheurende soulrol. Een ogenschijnlijk liefjes soulnummer want je hoor de achtergrond toch constant “shut up, shut up” zingen.
De soul blijft aanwezig in Treat Me Right. Een lome swinger waarin Bobby Sewerynek twee saxen tegelijk bespeelt. Er is hier geen sprake van een doorsnee soulnummer want het nummer is doorspekt met donderende harde riffs en bluesy gitaarwerk. De ranzige rauwe rocker When You Move Like That There is overduidelijk door John Lee Hooker’s “Boom Boom” geïnspireerd en klinkt behoorlijk stomend. In de lome shuffle Killer trekken het rauwe slidewerk en de bronstige soulzang alle aandacht.
Na het messcherp pompende funky Going To Hell komt er weer een sulballad voorbij in de vorm van Stand By My Woman. Ik moest, mede door de zang, vaak aan the J. Geils Band denken bij dit nummer. De onweerstaanbare swingende funky rocker Sole Survivor heeft een aantal riffs, die zo uit David Bowie’s “Blue Jeans” lijken te komen (luister maar naar de beginriffs).
Het album wordt op waardige wijze afgesloten door de pompende bluesrockshuffle Walkin’ Shoes met smeulend hard gitaarwerk.

Jim Dan Dee is een behoorlijk stevige Canadese band met een verrassend Amerikaans geluid!!!


Tracklist:
01. Save My Soul
02. Payday
03. Trying To Get Somewhere
04. Just Cuz
05. Treat Me Right
06. When You Move Like That There
07. Killer
08. Going To Hell
09. Stand By My Woman
10. Sole Survivor
11. Walkin’ Shoes

Website: Jim Dan Dee

3 december 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe