Jessica Pratt – Quiet Signs
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: City Slang Records
Releasedatum: 8 februari 2019

 Tekst: Peter Marinus

Treed binnen in de droomwereld van Jessica Pratt. Een singer-songwriter uit San Francisco, die tegenwoordig in Los Angeles woont. Na wat demo’s bracht zij in 2015 haar debuutalbum ‘On Your Own Love Again’ uit, een album dat was opgenomen in haar slaapkamer. Dat geeft direct aan, dat wij hier met een zeer eigenzinnige artieste te maken hebben, die een ontzettend intiem geluid heeft.
Dat geldt ook voor haar nieuwe, derde, album waarop zij wordt bijgestaan door producer Al Carson op orgel, piano en fluit, Matt McDermott (piano en synthesizer) en op één nummer door Will Canzoneri (piano).

Het is lang geleden, dat ik zo onder de indruk was van een album. De voornaamste oorzaak is het heerlijk dromerige, intieme geluid dat door dit album heen zweeft. Muzikaal past Jessica in de hoek van mensen als Tim Buckley, Nick Drake en David Crosby, ten tijde van zijn solodebuut ‘If I Could Only Remember My Name’ uit 1971. De zang van Jessica maakt haar muziek ook apart. Zij is namelijk gezegend met een heel apart stemgeluid. Een soort kind-vrouw, of Lolita-achtige stem, die af en toe ook aan die van Kate Bush doet denken.

Het album opent met de betoverende instrumental Opening Night waarin Jessica’s woordloze zang boven het pastorale pianospel van Matt McDermott zweeft. Jessica zweeft daarna verder in As The World Turns. Een ingetogen breekbaar nummer dat het zwaarmoedige Nick Drake geluid mengt met het intieme geluid van David Crosby. In Fare Thee Well blijft Jessica’s uiterst aparte stemgeluid intrigeren in een zeer sfeervol, sprookjesachtig muzikaal decor waarin je elk moment de dromerige trompet van Chet Baker verwacht aan te treffen.
De Lolita zang speelt de hoofdrol in het dromerige folky Here My Love met functioneel en zeer sfeervol pianospel van Al Carlson. Poly Blue is een folky nummer, dat qua stijl een mix van Tim Buckley en Nick Drake lijkt. In dit bedwelmend mooie nummer klinkt Jessica’s akoestische gitaar haast harp-achtig.
This Time Around klinkt zo intiem dat het lijkt alsof Jessica dit nummer alleen maar voor jou speelt. Haar dromerige zang zweeft fraai boven de al even zwevende synthesizerklanken van Matt McDermott. In het deinende Crossing zijn wat lichte Kate Bush invloeden te vinden terwijl er Braziliaanse invloeden terug te vinden zijn in Jessica’s gitaarspel in het breekbare Silent Song.
De afsluiter Aeroplane zweeft je op een Nick Drake-achtige wijze tegemoet.

Ik ben zwaar onder de indruk van het eigenzinnige, breekbare en intieme geluid van Jessica Pratt. Een artieste, die thuishoort in het eigenzinnige rijtje Tori Amos, Kate Bush, Bjork en Nick Drake.


Tracklist:
01. Opening Night
02. As The World Turns
03. Fare Thee Well
04. Here My Love
05. Poly Blue
06. This Time Around
07. Crossing
08. Silent Song
09. Aeroplane

Website: Jessica Pratt