Recensie: Jay-Roon & The Loose Ends – Home To Many A Creature

Jay-Roon & The Loose Ends – Home To Many A Creature
Format: CD – LP / Label: Munich Records – V2 Records
Releasedatum: 23 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Het feit dat een formatie als Nathaniel Rateliff & The Night Sweats met hun mix van folk, country en blues momenteel zo enorm populair is, biedt mij een mooie gelegenheid om eens een lans te breken voor een net zo getalenteerde Nederlandse band, namelijk Jay-Roon & The Loose Ends.

Deze band is het nieuwe project van Jeroen Mesker, frontman van de band Maison du Malheur. Na drie albums met die band vond hij het wel weer eens tijd worden voor een nieuw project. Om hiervoor inspiratie op te doen reisde hij af naar New Orleans waar hij in aanraking kwam met de muzikale straatcultuur aldaar en waar hij artiesten zag optreden als o.a. Walter “Wolfman” Washington.
Op het album wordt Jeroen bijgestaan door Mischa Porte op drums, Donné La Fontain op de contrabas (ex-T99) en Sander Borst op de elektrische gitaar. Deze laatste twee muzikanten zijn trouwens inmiddels vervangen door drummer Fabio Galeazzi en gitarist Alan McLachlan.
Evenals Nathaniel Rateliff mengt Jeroen dus allerlei muzikale stijlen door elkaar tot een swingend geheel. Denk daarbij aan stijlen als folk, jazz, country, Hawaïaanse muziek en blues. En dat alles op een zeer swingende, intieme wijze.

Zo worden in het luchtig swingende Northshore Hustle rockabilly, skiffle en r&b gemengd en hoor je de losse, vrolijke sound van de New Orleans straten hier terug. Waiting For Sal is een langzaam bonkend nummer met banjo en losjes roffelende drums. Erg fraai is de priemende, trillende gitaarsolo. De knorrende contrabas staat samen met de riffende banjo en ukelele centraal in het dreigend lome Big Ordeal. De single Lumberyard Blues heeft een 50’s pop geluid met een folkie laagje. In de luchtige swinger From Here To Cansas zit zelfs een Hawaiiaans “hula hula”  randje door de vrolijke ukelele. Een zeer aanstekelijk nummer waarin ook de invloed van de skiffle terug te horen is. Het Hawaï geluid komt nog een keer terug en wel in I Hope You’re Fine.
De blues is te beluisteren in de shuffle Unavoidable Abyss met z’n lome brandende jazz gitaar. De rauwe bluesy rocker King Of Mas Pujol is een ogenschijnlijk simplistisch nummer wat daardoor echter ook zeer aanstekelijk is. Het zit in het straatje van Chuck Berry en/of Dave Edmunds.
Ook het hoekige I Don’t Want A Building is bluesy maar dan op een Tom Waits-achtige manier met een New Orleans ritme. Tom Waits zweeft ook boven de lome New Orleans jazz van Square One met een stug door riffende banjo, boppende bas en warme elektrische gitaar. Aan Poolfrogs Dragonflies kleeft een dixieland-achtige vrolijkheid hetgeen totaal niet vervelend is. In de luchtige shuffle Halfway Through duikt ineens een brandende bluesharmonica op.
Als afsluiter fungeert de intieme ballad Midnight Ramblin’ met een heerlijk zacht twangende gitaar.

Een heerlijk ontspannen en zeer aanstekelijk rootsrock album van eigen bodem!


Tracklist:
01. Northshore Hustle
02. Waiting For Sal
03. Big Ordeal
04. Lumberyard Blues
05. From here To Cansas
06. Unavoidable Abyss
07. King Of Mas Pujol
08. I Hope You’re Fine
09. I Don’t Want A Building
10. Square One
11. Poolfrogs Dragonflies
12. Halfway Through
13. Midnight Ramblin’

Website: Jay-Roon & The Loose Ends

Tourdata:
01 maart: Paradiso, A’dam Bovenzaal + DJ Bone
02 maart: Flötz-K, Duisburg (DE), Club Montreux
09 maart: Zwarte Ruiter, Den Haag
22 maart: Patronaat, Haarlem + Dead Brothers
08 april: Down by the River, Venlo
08 april: Luxor Live, Arnhem
21 april: Irrational Library H’lem, Rec Store Day
05 mei: Bevrijdingsfestival Zeeland, Vlissingen
24 augustus: Wild Rooster Festival, Den Haag
16 december: Cafe De Amer, Amen

20 februari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe