Recensie: Jay Kipps Band – How To Polish Your Langhorns

Jay Kipps Band – How To Polish Your Langhorns
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 27 oktober 2017

Tekst: Peter Marinus

Bij het lezen van de bizarre albumtitel bekruipt mij al een gevoel dat ik hier wel eens met een zeer eigenzinnig album te maken zou kunnen krijgen. En die verwachting komt helemaal uit bij het beluisteren van dit debuutalbum van Jay Kipps Band uit Ontario, Canada. Hoewel deze band te boek staat als een rootsrock band, gebeurt er veel meer dan dat. Zo komen er spaghettiwestern geluiden voorbij, funky blues en zelfs onvervalste surfmuziek!

Het album wordt geopend met het instrumentale Colt 45. Na wat western film geluiden zet een Duane Eddy-achtige twang gitaar in om een Spaghetti Western draai te geven aan dit lome countrynummer. Gedurende dit nummer had ik constant de neiging om “Rawhide!!!!” te gaan schreeuwen. De blues komt aan de beurt in het funky Rotten Apple Blues. Hierin speelt de schreeuwende harmonica van Jay een voorname rol, samen met de hard stotende rauwe gitaarriffs. Jay heeft een prima gekweld stemgeluid en Chad Burford levert een smerig priemende gitaarsolo af. De schreeuwende harmonica speelt ook een grote rol in Everyone But Me, dat een lome maar ongepolijste ballad is. In Big Old Engine wordt de machine in werking gezet door Jay’s stotende harmonica. Het nummer heeft een J.J. Cale-achtige broeierige swing, die ondanks zijn muzikale eenvoud lekker aanstekelijk klinkt Hard Core is daarna een warme ingetogen ballad. Sinister is een lekker funky nummer met lichte “Takin’ Care Of Business” (Bachman-Turner Overdrive) trekjes. Jay’s harmonica gaat in The Only Reason op de Ennio Morricone toer in een deinende ballad met lichte Latijns Amerikaanse invloeden. De bluesharp van Jay krijgt in Harp Bomb een solospot. In deze instrumentale stamper zuigt en pompt Jay zich een ongeluk. Er staan ook twee live nummers op het album. Allereerst de felle funly rocker Gonzo waarin Jay zijn teksten deklameert. Een bizar nummer met een hoofdrol voor de fel priemende gitaar van Chad Burford. Ook J.J. Cale’s Call Me The Breeze is hier live te horen. Jay’s harmonica zorgt voor een gierend bluesy geluid.
Het album eindigt met een brokje onvervalst surf in Surffarie. In dit nummer zijn de “Wipe Out” invloeden niet van de lucht.

Jay Kipps Band bewijst een zeer veelzijdige band te zijn waarvoor het etiket “rootsrock” te beperkt is. Mag ik dat etiket veranderen in “avontuurlijk”? In elk geval een zeer vermakelijk album!!


Tracklist:
01. Colt 45
02. Rotten Apple Blues
03. Everyone But Me
04. Big Old Engine
05. Hard Core
06. Sinister
07. The Only Reason
08. Harp Bomb
09. Gonzo (live)
10. Call Me The Breeze (live)
11. Surffarie

Website: Jay Kipps Band

29 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe