Recensie: Jan Gerfast – Black & White

Jan Gerfast – Black & White
Format: CD – Digital / Label: Magic Music Records
Releasedatum: 1 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Er verschijnen zoveel bluesalbums, dat er natuurlijk altijd wel wat zijn, die niet direct sensationeel goed zijn maar ook niet dramatisch slecht. Die releases vallen onder de noemer “oerdegelijke blues”. En dat is het geval met het nieuwe album van de Zweedse zanger-gitarist Jan Gerfast. Hij komt uit het kleine plaatsje Osby en toerde o.a. met Junior Wells, Big Joe Turner en Angela Brown.
Dit is alweer zijn negende album en de muziek op dat album beschrijft Jan zelf als “groovy blues”. Op het album wordt Jan bijgestaan door Magic Mama (toetsen en op één nummer drums), Simon Cop (drums), Magic Man (bas) en Sune Martinell (bas).

Het album opent lekker met Howling Like A Hound dat een geluid heeft, dat vroeger als pubrock bekend stond. Denk daarbij aan artiesten als Mickey Jupp, Ian Gomm of Dave Edmunds.  Het is dan ook niet vreemd dat het gitaarspel van Jan geïnspireerd is door zowel de rock & roll als de rhythm & blues. De zang is niet echt het sterkste punt van Jan. Hij klinkt namelijk bij vlagen wat onvast. Ook het lekker uptempo rockende Have Some Fun zit in de pubrock hoek, of zal ik het maar barroom blues noemen? Dezelfde eerder genoemde invloeden zijn hier ook weer te horen. Een aanstekelijk nummer met een knallende gitaarsolo.
Rise & Shine verschuift ietsjes naar het Omar & The Howlers kamp. Een vette shuffle waarin Jan’s gitaar er weer uitspringt. Op Going To The Promised Land horen we Magic Mama op de drums. Dit is een slowblues waarin de galmende zang van Jan wederom de zwakste schakel is. Dat kan zeker niet gezegd worden van zijn fel priemende gitaarwerk. In All I Wanna Say mengt Jan de blues m et een funky mambo geluid waardoor een ontspannen heupwiegend nummer ontstaat met een lekkere jazzy piano solo van Magic Mama.De akoestische blues No Use To Stay wordt door Jan in zijn eentje uitgevoerd en hier is de zang af en toe wel pijnlijk onvast.
Datzelfde gebeurt ook in de al even akoestische blues Black & White. Het pompende Chuck Berry-achtige It’s Gonna Be All Right wordt door Magic Mama gezongen, die een prettig stemgeluid heeft. Jan steelt de show met zijn vlammende spel. In Worried Man, een lome shuffle, zijn wat Spoonful elementen te herkennen.
Tot slot schotelt Jan ons weer zo’n oerdegelijke funky blues voor in de vorm van Checking Out.

Mocht je dit album ergens tegenkomen zou ik het zeker even gaan beluisteren en mocht Jan in de buurt optreden lijkt mij een gezellige bluesavond gegarandeerd.


Tracklist:
01. Howling Like A Hound
02. Have Some Fun
03. Rise & Shine
04. Going To The Promised Land
05. All I Wanna Say
06. No Use To Stay
07. It’s Gonna Be All Right
08. Worried Man
09. Checking Out
10. Black & White

Website: Jan Gerfast

12 april 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe